fizyk w podróży

Urocza wioska Abyaneh

2012-02-26T09:12:00.001+01:00

(poprzedni odcinek | a o czym to w ogóle jest)

Z Kashanu pojechałem do Abyaneh - uroczej wioseczki pod górami, gdzie wszystkie domki są czerwone a ludzie chodzą w ludowych strojach i przewożą dobytek na osłach. Ostatni pojazd jakim jechałem do Abyaneh to perski pickup: Zamyad, którego ujeżdżaliśmy wspólnie z parą Czechów, a w samej wiosce dołączyliśmy do reszty Grupy Wyszehradzkiej w postaci Węgra i Słowaczki (mówiącej po słowacku, czesku, polsku, niemiecku, angielsku, węgiersku chyba też i w farsi). Cała ta czwórka podróżowała sobie rączo po Iranie, z tym że raczej transportem publicznym. Po drodze do Abyaneh przejeżdża się obok sławnych irańskich instalacji nuklearnych pod Natanz. Mijając ten znienawidzony w świecie przybytek widzi się dookoła znaki zakazujące robienia zdjęć oraz sporo stanowisk z karabinami maszynowymi, więc tu już nie byłem takim chojrakiem jak w Teheranie i się od fotografii powstrzymałem.

Ujeżdżając Zamyada

W samym Abyaneh połaziliśmy po wiosce i trochę po okolicznych pagórkach. Zeżarliśmy nawet nieco moreli ze znalezionego opodal drzewa. Właściwie to w wiosce nie ma żadnych atrakcji typu lunapark, kino czy dyskoteka, ale na pewno warto tam pojechać. Ludzie faktycznie chodzą w tych swoich chustach niczym z Zakopanego. Czerwone zabudowania ostro odcinają się od intensywnie zielonych drzew i żółtej ziemi (gdzieniegdzie). Mocne, naturalne barwy, silne kontrasty. Piękności same. Atmosfera jest dość senna, pewnie dlatego, że znajdujemy się na pustynnej patelni nagrzanej do 45 stopni. Ruch w tej miejscowości... no... nie ma go, ale w końcu udało nam się stamtąd wydostać (na raty) i spotkać znowu w Esfahanie, czyli takim jakby perskim Krakowie, że to niby stolica kultury i czego tam jeszcze. Jakby ktoś chciał koniecznie nie jechać tam stopem, to można dojechać najpierw busem z Kashanu do Natanz, a stamtąd już podobno coś do Abyaneh jeździ, ale to tak z częstotliwością typu raz na dzień. Ale chyba pojedziecie tam stopem, nie? A teraz kilka zdjęć na zachętę z niezwykle elokwentnymi podpisami:

Babo, porozmawiaj z sąsiadem

Baba na ośle

Pan z taczką

Uliczka

Ulubiona rozrywka w Iranie: rozbicie namiotu w przestrzeni publicznej i jedzenie. Coś jak nasz grill na działce. Uwielbiają to. I wszyscy mają namiot tego samego kroju, butlę gazową, czajnik na herbatę, dywan do siedzenia, często duży termos z czymś chłodniejszym i arbuza. A i grill zdarza się od czasu do czasu

Chłop idzie, osioł taszczy

Baba taszczy

Cudowny Kashan

2012-02-22T00:24:00.003+01:00

(poprzedni odcinek | a o czym to w ogóle jest)

Kashan. Pewnie wypadałoby zacząć jakimś przaśnym żartem, że niby Kashan, a wcale nie kaszana czy coś (hohoho). Faktem jest, że zanim wjechałem do Kashanu miałem zrobionych podczas całej do tej pory opisanej podróży jakieś 300 zdjęć, a wyjeżdżając po dwóch dniach z tego urzekającego miasta miałem ich ponad dwa razy więcej.

Kashan to mała (ledwie ponad 300 tysięcy mieszkańców, jak na Iran to pipidówa) pustynna osada w centralnym Iranie. Piaskowe chałupki, piaskowe lodówki (tak), kopuły meczetów (piaskowe), piaskowy bazar, piaskowe wszystko. Piaskowo-błotne mury wycinające w zabudowanej przestrzeni wąskie i kręte jak labirynt uliczki. A za murami - aaa, wcale nie kopalnia piasku, piasek podsypkowy, żwir płukany, pospółka, kruszywa, tłuczeń, żwir, wcale nie! Otóż są tam pałace o jakich Wam się nie śniło! I mi też. U nas w Ojropie to zdaje się zazwyczaj w miasteczku to będzie jeden jakiś pałac, dwa góra. A tam pałac na pałacu, takie chaty że się w przysłowiowej głowie przysłowiowo nie mieści. Jakie zdobienia, jakie płaskorzeźby, no cuda na kiju. Ale po kolei.

Mur - przekrój skośno-wypukły

Do Kashanu zawiózł mnie miły studiujący w Kanadzie teherańczyk, który w Kashanie miał jakąś fabrykę. Porozmawialim, przestrzegł mnie jako kolejny przestrzegacz abym się nie zapuszczał w rejony Bandar Abbas bo padne z wycieńczenia, zaprosił mnie do swojej posiadłości niedaleko Rashtu, a gdy wysadził mnie pod ogrodem Fin (taki ogród z irygacją i pałacem w środku, jak wiele innych pałaców w Kashanie pochodzi z XIX wieku i jest ładny) zakupił mi cztery Rani.

Uwaga, przerwa na reklamę

Jeśli kiedykolwiek będziesz w Iranie (albo okolicy) i będzie akurat 48 stopni (bardzo prawdopodobne) to koniecznie zakup sobie RANI! Rani to owoc geniuszu inżynierów żywności z Arabii Saudyjskiej, a mówiąc w skrócie to napój czy tam sok z kawałkami owoców. Nic lepiej nie gasi pragnienia (no, może kefir z Krasnegostawu albo ukraiński kwas chlebowy z beczki albo serbska breskwa a właściwie to dough też nie jest najgorszy, ale nie jest też specjalnie smaczny, a Rani jest) niż Rani! Jest czadowy. Najlepszy jest pomarańczowy i brzoskwiniowy ^^.

Koniec reklamy. Zwiedziłem więc Fin Garden. To chyba przydałyby się jakieś zdjęcia, co? No dobra:

Fin Garden, człowiek z wypasioną turbomiotłą

Fin Garden, woda

Następnie udałem się autobusem miejskim do centrum (płacąc za to jakieś 20 groszy albo znowu nic nie płacąc bo ktoś koniecznie chciał zapłacić za mnie). Tam też spotkała mnie nadzwyczaj ujmująca i bolesna zarazem scena. Rozmawiałem z dwoma adeptami języka angielskiego w wieku około lat 14stu. Jeden z chłopców po jakimś czasie wyciągnął zeszyt i przyciskając do siebie zaczął coś pisać. Rozejrzał się, popatrzył na mnie z mieszakną dumy i strachu na twarzy i pokazał na chwilę napis: "I love Amerika. I will leave Iran", po czym szybko schował kartkę. To chyba dużo mówi. Przejazd autobusem, Iran w 5 minut: serdeczność i otwartość dla podróżnych, strach przed szpiegami i chęć ucieczki.

W centrum wszedłem na bazar. Wstąpiłem do tradycyjnej czajowni urządzonej w byłej łaźni gdzie oprócz herbatki posiliłem się kebabem (czyli szaszłykiem, kebab to szaszłyk, a wy co myśleliście, że buła z mrożonym kotletem? albo gyros? a nie, właśnie że szaszłyk). Ale najlepsze, że udało mi się znaleźć potajemne wejście na dach bazaru. Nie chodziłem po nim za wiele, bo ten błotny dach zawalony tu i tam nie wzbudzał we mnie zaufania zbyt wielkiego, ale i tak było przednio.

Moja herbatka ze świeżymi daktylami, cynamonem, biszkoptem, cukrem i tym takim cukrem szafranowym czy co to tam

Dach bazaru: kopuły, dziury i mój niezmordowany plecak-obieżyświat

Jeśli ktoś w Iranie ma rower to jest to taki, dokładnie taki rower. Ma dwie ramy, więc w zamyśle chyba jest cargo

Bazarowy na motorze

Meczet bazarowy

Po bazarze ruszyłem na podbój kashańskiej starówki. Pałace zawróciły mi w głowie i chociaż chciałem początkowo jechać jeszcze tego samego dnia wieczorem, to przespałem się w namiocie pod murami miasta, gdzie zagadywał mnie miły jego obywatel częstując czymś tam skolei, następnego dnia znowu naoglądałem się pałaców. Co tu o nich mówić, zobaczcie lepiej zdjęcia. Każdy ma zazwyczaj 3 dziedzińce z oczkami wodnymi, jest pięknie ozdobiony i wyposażony w klimatyzację pustynną (w postaci wieży: powietrze wpada na górze i kieruje się kanałem w dół - bo nie ma innego wyjścia - a w wieży powietrze cyrkuluje, gorące idzie do góry, chłodniejsze na dół i tak dzięki zmyślnemu perskiemu rozumowi uzyskujemy w miarę przyjemną temperaturę w domu). Dodam jeszcze, że w Kashanie, za namową irańskiego turysty z którym wyjeżdżałem z miasta, jechałem taksówką (co jest oczywiście wbrew sercu memy i wszystkiemu). Jakbyście byli w Kashanie to nie dajcie się okantować: taksa za odległość od krzyżówki do krzyżówki stoi 1000IRL. Czyli jakieś 30 groszy.

A teraz zdjęcia. Dużo zdjęć.

Klimatyzacja

Dziedziniec meczetu

Drzwi, wyposażone w dwa pukadła do pukania. Jedno jest dla mężczyzn, drugie dla pań. Różnica w wysokości dźwięku pozwala odróżnić kto puka, a więc kto ma otworzyć (panu - pan, pani - pani). Zmyślne, nie :D?

Miasto z góry

Nie cudowne?

Dach nad łazienką

Łazienka. Wyobraźcie sobie, że macie taką łazienkę, czad.
W sensie, nie że macie czad w łazience
z zapchanego piecyka tylko no wiecie

Jeden z niewielu meczetów, którego kopuła
nie jest wykafelkowana na niebiesko

Do stożkowate na środku to lodówka. Serio

Meczet w wersji użytkowanej: jest odkurzacz typu przedszkole wczesnych lat 90', są poduchy, są dywany - swojsko

Chłopaky

Uliczky

Qom, miasto mułłów

2012-02-13T20:55:00.003+01:00

(poprzedni odcinek | a o czym to w ogóle jest)

Gdy dotarłem do Qom (właściwie powinno się pisać Ghom czy jakoś tak, takie gardłowe gh jak ukraińska ghrywna, jak powiecie Qom to nikt Was nie zrozumie, serio!) było już ciemnawo. Jazda na południe Iranu oznacza zagłębianie się w pustynię, co spowodowało pewien problem, który towarzyszył mi przez kilka następnych dni, tj. póki nie przywykłem. Chodzi mianowicie o to, że suche powietrze z duża ilością piasku powodowało u mnie (i jak się okazało u niektórych innych turystów również) krwotoki z nosa. Właśnie to przytrafiło mi się po przyjeździe do Qom. I wtedy właśnie przekonałem się, że ci wszyscy ludzie w pozostałych miastach Iranu, którzy będą mi mówić, że ludzie z Qom delikatnie mówiąc nie są fajni - mieli rację. Otóż tak jak w każdym innym mieście byłem co chwila zagadywany, witany i ktoś pytał mnie czy może mi pomóc, tak siedząc opodal dworca w Qom z krwawiącym nosem nikt nie zwracał na mnie uwagi, chociaż ludzi naokoło było niemało. Ktoś nawet na chwilę usiadł na mojej ławce, ale zachowywał się tak, jakby mnie nie widział. Wydaje mi się, że w takiej sytuacji nawet w Polsce ktoś by mi pomógł, podał wody, zapytał co się dzieje czy cokolwiek, szczególnie, że miejsce święte a i dzień świąteczny (tzn. dokładnie to dzień przed zdaje się największym szyickim świętem, czyli urodzinami dwunastego imama Mehdiego, czyli tego samego, który nie mógł się urodzić, bo jego "ojciec" był bezpłodny - czyli dla porównania coś jakbym był w Wigilię w Jerozolimie... nie dokładnie, ale coś w tym guście).

Te panie wcale nie żebrzą ani nic złego im się nie dzieje. Są na święta w Qom, rodzina właśnie zjadła obiad i śpi a panie rozprawiają, zapewne o "starych karabinach", "starych Polakach" czy jak kto woli

Długo mnie męczyło, ale w końcu ustało i w parku znalazłem sobie miejsce na namiot. Rano wstałem i ruszyłem na podbój Qom rezem z rzeszami ludzi dążącymi do głównej świątyni. I zdziwiły mnie głównie 3 rzeczy. Po pierwsze nie było aż tak specjalnie dużo ludzi jakbym się spodziewał. Po drugie generalnie sklepy były otwarte, warsztaty samochodowe również a do tego oczywiście cały bazar. Spodziewałem się raczej czegoś w stylu atmosfery modlitwy i zadumy, a spotkałem raczej szał zakupów. Po trzecie nie spodziewałem się, że będą rozdawać taką cudownie pyszną darmową lemoniadę, co w 48 stopniowym upale było dla mnie wybawieniem. Zobaczyłem główną świątynię z zewnątrz (w bramie pan strażnik mnie spytał jak się nazywa przewodnik islamski w moim kraju, ale nie wiedziałem i nie wszedłem oO), poprzechadzałem się pomiędzy koczującymi tam ludźmi i zacząłem wychodzić na wylotówkę na Kashan, no bo generalnie w Qom oprócz wielkiej świątyni, miliona mieszkańców i ze stu tysięcy mułłów nie ma wiele więcej do zobaczenia. Zresztą wszyscy odradzali mi zwiedzanie Qom (i mieli rację). stojąc na wylotówce czułem się jak na zlocie motocyklistów. Są one niezwykle popularne w Iranie, ale mam wrażenie, że w Qom to już całkiem każdy ma po trzy. Do tego wielu było specjalistów motocyklistów jeżdżących pod prąd. Ot stoi sobie Bogu ducha winny autostopowicz Wojtek przy drodze, a tu mu raz na jakiś czas radosny Pers na motorze prawie po stopie przejeżdża.

To jest fajne zdjęcie, aaale trochę nieostre. A widzicie tego pana w brązowej koszulce? Niesie chleb! Pozwijany, kilka chlebów niesie. A ten chleb jest taki dobry, mmmm!

Nic to, zatrzymał się w końcu samochód Peugot 206 (w Iranie zasadniczo po drogach jeżdżą Saipy, Peykany, Zamjady - irańskie, Peugoty 206 i 405 bo mają tam swoją fabrykę i... to by było na tyle) którym kierował nie mówiący w żadnym obcym języku Mehdi (niestety nie imam). Po kilku kilometrach skręcił z głównej drogi i pokazywał mi rękami coś w stylu, że zaraz wraca i jedziemy dalej (przynajmniej tak mi się zdawało). Odwiedziliśmy jego rodzinkę czy też kolegów którzy pracowali na jakimś pustkowiu wypasając kozy, robiąc ser i dough (jakiś taki napój mleczny, słony, dobry do obiadu, spotkacie go chyba nawet na Ukrainie, tyle że pod nazwą ayran, podobnie zresztą jak w Turcji... zresztą, spotkacie go nawet w Szwajcarii w Dennerze - sklepie dla emigrantów ;) ). Kapitalne miejsce! Dla takich chwil jeździ się autostopem - by dotrzeć do miejsc, których żaden turysta z agencji turystycznej nie zobaczy, by zobaczyć prawdziwe życie normalnych ludzi.

W tych workach jest ser, tak, a w tej niebieskiej beczce jest dough, a w tym brunatnym namiocie po prawej siedzimy i to wszystko zjadamy!

Ser, chleb, herbata, cukier, dywan - czego chcieć więcej!

Tak. Posiedzieliśmy, zjedliśmy trochę tego sera zagryzając chlebem i popijając czasem, przeszliśmy się nawet po górkach, a wracając odwiedziliśmy jeszcze rodzinę Mehdiego na jakiejś wiosce. Siedzieliśmy na tarasie przy jakimś oczku wodnym, taras oplatały winorośla, pod daszkiem wisiały a i stały na podłodze lampy naftowe, a my siedzieliśmy na dywanach pijąc czaj. Super. Mniej super natomiast było to, że Mehdi jak się okazało wcale nie jechał do Kashanu - wróciliśmy do Qom... Zaczęliśmy zresztą jeździć w kółko i szukać spodni dla kolegi Mehdiego, którego zabraliśmy ze sobą (to tak jakby uprawiać shopping w Boże Narodzenie).

Tu warto się na chwilę zatrzymać na scenkę z życia mieszkańców miasta Qom. Otóż w jednym ze sklepów ze spodniami było dwóch sprzedawców. Jeden z nich sprzedawał. Drugi rozłożył sobie dywanik w stronę mekki i bił pokłony.

Po drodze, z samochodu, chwytałem lody i małe paczki czipsów które rozdawali jacyś ludzie w związku ze świętem. Na koniec zajechaliśmy gdzieś w wąskie uliczki między domami gdzie trwało rozdawnictwo darmowych kolacji (oczywiście kupa ryżu+litr tłuszczu i mięso). Tam nagle deux ex machina pojawił się człowiek mówiący po angielsku (w Qom raczej nie mówi się po angielsku ani nie pomaga się ludziom którzy mają krwotok, w Qom się modli!). Okazało się, że Mehdi wcale nie jedzie jutro do Qom (jak zrozumiałem), ba, nawet wcale nie ma zamiaru mnie przenocować (jak się domyślałem). No. Hmm. Słabo. Ale, jesteśmy w Iranie. Za chwilę zjawił się inny człowiek, który mnie przenocował. Git. Jednak Mehdi mimo wszystko okropnie chciał mi pomóc i obiecał, że o 8 rano przyjedzie i wywiezie mnie chociaż z centrum. Rano oczywiście go nie było, więc ruszyłem na nogach. Po jakimś czasie znalazł mnie (!) w mieście, zabrał na autostradę i zaczął mi łapać autobusy. Na nic przekonywanie, na nic tłumaczenie - chce mi złapać autobus i koniec. No cóż, pozostało salwować się ucieczką, wziąłem plecak i sobie poszedłem, na szczęście mnie nie gonił.

Za chwilę udało mi się złapać kolejnego Peugota 206 (o ile pamiętam, który zawiózł mnie do Kashanu). A jeśli zaraz jakiś spryciarz będzie chciał się wypowiedzieć, że łahaha że wcale ten autostop nie taki sprytny, skoro niby tam fajnie sobie na pustyni z pasterzami posiedziałem, ale nigdzie nie zajechałem, to ja mu odpowiem piosenką Jana Kaczmarka. A więc jak śpiewał Jan Kaczmarek: końcowy bilans szczęść i nieszczęść musi niestety wyjść na zero, bo po prostu nie ma innego wyjścia!

Teheran

2012-02-09T21:06:00.002+01:00

(poprzedni odcinek | a o czym to w ogóle jest)

Zbieram się
Rano, zanim zebrałem się na wyjazd do Teheranu, Hamed zdążył mnie trochę powypytywać o ideę mechaniki kwantowej i zgrać mi dwa nielegalne filmy, które zresztą bardzo polecam (szczególnie pierwszy): Prostitution behind the vail oraz Four wives one man. Znajdziecie je w necie z łatwością (a ściągać je można zupełnie legalnie, są udostępniane przez autorów z tego co wiem). Drugi z nich - jak można się domyśleć - pokazuje życie mężczyzny posiadającego cztery żony. Pierwszy zaś ujawnia w jaki sposób, pod płaszczykiem legalności i religijności, działa prostytucja w Iranie. Film zrealizowany przez Irankę, która wyemigrowała do Szwecji, kręcony w dużej mierze ukrytą kamerą, dokument. Chwilami dość wstrząsający. Nie tyle scenami, ale faktami, jakie ujawnia.

Pan produkujący jedzonko w postaci rozgniecionego jajka, pomidora i ziemniaka, posolonego i przyprawionego oraz zawiniętego w naleśnik

Autostop w Iranie
Udało mi się wszelako jakoś po południu stanąć na wylotówce na Teheran. Tutaj może parę słów o łapaniu stopa w Iranie. Otóż efektywnie jest to zadanie dość proste, jako że stopa łapie się relatywnie szybko. Może nie tak jak w Gruzji (10-20min) czy w szwajcarskich wioskach (w Turgi 5 minut to maks), bo tutaj ludzie najczęściej nie wiedzą o co nam chodzi, ale jednak dość szybko(zwykle 15-30minut, chociaż zdarza się i 0 minut i 60 minut, raczej nie więcej). Nie mniej należy tu wspomnieć o paru detalach. Po pierwsze właśnie nie tylko kierowcy, ale i przechodnie nie wiedzą o co nam chodzi. I wcale się z tym nie kryją, przeciwnie, przychodzą i pouczają nas co mamy zrobić. Wskazują w stronę centrum i tłumaczą gdzie jest dworzec. To bywa dość uciążliwe, szczególnie jak tacy ludzie zaczną przychodzić jeden po drugim. Albo jak zatrzyma się samochód, przyblokuje ruch i zacznie nam to samo tłumaczyć. No dobra, nie jest tak, że tak się dzieje non stop, ale zdaża się to dość często. Tacy ludzie bywają trudni do spławienia, jako że najczęściej nie znają języków obcych (jak ktoś zna, to najczęściej wie o co chodzi z autostopem). W każdym razie istnieje pewne usprawnienie spławiania ich: otóż nie należy mówić do nich po angielsku. Co prawda nie znają tego języka, ale siłą rzeczy zawsze kojarzą parę słów z nielegalnie oglądanych na satelicie filmów albo z nielegalnie odblokowanych VPNem zachodnich stron internetowych. No więc zasłyszą jakieś słowo, zrozumieją i wydaje im się, że jest kontakt. Więc nie, należy mówić do nich po polsku. Wtedy patrzą na nas jak na idiotę i szybciej odchodzą (są oczywiście przypadki specjalne na które nic nie działa i trzeba odczekać swoje).

Mój boski dżolo-kierowca

Jadę
Stopa do Teheranu akurat łapałem dość długo jak na Iran, około godziny. Nagle jednak fortuna uśmiechnęła się do mnie i najpierw z pobliskiej kawiarni przybiegł posłaniec aby przynieść mi herbatę i ciasteczka jako poczęstunek dla strudzonego podróżnika, a po chwili zatrzymał się samochód który zabrał mnie do samej stolicy (a jest to droga niekrótka, ponad 600km). Mój kierowca wracał z Urmii i jechał aż do Mashhadu (jakieś 1700km) zatrzymując się po drodze w Teheranie. Młody miał nówkę Sapię (nie-za-wysokiej klasy samochód produkcji irańskiej) w której miał jakiś mikroskopijny zbiornik na gaz (zdaje się 6kg) w związku z czym co chwilę stawaliśmy w długaśnych kolejkach na stacjach gazowych. Po drodze jeszcze wpadliśmy do jego kolegi w Zanjan, posiedzieliśmy w domu z rodziną na mięciuchnych perskich dywanach sącząc herbatki, zjedliśmy na mieście "coś" (patrz obrazek wyżej) i już po trzech godzinach ruszyliśmy dalej. Do Teheranu trafiliśmy o 2 w nocy a ja kazałem się wysadzić koło jakiegoś parku w centrum. Kiepsko jednak wybrałem, bo był to jeden z niewielu parków, w którym nie można było rozkładać namiotów (co się czasem zdaża parkom w ścisłym centrum, z pałacem itp.). W parku tym zresztą trwało życie nocne. Bo życie w Iranie w lecie toczy się w nocy, jako że w dzień się nie da. W związku z tym przez życie nocne nie rozumiem tylko wyrośniętych chłopów gaworzących na ławkach, ale także matki z małymi dziećmi spacerujące po alejkach czy nieco większe pacholęta uganiające się za piłką. O 2 czy 3 w nocy. Przeszedłem się kawałek, znalazłem inny malutki park (już bez młodych piłkarzy), a że zbliżał się poranek przespałem się parę godzin na ławce nie rozkładając namiotu. Rano przejechałem się metrem w okolice placu Imama Chomeiniego, siadłem w innym parku (tym razem dużym, taa, tam to by się spało!), zakupiłem jakieś jedzenie (klasyka: chleb, ser, pomidory, woda) i jąłem spożywać. Jak możecie się domyślać: 1. nie byłem w humorze po nieprzespanej nocy, 2. nie mogłem również siedzieć sam na ławce, bo byłem w Iranie. Tak. Po chwili dosiadł się jakiś nawiedzony młody człowiek, mówiący zresztą po angielsku, i zaczął mi opowiadać niestworzone rzeczy. Nie pamiętam dokładnie co, bo spałem jakieś 2 godziny na niewygodnej i za krótkiej ławce i już nawet nie usiłowałem go słuchać ani sprawiać dobrego wrażenia, o nie, raczej dawałem mu do zrozumienia, że mógłby już pójść. Nie zrozumcie mnie źle, ja uważam osobiście (jako swój własny zwolennik i mentor), że Irańczycy są strasznie fajni, niebywale uprzejmi i grzeczni, a jednocześnie niewiarygodnie otwarci i gotowi do pomocy. Fantastyczni ludzie, naprawdę. Ale czasem trafiają się tacy agenci, że no nie jest łatwo. Okropnie długo zajęło mu zrozumienie tego. Ale ostrzegł mnie przed gejami, w sensie że dużo ich jest (oczywiście jak Państwo z pewnością wiedzą w Iranie nie ma gejów, bo tak powiedział prezydent Ahmedinedżad).

Zwiedzanie!

Po pożywnym śniadaniu zwiedziłem: dwa muzea (archeologiczne i jakieś takie z naczyniami) i obejrzałem mur byłej ambasady USA. W tym archeologicznym jest dużo sprzętu obłupanego z Persepolis, warto iść. To z naczyniami, znaczy się ceramiki, mieści się przede wszystkim w uroczym XIX-wiecznym budynku. A kolekcja - wbrew mało zachęcającej nazwie - naprawdę (vraiment!) robi wrażenie. Pójdźcie. W Teheranie jest jeszcze nie jedno ciekawe muzeum, np. biżuterii z jakimś gigantycznym diamentem czy też dywanów muzeum albo muzeum bojowników rewolucji czy jakoś tak. Do tego ostatniego nawet chciałem iść, ale było zamknięte. Co do byłej ambasady USA to obecnie mieści się tam zdaje się siedziba Strażników Rewolucji i nie można robić zdjęć. Zrobiłem więc kilka zdjęć i pojechałem dalej.

USA, Żydzi, zło i szatan

Znaj język wroga!

Tam mieszkają rowery

Tzn. dokładnie to było tak, że gdy wyszedłem z metra na powierzchnie i ukazał mi się mur ambasady z tymi ich pięknymi propagandowymi muralami i tylko położyłem rękę na pokrowcu aparatu podszedł do mnie uśmiechnięty młody człowiek i powiedział, że noł maj frend, dont tejk foto hir, ic military area. Poszedłem więc na drugą stronę ulicy, usiadłem na schodkach jakiegoś budynku i korzystając z fantastycznej funkcji mojego aparaciku jaką jest ruchomy ekranik zrobiłem kilka zdjęć udając, że tylko oglądam. Tak. Jestem fajny. Po drodze widziałem również kapitalny stojak na rowery (patrz obrazki, widzicie, w Europie jeszcze nikt na to nie wpadł był!). Wróciłem meterkiem w okolice placu imama i przeszedłem się do wspaniałego Golestan Palace, czyli Pałac Różany czy jakoś tak. Była rezydencja szacha, która mieści obecnie cała seria muzeów, które jedno po drugim zwiedziłem. Całkiem ciekawe. W szczególności galeryjka z fotografiami z XIX wieku. A w jednym z budynków są też zdjęcia rezydencji szacha i jest m.in. zdjęcie Łazienek naszych, polskich, warszawskich i... i ja nie wiem właściwie dlaczego. Czy nam o czymś nie wspominają na historii? Charakterystyczne dla pałacu są sale lustrzane. Uważa się je tam za największy przepych, szpan i elegancje, a jak widać na zdjęciach - przy naszym pojmowaniu estetyki to straszna chała i kicz. No ale cóż, co kraj to spraj. Oprócz tej sali lustrzanej na zdjęciu poniżej jest jeszcze taka dużo większa, ale tam nie można robić zdjęć. Siedzi pan i pilnuje. Sam pałac oczywiście oprócz tych lusterek zupełnie schludny, w środku oczywiście zabudowań pokaźny ogród i stawiki z wodą. Nie mogło też zabraknąć czajowni w piwniczce, przemiła atmosfera i odmiana od 45 stopniowego upału.

A czy Ty masz już oficjalną licencję ministerstwa kultury i przywództwa religijnego?

Sala zatwierdzona przez Ministerstwo Dziadostwa i Totalnej Wiochy

Pałac

Kapela, wiek XIX, Persja

Tyle, jeden dzień to i tak za długo na siedzenie w upalnym lipcu w tym upalnym, spowitym smogiem i hałaśliwym mieście zamieszkiwanym przez 15 milionów ludzi. No, coś jak Warszawa, tylko 10 razy większe. Ale ma lepsze metro. Następnym miejscem które chciałem odwiedzić to Qom, oddalone zaledwie jakieś 130km od Teheranu (w irańskich standardach to naprawdę mało, zwykle pokonywałem odległości rzędu 400-800km między miastami). Jako że wydostawanie się z 15-milionowego miasta mogło pochłonąć ilość czasu niewspółmiernie dużą do kosztu autobusu na 130km zdecydowałem się na autobus (gwoli usprawiedliwienia mojego autostopowego honoru: w ciągu całej podróży zdecydowałem się na autobus w sumie dwa razy, drugi raz to była jeszcze krótsza traska i... nooo ale o tym później). Autobus miał kosztować dolara, ale kosztował 2.5$ (zdzierstwo), chyba dlatego że nie dość że wpakowałem się w jakiś luksusowy autobus to jeszcze następnego dnia było wielkie święto, urodziny 12tego imama. A Qom święte miasto w Iranie. Święte miasto szyitów w ogóle, zaraz po Meszhedzie. To tak jakbym jechał w Wielkanoc do Rzymu albo nawet Jerozolimy. Genialny pomysł, nie ma co. No i pojechałem!

Teheran ze swoim smogiem machają Wam łapką!

Fejsbuk

2012-02-08T17:17:00.002+01:00

Hola! Jak już pewnie niektórzy co bardziej spostrzegawczy zauważyli niniejsza witryna pojawiła się na fejsie. Teraz już http://fizyk-w-podrozy.blogspot.com/ da się lubić, tak już zupełnie oficjalnie. Bo jak czegoś nie ma na fejsie to zdaje się nie da się tego lubić. Np. mnie osobiście nie da się lubić. A Warszawa np. da się lubić. No, to jak ktoś lubi, to tam po prawej może polubić. Oficjalnie!

Tabriz, albo raczej w drodza z Ardabil do Teheranu

2012-02-07T18:34:00.003+01:00

Kontunuując... Noo bo ostatnio, czyli pod koniec listopada, skończyłem moją irańską opowieść na tym jak byłem w Ardabil. Listopad był dość dawno więc tak gwoli przypomnienia o czym mowa to o tym (tak, trzeba kliknąć jak się chce dowiedzieć). Pojechałem z Ardabil do Tabrizu oczywiście stopem i oczywiście mi się udało. Jechałem tam przejazdem w drodze do Teheranu (chociaż jak popatrzycie na mapę to to zupełnie nie jest po drodze) gdyż chciałem odwiedzić tam szalonego Nassera z informacji turystycznej (Nasser Khan, informacja turystyczna przy Shohada str141, czyli przy jednym z głównych wejść na bazar) i kupić u niego tanio przewodnik Lonely Planet (bardzo dobry zresztą, w sensie ten o Iranie). Nasser przyjmował akurat jakiegoś niemieckiego emerit turist na rowerze, ale jako że przedstawiłem się jako Polak nie zapomniał rzucić "wszystko dobrze?", "jestem ogier luzak", "fajna dupa" i kilku innych złotych maksym których podobno nauczył się z miłości do pewnej szczecinianki ; ). Nie pamiętał mnie co prawda z zeszłego roku, ale jak pokazałem mu zdjęcie Agi, to twierdził, że pamięta bardzo dobrze. Wypiłem parę czajów, kupiłem Lonely Planet i ruszyłem na spotkanie z moim couchsurferem Hamedem.

Gdzieś tu po prawej gnieździ się Nasser

Zanim jednak znalazłem się w centrum poznałem w autobusie dwóch studentów z którymi posiedziałem (pijąc czaj, no bo co) pod meczetem odpowiadając na pytania w stylu "czy w Polsce kobieta może się spotkać z mężczyzną na ulicy". Tak, może (tam: nie, nie może, chociaż... no da się to zrobić). Albo jak to jest u nas z rozwodami. Bo w Iranie mężczyzna jeśli chce się rozwieść płaci tyle ile jest zapisane w kontrakcie małżeńskim. Albo jak w Polsce można się oświadczyć. Bo w Iranie idzie się z rodzicami do rodziców dziewczęcia no i się oświadcza. Albo czy edukacja wyższa jest bezpłatna. W Iranie jest, ale głównie dla dzieci bohaterów rewolucji. W praktyce na publicznych uczelniach (z tego co zrozumiałem) są bardzo dobrzy studenci plus dzieci bohaterów rewolucji. Reszta płaci. Dowiedziałem się również, że jeśli chodzi o patrzenie na edukację wyższą to Iran jest daleko przed nami. Serio. Chodzi mi o to, że u nas dalej pokutuje w świadomości społeczeństwa tradycyjny model, że wyższe wykształcenie to prawo, historia, socjologia... Że intelektualista to filozof, pisarz może. A fizyk? Chemik? No... coś tam potrafią, ale to raczej dziwacy. Inżynier? Cham i prostak! Otóż w Iranie jest odwrotnie. Na studentów socjologii patrzy się raczej z przymrużeniem oka, a każdy inteligentny człowiek ruszy raczej na polibudę by zdobyć dobre wykształcenie i statut społeczny. Tak. A u nas dalej każdy kto nie umie dodawać nazywa siebie humanistą i jest z tego okropnie dumny (z cyklu Wojciech Ganczarek i jego jedynie słuszne poglądy na wszystko, ale zajrzyjcie też do Dwóch Kultur C.P.Snow'a, należałoby też dodać, że nie mam nic do historyków i socjologów, mam nadzieję, że moje intencje są zrozumiałe, tak czy tak liczę na dyskusję :]).

Pod błękitnym meczetem można nie tylko rozprawiać o edukacji wyższej, można również grać w nogę

to on!

W każdym razie po tej przemiłej rozmowie odwiedziłem Nassera, po drodze musiałem jeszcze spławić natarczywego dość "pomocnika" który chciał mi ogólnie "pomóc" w życiu (w sensie na prawdę chciał, tylko ja nie chciałem bo wiedziałem co ze sobą zrobić, a jeszcze dodatkowo był to ten typowy turkish style nice guy w różowej koszuli i przyklejonym uśmiechem na gębie mówiący do ciebie jak do idioty) wróciłem pod meczet aby spotkać Hameda. Miałem jeszcze trochę czasu, nie mogłem więc siedzieć samotnie (tzn. mi by to nie przeszkadzało, ale w Iranie nie da się siedzieć samemu) więc pogawędziłem jeszcze z handlarzem dywanami który pokazywał mi na komórce zdjęcia innych turystów których terroryzował pod meczetem swoją obecnością ; ).

Wreszcie przybył Hamed i pojechaliśmy do niego. Jechaliśmy kawałek autobusem, kawałek "shared taxi". W zasadzie nigdy tego sam nie robiłem, ale chodzi o to, że wchodzi do taksówki i mówisz po persku "otwarte drzwi", czyli że inni mogą się dosiadać. I wtedy jest bardzo tanio. Jechałem tak z jednym Irańczykiem w Kashanie i tam stawka była rzędu 30gr za odległość od skrzyżowania do skrzyżowania. W kaaażdym razie u Hameda dowiedziałem się wielu rzeczy o Iranie i nie tylko.

Po pierwsze dowiedziałem się, że smażony tuńczyk z puszki smakuje prawie jak mięso mielone i wobec tego rewelacyjne nadaje się na piątkowy obiad. A poza tym mnóstwo informacji na temat tego, że Iran nie jest taki na jaki wygląda. Po pierwsze to okazuje się, że Tabriz jest siedliskiem fanów Vadera i Behemotha, że dużo ludzi nie tylko tego słucha ale i gra (oczywiście słuchanie jakiejkolwiek nie-irańskiej muzyki jest zabronione). Dowiedziałem się, że chociaż telewizja satelitarna jest zakazana, to ogromna ilość ludzi ma w domu talerze, które od czasu do czasu trzeba wymienić na nowe jak przyjdzie kontrola i talerz zabierze. A także o tym, że od kiedy po rewolucji panuje prohibicja ludzie piją więcej (wyrobów domowych ma się rozumieć). Albo że chociaż imprezy czy wszelkie spotkania kobiet z mężczyznami są zabronione to ludzie robią potajemnie imprezy w domach (podobno m.in. dlatego wszyscy mają wielkie salony, najczęściej otwarte na kuchnie). Hamed opowiadał jak kiedyś miał gościa z Holandii, który w Teheranie został przez przypadkową dziewczynę zaproszony na imprezę. Przyszedł o umówionej godzinie, usiadł w salonie i czeka. Za chwilę do mieszkania wchodzi tłumek pozakrywanych czarnymi czadorami dziewczyn i wchodzi do jednego pokoju. Za niedługo podobny tłumek grzecznie ubranych chłopców wchodzi do pokoju drugiego. Co się dzieje, to chyba nie impreza? No nie, po jakichś 30 minutach z pokojów wychodzą ubrane w minispódniczki dziewczyny okraszone przesadnym makijażem oraz chłopcy w pstrokatych koszulach i wymyślnych fryzurach. Da się. Opowiadał też o tym jak oficjalna administracja stara się przypodobać młodzieży. Ogólnie w Iranie duża część czasu antenowego radia i telewizji wykorzystywana jest na programy w stylu "mułło poradź", w sensie dzwonią słuchacze, dzwoni sobie np. kobieta i pyta czy jak podała rękę turyście przy przywitaniu to jest grzech czy li też nie ( w filmie Rozstanie jest taka scena, w której opiekunka niepełnosprawnego starszego mężczyzny dzwoni do mułły żeby zapytać, czy może ściągnąć staruszkowi spodnie i go przebrać, bo sam sobie nie radzi - to jest właśnie coś w tym stylu). W każdym razie podobnoć od jakiegoś czasu powitania w takich programach uzyskały iście hollywodzką formę w stylu "Witamy naszych kochanych słuchaczy! Mam nadzieję, że macie dziś wspaniały dzień! Niech Allah ma Was w swej opiece!" a mułłowie z ponurych mruków zmienili się na uśmiechniętych showmanów. Usłyszałem też dużo o historii rewolucji (to już długa bajka, więc odsyłam do książek np. Współczesny Iran N.Keddy, to bardzo ciekawa historia, polecam).

No doobra, a więc w skrócie chodziło zdaje się o to, że początkowo lud protestował przeciw Szachowi i chciał aby rządził Mosadegh, Szach zaś uciekł, ale USA i GB przekonały go aby wrócił i obiecały wsparcie, Szach zaczął wybijać inteligencję (którą stanowili głównie komuniści), protesty się wzmagały i koniec końców Szach uciekł za granicę mówiąc, że jak chcą tego Mosadegha to niech on sobie rządzi, jednak lud... tego nie przyjął. Tymczasem komuniści zostali bez przywództwa, jako że wybił je Szach. Chomeini, niezbyt znany wówczas mułła z Qom, nie został (niestety) zamordowany przez Szacha, a wygnany. Komuniści przypomnieli sobie, że w Paryżu siedzi sobie taki Chomeini, który może nie ma z nimi wiele wspólnego, ale ostatecznie jest dość charyzmatyczny. Sprowadzili go więc do Iranu i postawili na czele rewolucji. Chomeini nie był jednak w ciemię bity, szybko wprowadził republikę islamską, otoczył się własnymi ludźmi i zaczął wybijać nomenklaturę Szacha ale także komunistów (jako obcych mu ideowo). W ramach rozprawiania się z dawnymi "szachistami" wybił również dowództwo armii. Sąsiad, znany Wam dobrze Saddam Husajn, słusznie stwierdził, że to całkiem miło ze strony Iranu że wybija własną armię i ze generalnie nie ma lepszego momentu aby Iran zaatakować. Tak się też stało i wybuchła kilkuletnia wojna zakończona zawieszeniem broni. Trwanie tej wojny było Chomeiniemu na rękę: skupiał uwagę ludu na wojnie, a sam w tym czasie przeprowadzał "rewolucję kulturalną" paląc książki i wybijając profesorów na uczelniach. Tak to Iran z dyktatury szacha, kraju pełnym nierówności, ale laickim względnie stabilnym i przewidywalnym (jako że Szach stał się z czasem marionetką zachodu) przetransformował się w republikę islamską, w której trzeba chodzić w koszulach i spodniach z długim rękawem i odpowiednio nogawkami, z którego wytrzebiono kwiat inteligencji, co oczywiście bardzo pomaga rządzącym w utrzymaniu spokoju ideowego w kraju.

Tak. Gadaliśmy jeszcze dość długo o historii, o Kaukazie, o Iranie, o Polsce, o pracy magisterskiej Hameda i jego fascynacją Sławojem Żiżkiem i podekscytowaniem związanym z faktem że za tydzień odwiedzają go goście z couchsurfingu którzy okazali się być studentami Żiżka i tak zastała nas druga w nocy, poszedłem spać a rano ruszyłem do Teheranu.

Błękitny meczet

Pranie w Kandowanie

Hmm pewnie jeszcze trza by coś napisać o samym Tabrizie, hę? Tak jak już wspomniałem, byłem tam tylko przejazdem. Tabriz widziałem rok wcześniej (ale jeszcze tego nie opisałem, heee). Tabriz jest jednym z większych miast Iranu (ok. 1.5 mln mieszkańców), znajduje się w prowincji Wschodni Azerbejdżan przez co ma dość specyficzną strukturę etniczną (co się rozumie przez to, że jest tam więcej Turków, zwanych tu Azeri). Jest trochę starych budynków do zobaczenia, ale to sobie poczytacie w przewodniku. Na pewno Błękitny Meczet, na pewno Muzeum Historii Azerbejdżanu (zaraz obok). Moją uwagę najbardziej jednak przyciągnęło Kandowan, wioska niedalego Tabrizu, w której ludzie dalej mieszkają w domach urządzonych w jaskiniach skalnych. Coś fantastycznego. Zobaczcie sobie zdjęcia z zeszłego roku.

No, to do następnego. Mam nadzieję, że kolejny odcinek uda mi się zamieścić szybciej niż za 2 miesiące!

Muzea w Lozannie, cz. 1

2012-02-06T10:13:00.001+01:00

Minął już tydzień jak siedzę w Lozannie. W sobotę, po tygodniu intensywnego kursu francuskiego i ogólnego ogarniania co się dzieje, postanowiłem zobaczyć trochę miasta. Zwłaszcza, że była piękna pogoda oraz że, jak się dowiedziałem, w Lozannie w każdą pierwszą sobotę miesiąca wejścia do muzeów są darmowe (!). Zanim jednak wybierzemy się na wycieczkę po muzeach - gorące frankofońskie pozdrowienia od Wojciecha Manna, Wojciecha Ganczarka i Krzysztofa Materny:


Rzeźba w polewie

Ruszyłem rowerem do Ouchy i zacząłem od Muzeum Olimpijskiego. Zamknięte, remont do 2013 roku. Przeszedłem przez miły, położony na stromym zboczy park olimpijski by odwiedzić Muzeum Fotografii (Musee de l'Elysee), które bardzo zachwalała nasza pani od francuskiego. Zamknięte, zmiana ekspozycji. Widzicie? Szwajcarzy są nie w ciemię bici! Dobrze wykorzystują czas darmowego zwiedzania, np. po to żeby zamknąć muzeum. Szacun! Przeszedłem się do centrum i dotarłem do Muzeum Designu i Sztuki Współczesnej (mudac). Trochę ubranek, trochę plastikowych ludzików, trochę niby sztuki niby współczesnej, w piwnicy dla kontrastu jakieś pamiątki archeologiczne z Chin i Egiptu pasujące tutaj jak pięść do kożucha czy tam kwiatek do nosa. Nic nadzwyczajnego... Natomiast na najwyższym piętrze duże i często kolorowe bardzo rzeźby (czy coś...) ze szkła. Coś innego i czasem nawet interesującego. Jeśli warto iść do mudacu to dla tego szkła. Noo i jeszcze dwa dość orginalne albumy ze zdjęciami na parterze. A także dlatego, że jest usytuowane w ładnej kamienicy z pięknym widokiem na miasto.

Organy na dyskietkę w katedrze

Zaraz obok jest katedra z XII wieku zdaje się, niegdyś katolicka, dziś protestancka. Protestancka, więc obłupali z niej wszystkie figury świętych itp. zostawiając gołe ściany. Niektóre z tych figur można zobaczyć obok w Muzeum Historycznym (Musee cantonal d'Archeologie et d'Histoire). Jak widać w tytule jest coś o archeologii, ale to raczej tak tylko napisali... Ja bym powiedział, że to muzeum historyczne raczej. Wystawa dość ciekawa, dużo informacji podanych też na karteczkach w kilku językach, w tym angielski. Uwagę zwraca m.in. makieta Lozanny zbudowana na bazie planu miasta z XVII wieku, w skali 1:200. Wykonane z dużą dokładnością, wieloma szczegółami, Z PIETYZMEM, Z PIETYZMEM PROSZĘ PAŃSTWA! Ot taka miła ciekawostka. Ale właśnie chyba najbardziej warto wpaść w okolice katedry żeby zobaczyć sobie Lozannę z góry. Jakby nie to, że na dworze było -10 to postałbym sobie tam dłużej (no ja wiem, że teraz w Polsce, w takim Krakowie np., jest -20, ale Lozanna jest nad dużym jeziorem, mamy wilgotne powietrze, wieje wiatr, co w praktyce sprawia, że zimno jest bardziej odczuwalne, serio serio).

Ptacy

Z ładniejszych rzeczy to ostatnimi czasy kilka już razy jeździłem z kampusu EPFL-UNIL do Ouchy rowerem, nad jeziorkiem, przemiła trasa. Szczególnie teraz, zimą, bo spodziewam się, że wiosną czy latem, będą tu drałowały hordy biegaczy, kąpiącej się młodzieży, dzieci oraz ich matek. Teraz jest pusto, fale biją o brzeg rozbijając się o kamienie i drewniane pomosty, kaczki pływają i biegają po ścieżkach, łabędzie tylko pływają, są też inne duże ptaki (patrz zdjęcie) i robię konkurs na rozpoznanie jak się nazywają (przy okazji sam się dowiem, ale to chyba łatwe jest).

W Lozannie jest takie miejsce gdzie hodują Tradycyjny Królewski Stołeczny Miejski Chodnik Krakowski (czyli taki z korzeniami, patrz z boku) ale uczciwie ostrzegają, że można się na nim zabić

Ale bezwzględnie najciekawsze w ostatnim czasie jest to, że poznałem produkty, które pozwolą mi względnie dobrze i tanio się odżywiać! Tak, jednak będę jadł mięso w Szwajcarii! Bo należy wiedzieć, że tutaj standardowa cena mięsa to przynajmniej jakieś 25-35 CHF za kilo (czyli z gruba biorąc 100zł). Natomiast pod blokiem mam Dennera, który zdaje się jest sklepem typowo emigranckim (no bo ja ogólnie żyję póki co na emigranckiej dzielni, ale zamierzam to zmienić). I co tam znalazłem? W sobotę zapłaciłem jedyne 12 franciszków za 1kg Kosovo Quebap, co pozwoli mi na przygotowanie miniumum 6ciu solidnych, mięsnych obiadków (tak szacuję)! Taniusio! Kebap jak wiadomo to za każdym razem co innego. W Turcji to bardzo często gyros, u nas to niezdefiniowana bułka z jakimś mięsem i warzywami, w Iranie, Gruzji i Armenii to szaszłyk, a w Kosowie (jak się okazuje) to te takie małe bałkańskie kiełbaski, dokładnie te same których nazwy nie pamiętam. Nie mam pojęcia czy rzeczywiście się je-je w Kosowie (bo nie byłem, ale Aga była, Aga w ogóle jest teraz w Afryce, fajnie ma, poczytajcie jak wróci) ale ogólnie na Bałkanach takie spotkałem. Jako że są bałkańskie (i halal, czyli dozwolone w świetle szariatu) to można się spodziwać, że to jakaś niezgorsza baraninka jest. I faktycznie, całkiem niezłe, lekko ostre. W tym samym Dennerze widziałem też za 7 franciszków 800g (czyli solidne wiaderko) bułgarskiego sera. Z opisu wynikało, że to jakaś podróba fety. Znakomicie! Nie zginę! :D

Bo kto powiedział, że fontanny trzeba wyłączać jak jest mróz? Bieżąca woda nie zamarza tak łatwo (przynajmniej ta szwajcarska)

Teraz wiadomość smutna (tzn. dla mnie smutna). Okazało się, że nie wyruszę na ekspedycję polegającą na przejechaniu północnej Afryki rowerem (Algieria->Tunezja->Libia->Egipt, atrakcje gwarantowane: oglądanie rewolucji z bliska), bo zdobycie wizy do Libii (i to jeszcze takiej, żeby się poruszać samemu, a nie w grupie z przewodnikiem) wymaga dużego nakładu pieniędzy, determinacji i czasu. Wszystkiego tego na raz, nie można wybrać sobie dwóch ulubionych. Potrzebna jest bowiem wiza biznesowa, której ceny zaczynają się od prawie 500 ojro, a do tego dochodzi cała masa papierkowej roboty (w tym tłumeczenie przysięgłe na arabski i inne atrakcje). Zdobycie wizy do Algierii jest łatwiejsze, ale sama Algieria (nawet z Tunezją) to już nie taka zabawa, na jaką się pisałem. Druga opcja długiej jazdy rowerem po Afryce względnie północnej to trasa Maroko->Sahara Zachodnia->Mauretania->Senegal, ale robienie takiej trasy latem ma chyba więcej wspólnego z samobójstwem niż z wakacjami. No cóż, przyjdzie mi kompletnie zmienić plany wakacyjne, a wielka wyprawa jakaś tam odbędzie się w innym terminie. Wszystko wskazuje na to, ze w te wakacje odbędą się trzy wyprawy mniejsze zamiast jednej wyprawy wielkiej. Bo rowerem chyba pojadę na Białoruś... Ale tam też może niedługo będzie rewolucja, nie? Słyszeliście pewnie coś niecoś... Ja chcę rewolucję!

A więcej zdjęć jest tu jak-by-co.

Fizyk w Lozannie

2012-02-01T11:46:00.001+01:00

Uwaga! Ta notka zdradza wszelkie oznaki bycia długą, także jak jesteś Czytelniku leniwy, to lepiej od razu przestań czytać (dla dobra swojego i Twoich najbliższych)!

Gdzieś tak mniej więcej w niedzielę przeprowadziłem się do Lozanny na najbliższe 5 miesięcy korzystając z programu Erasmus. Lozanna leży w Szwajcarii, wobec czego jest tam pieruńsko drogo a także zupełnie ładnie. Mieszkam więc sobie nad Jeziorem Lemańskim (czyli Genewskim, nie mylić z Jeziorem Lemańskim w powiecie szczycieńskim, chociaż czasem sobie myślę, że chętnie bym się zamienił*). Od niedzieli jest raczej pochmurno, nic nie widać i popaduje śnieg, chociaż chyba właśnie wyszło słońce, więc myślę, że może wreszcie zrobię dzisiaj zdjęcie czegoś ładnego, np. Alp po drugiej stronie jeziora. Póki co siedzę w kosmicznej bibliotece (tudzież Rolex Learning Center) gdzie mam internet, bo w mieszkaniu jeszcze się go nie dorobiłem.


Rolex widziany od dołu, tzn. tam się przechodzi właśnie pod takimi łukami i z pewnością istnieje jakaś legenda typu że jak pewnego dnia przejdzie tamtędy studentka-dziewica to to się wszystko zawali H@H@H@H@H@ ale śmieszne :E

Rolex widziany z boku

Do Szwajcarii dojechałem autobusem z Krakowa co zajęło mi jakieś 24h. Zimowa pora i dość solidny bagaż skutecznie zapobiegły temu bym jechał stopem. A nabrałem bagażu co niemiara, turystycznych szpejów wszelakich, gdyż mam zamiar zdobyć całe Alpy, albo chociaż jakiś Mont Blanc. Póki co jednak zajmuje się szerokopojętą aklimatyzacją, tzn. bardziej niż zabytki Lozanny i Alpy interesuje mnie obecnie zdobycie darmowej szwajcarskiej simkarty oraz zakup adaptera do wtyczki żebym mógł się do kontaktu podłączyć i ciągnąć ich szlachetny, szwajcarski prąd elektryczny (bo oczywiście musieli mieć inne wtyczki, tj. te francuskie z trzema bolcami). Udało mi się tych dwóch pięknych czynów dokonać wczoraj, w związku z czym zresztą odwiedziłem po raz drugi centrum miasta. Szaro, zimno i ponuro (w sensie taka pogoda, a nie takie miasto, bo ogólnie to mają ładne kolorowe kamieniczki z okiennicami, słit). A co do tej simkarty, to w pakiecie startowym była instrukcja obsługi oczywiście, napisana w kilku językach, a zestaw ten był dość niestandardowy. A więc nie tylko niemiecki, angielski i francuski, o nie. Niemiecki, francuski, włoski, angielski, serbski, portugalski, turecki, hiszpański i... szqiparski (czyli jak kto woli: albański, czyli jak ktoś nie ogarnia co to Albania to to jest właśnie ten sam kraj który wygrywa w piłkę mniej więcej tyle meczów co Wyspy Owcze i San Marino oraz na swoim niewielkim terytorium ma rozlokowane jakieś 600 tysięcy bunkrów i wszyscy stamtąd emigrują jak mogą, najchętniej oczywiście do Włoch. I Szwajcarii).

Obywatele Lozanny muszą pokonywać codziennie bardzo wiele schodów.

Ubożsi bracia i siostry muszą pokonywać inne trudności w sposób nader międzynarodowy

Bo życie w Szwajcarii wcale nie jest łatwe. Dla mnie np. dużą trudnością jest wydanie na przejażdżkę metrem 10 czy 20 złotych, więc tego nie robię. Tak. Chciałbym również w tym miejscu bardzo przeprosić i zapowiedzieć, że już nigdy więcej nie powiem, że Lozanna jest małym miastem. Wcale nie jest, nogi mnie bolą (ała). Ale kupię sobie rower, taki mam plan. Póki co od wczoraj jeżdżę rowerem publicznym. Tak się składa, że mieszkam zaraz za końcem kampusu. Z tym, że kampus jest duży, obejmuje dwie uczelnie i miejsce, które mnie w tym kampusie dotyczy mieści się po przeciwległej stronie. Ale istnieją kampusowe rowerki, które się wypożycza poprzez przyłożenie do wesołego czytniczka studenckiej legitymacyjki dzięki czemu od wczoraj jeżdżę sobie na uczelnię rowerem. DO 3 godzin taka zabawa jest bezpłatna, całkiem fajnie. Z tym, że te rowery są dość niewygodne, konkretnie to mają bardzo nisko siodełka. Tzn. jest tam regulacja wysokości bardzo łatwa, z tym, że regulować można między poziomem: "nisko jak cholera" a "I komunia góral style". Tak więc raczej na dłuższe wycieczki tym rowerem to bym się nie pisał.

Kampusowe rowerki

Należy przy tym dodać, że rowerki są właśnie kampusowe, a nie uczelniane. A kampus jest w zasadzie wspólny dla EPFL (polibudy) i UNIL (uniwerku). W ogóle polibuda i uniwerek żyją tu w bardzo radosnej i bezkonfliktowej symbiozie jak się zdaje, mając np. wspólny system rowerkowy i kilka innych systemów. Tak.

Jak już wspomniałem w Szwajcarii jest dość drogo. Np. chleb kosztuje w przeliczeniu (przy obecnym kursie franka) jakieś 10zł, czyli tyle samo co kilo cebuli albo pół kilo pomidorów albo jakaś śladowa ilość mięsa (10dag?). Ale np, nutella czy cukier kosztują mniej więcej tyle co u nas, czekoladę też da się kupić w rozsądnej cenie, co źle wróży mojemu zdrowiu. Ech, tak już się przyzwyczaiłem że sobie dogadzam selerem świeżym z rodzynkami z placu pod halą targową, to wszystko osadzone głęboko w śmietanie z Krasnegostawu, do tego gulasz z karkóweczki, marcheweczki, pomidorka... A tu znowu trzeba wrócić do diety studenckiej, tej stereotypowej, czyli makaron i sos :F. To chyba będzie wreszcie czas, aby wypróbować te wszystkie sprytne przepisy ze strony Tomasza typu kurczak z curry bez kurczaka. Tak więc od dziś wszelkie przychody z klikania w reklamy na tej stronie będą przeznaczone na dożywianie Wojtka na obczyźnie, co się rozumie przez Szwajcarię. Ale spoko, wczoraj w Migrosie znalazłem chleb o wdzięcznej nazwie Budget który jest trochę niedobry, ale kosztuje jedyne 1.05 CHF , raj na ziemi normalnie!

A tak z innej beczki to wygrałem taki konkurs na paragon z podróży w kategorii najlepszy paragon ogólnie (czyli coś jak Oskar dla Andrzeja Wajdy, resztę sobie sami dopowiedzcie ;) ). Dodatkowo jest tam nagroda publiczności, i zdaje się że jak będziecie klikać "lubię to" na dole tej strony (klik) to dostanę książkę. Co będziecie z tego mieli? Nie wiem no, jak ją przeczytam to Wam opowiem, dil?

Na koniec chciałbym złożyć serdeczne gratulacje i wyrazy największego uznania wszystkim tym, którzy doczytali ten piekielnie długi post do końca! Myślę, że w nagrodę będziecie mieli bardzo dobry dzień! Czy co... A ze Szwajcarii o Szwajcarii się jeszcze odezwę jak coś ciekawego zobaczę. A jak wreszcie będę miał internet w mieszkaniu to może wreszcie napiszę me historie irańskie? Kto wie.

Na koniec wszystkich końców nadmienię, że w Szwajcarii już byłem i troszkę nawet pisałem, patrz tu.

A poza tym to tęsknię za Polską, że hej!

Fizyka w domu - odcinek 1: Jeż i długopis

2012-01-14T13:57:00.001+01:00

Na początek przypomnę o najważniejszym, czyli że jeszcze trwa akcja - zimowa wyprzedaż obiadów z nami, wspaniałymi młodzieńcami oraz dziewczętami mająca wspomóc WOŚP oraz akcja pomocy Dominice poprzez 1% podatku.

A teraz już do rzeczy. Blog nazywa się fizyk w podróży. Podróże już były, więc może czas na jakąś fizykę. Otóż czasem, tj. najczęściej podczas sesji, człowiek zadaje sobie różne filozoficzne pytania. Wy pewnie również często zastanawialiście się: czy upuszczony z bardzo dużej wysokości jeż spada szybciej niż długopis, czy odwrotnie? Z jednej strony zdawałoby się, że jeż jest cięższy... No ale przecież przyspieszenie ziemskie przyspiesza jednakowo wszystkie obiekty niezależnie od masy, hę? Pozostają opory powietrza... Aby się przekonać jak jest naprawdę przeprowadziłem domowe doświadczenie. Zachęcam do obejrzenia filmu, który rozjaśni wszelkie wątpliwości.

Długopis spada szybciej. Dlaczego? Wyjaśnienie jest bardzo proste: jeż, posiadając większą powierzchnię niż długopis, spada dużo wolniej, ponieważ działają na niego większe siły oporów powietrza. Dac it!

Jeszcze raz przypominam o zimowej akcji pomocowej. Czekajcie na kolejne odcinki cyklu Fizyka w domu! Następny pewnie już przy kolejnej sesji egzaminacyjnej!

Kup sobie Wojtka - wspomóż WOŚP

2012-01-05T00:28:00.004+01:00

Stało się - pora się sprzedać (jak zwykła ku...charka)! Bo właściwie to nie ja sam, tylko raczej pewne usługi. Pewnie się domyślacie jakie: chodzi o gotowanie obiadu. Powiem krótko: jeśli chcecie się najeść i przy okazji wspomóc dzieło Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy weźcie udział w aukcji (klik) w której można zakupić własnoręcznie wykonany przeze mnie obiad, a potem to sobie nawet go ze mną zjeść jak komuś nie przeszkadza moje towarzystwo. Dochód z aukcji przeznaczony jest na zbiórkę w ramach XX finału WOŚP. Co to będzie za danie? To już niespodziewajka : ). Kucharza nie trzeba chyba Czytelnikowi przedstawiać: kucharz to ja, utalentowany, uśmiechnięty, elokwentny i odważny młodzian zamieszkały w Krakowie. Podróżuje, studiuje, realizuje się artystycznie grając na gitarze i wyrabiając żyrandole, z równą gracją jeździ na rowerze co smaży kotlety. Amator selera z rodzynkami. Słowem: jest się o co bić!

licytowany towar

Trzeba dodać, że na pomysł aukcji tego typu wpadł Tomasz, znany i lubiany autor pisanej zupełnie niegramatycznie strony o studenckich kulinariach, mój były współlokator. Zresztą, jeśli ktoś (bardzo zresztą słusznie) podejrzewa, że obiad wykonany przeze mnie to może nie najlepszy pomysł, może wylicytować innych (chłopków) lub inne (dziewczęta znaczy). No, zajrzyjcie tam! Mnóstwo całe fantastycznych ludzi się sprzedaje (tzn. niby nie ma się z czego cieszyć kiedy nawet wspaniali ludzie się sprzedają... no ale możecie na tym skorzystać : D!). Jest Marcin (Kraków) co tak dobrze jeździ na rowerze, że potrafi symultanicznie smażyć kotlety mielone na kuchence gazowej na bagażniku (w końcu jedzie wolnym rowerem), jest szalona Kasia (Kraków, zwana również Radosną) która jeśli tylko nie zapomni gdzie zostawiła klucze od domu na pewno Wam coś dobrego ugotuje tak, że będziecie się trzymać za brzuchy nie tylko z powodu pomylenia cukru z solą ale także ze śmiechu, jest Stachu Rastaman (Toruń) który do pieczonych mięs stosuje zioła przeróżne, jest Kinga (Kraków) o sprawnych dłoniach co to potrafi nawet witraże robić a co dopiero obiad, jest polonistka Joanna która zdaje się pobije cenowy rekord, jest Katarzyna oferująca posiłek na Ukrainie, jest wreszcie Tomasz (Wrocław), kucharz, pomysłodawca, pięknoduch, artysta sztuk wszelakich, bliski przyjaciel Niedźwiedzia Janusza. Jest i wielu, wielu innych, bierzcie i licytujcie bracia miła (to nie błąd, to Żale Matki Boskiej pod Krzyżem)!

A jak komuś jeszcze mało pomocy, a przy tym płaci on podatki, to powinien (ba, jako czytelnik tego bloga jest wręcz zobowiązany!) do przekazania jednego procenta swego podatku na leczenie mojej drogiej przyjaciółki Dominiki chorej na stwardnienie rozsiane. Nie jest to bynajmniej taki zwykły apel o pomoc, że dziewczyna chora, że pomóżcie. Nie, nie. To jest taka dziewczyna, która sprawia, że ten świat jest lepszy. Jest niesamowita, ma milion pomysłów na minutę i mnóstwo siły do ich realizacji. Więc w swoim własnym interesie wspomóżcie jej zdrowie!

Konkrety: należy wypełnić odpowiednią rubrykę w rocznym zeznaniu podatkowym podając nazwę organizacji "Dobro Powraca – Fundacja na rzecz Chorych na stwardnienie rozsiane" oraz numer jej wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego: 0000338878 a także jako cel szczegółowy, jej imię i nazwisko czyli Dominika Stryjewska.

Po prawej Dominika. Dominika przy kolacji. Dominika nie oferuje kolacji na WOŚP, natomiast oferuje co innego: "W podziękowaniu mogę z radością darczyńcom zaoferować może nieduże acz pięknie się prezentujące udko, w które móc będziecie zrobić swój własny prywatny dający mi kolejny tydzień normalnego życia zastrzyk ; )"

Dalszy fragment listu od Dominiki: Jak część was wie choruję na stwardnienie rozsiane, a w naszym kraju program leczenia jest tak bajecznie nierefundowany, coby zrobić z ludzi inwalidów przed 30-stką, a to dość przykra perspektywa, bo ja naprawdę lubię chodzić w szpilkach ;) Dlatego jeśli chcecie i możecie pomóc mi jakoś na leczenie zbierać (bo to niestety dość pieruńsko droga zabawa) to możecie sami ów % przekazać, a byłoby miło jakbyście info puścili dalej, do rodziny, przyjaciół i wszystkich krewnych i znajomych królika :)

Tak, więc naprawdę baaardzo proszę Was o pomoc! Ona świetnie wygląda w szpilkach : )! Przekażcie swoim rodzicom, babciom, ciotkom i pociotkom, żeby też oddali ten jeden procent!

Slajdowisko na Nowy Rok! 04.01.2012, 20:00

2011-12-29T18:03:00.005+01:00

Prawie że równo miesiąc temu wygłosiłem slajdowisko u matematyków. Wtedy niektórzy utyskiwali, że daleko, że tak w południe, że matematycy dłubią w nosie i trochę obciach siedzieć z nimi w jednej sali... A więc dla tych wszystkich malkontentów postarałem się o zorganizowanie kolejnego slajdowiska!

Zaprasza na nie Klub Podróżników ATLANTYDA, który organizuje cotygodniowe spotkania tego typu. Zapraszam oczywiście wszystkich bardzo serdecznie, obecność obowiązkowa. Istotne informacje:

data: 04 stycznia 2012 (śmiesznie tak, nie? dopiero 2011 był a tu hyc! i 2012)
godzina: 20:00
miejsce: Artefact Cafe
adres: Topolowa 40, Kraków (to jest niedaleko dworca pekape, albo jak ktoś bardziej w kulturę idzie to niedaleko opery, albo jak ktoś bardziej w rośliny to do botanicznego też nie daleko, jak tramwaje to mogilskie, jak ktoś studiuje na UEKu to już całkiem, a jak...)

A teraz specjalnie się nie wysilę i skopiuję info ze strony Atlantydy:

Wojtek Ganczarek [czyli że ja niby] zaprasza nas w swoją podróż autostopem i bez stereotypów [ja Was w żadną podróż nie zapraszam, tylko na slajdy, w podróż sami se jedźcie].

Wyjątkowo w środę* wyjątkowe opowieści z podróży po Islamskiej Republice Iranu, pozostającym w konflikcie Górskim Karabachu i Abchazji – separatystycznym quasi-państwie. Wszystko to oczywiście autostopem i po minimalnych kosztach. Na koniec mały poradnik: jak zdobyć pięciotysięczny Kazbek w jeansach.

Więcej też na blogu Wojtka http://fizyk-w-podrozy.blogspot.com [to ta strona, jesteście na niej, to już zupełnie tak jakbyście byli sławni!]

Zapraszamy!

*wyjątkowo w środę bo oni zwykle mają te swoje spotkania w poniedziałki, ale ich przekonałem, że w poniedziałek 2 stycznia to słuchacze mogą być trochę nie w formie, to dobrze im powiedziałem, nie?

P.S. jest nawet jakieś wydarzenie na FEJSIE do którego można się dołączyć czy zrobić inną czynność na której się nie znam: www.facebook.com/events/167688989999997/

Jadąc do Babadag

2011-12-25T22:19:00.001+01:00

Są święta, więc wreszcie mam czas na czytanie książek. Czytam Jadąc do Babadag Andrzeja Stasiuka, w której autor spisuje swoje refleksje z podróży po zapomnianych krajach takich jak Albania, Mołdawia, Naddniestrze, ale także bardziej znanych, ale również uznawanych za niejako "drugoligowe": Węgry, Rumunia czy Słowacja. Podróży bardzo ludzkiej, bardzo "z ludźmi" i zdecydowanie na ludzi i ich ludzką codzienność skierowanej. Zupełnie dobra książka wydaje mi się (chociaż jeszcze nie dobrnąłem do końca, no ale pochwalmy już ten dzień przed zachodem słońca, licząc, że kolega Stasiuk nas nie zawiedzie). Cała masa fantastycznych opisów, zwykłych-niezwykłych myśli, refleksji oraz komentarzy. Tak, zwłaszcza zaś komentarzy wyławiających całe sedno sprawy bez obaw, że zaraz ktoś piśnie, że to jednak nie do końca tak... że to może trochę przesada... że może chodzi o co innego... A więc bardzo mi się te jego komentarze podobają, jako że zdarza mi się podobne co on rzeczy widzieć i w podobny sposób na nie patrzeć (choć oczywiście opisać tak zgrabniej jak Andrzej już tego nie umiem). W powyższym zdaniu nie chodzi mi bynajmniej, że "podobne rzeczy widzieć", że gdzie to ja (czy on) nie byłem, bo np. fragment który przytoczę niżej opisuje ludzi, których bez specjalnego wysiłku można zobaczyć i w naszym kraju, nie trzeba pchać się aż do stolicy Mołdawii, czy Mołdowy - jak kto woli (w której zresztą nie byłem). Chodzi mi bardziej o wyostrzone spojrzenie na zdarzenia, ludzi, zjawiska, które to spojrzenie - jednocześnie proste ale i niezwykle przestrzenne - bardzo mi się u kolegi Andrzeja podoba.

Fragment z rozdziału Moldova:
Dziwne miasto. Wystraszeni osiemnastoletni gliniarze chodzący trójkami, kolesie w land cruiserach, patrzący na ulice jak na swoją własność, faceci pod pocztą handlujący impulsami z kart telefonicznych, ludzie objuczeni naczyniami, łysi małolaci w szerokich spodniach ze wzrokiem potulnie wbitym w ziemię, jakby uprawiali jakąś nieśmiałą franciszkańską odmianę gangsta, panny z gołymi brzuchami, na niebotycznych i chwiejnych obcasach, przechadzające się główną ulicą niczym po missświatowym wybiegu, romańsko-słowiańska mieszanka urody, oszpecona burdelowym makijażem, chłopska nieśmiałość w rewiowych kostiumach i wrażenie, że wszyscy coś udają, że naśladują własne wyobrażenia o świecie, który jest gdzie indziej. [podkreślenie - ja]

Ta książka jest odrobinę jak Gra w klasy Cortazara: właściwie można zacząć czytaj ją w dowolnym miejscu, by po zapoznaniu się z jakąś przygodą czy refleksją zanurzyć się dowolną ilość stron w tył, w przód - lub przekornie czytać dalej. Tasować komentarze, fakty, historyjki, opowiastki - bo nie znajdziemy tu raczej głównego nurtu, raczej przeplatające się meandry dróg i myśli, z których dowolna pasuje tak samo dobrze do każdej innej. Początkowo to drażni - drażni człowieka przybyłego ze świata o bardzo dobrze zdefiniowanym tempie i kierunku upływu czasu. Ale po jakimś czasie książka pozwala się rozpłynąć w zaczynających coraz bardziej rozmiękczać swe granica minutach, godzinach i krajach. Jeszcze jeden fragment z tytułowego rozdziału Jadąc do Babadag:

Gdziekolwiek się ruszę, wyglądam Cyganów. W Prekmurju wyjeździłem bak benzyny, żeby na nich trafić, ponieważ brała mnie cholera na ten wysprzątany kraj i na Słoweńców, na tych zdrajców słowiańskiej rozpierduchy, ale nie znalazłem żadnego, chociaż wyczytałem, że na pewno tam są. Bardzo możliwe, że się ukryli, że wyczuli mnie na sto kilometrów z tym moim zamiłowaniem do rozpadu, z tą żałosną skłonnością do wszystkiego, co nie wygląda tak, jak powinno. Wyczuli mnie już, gdy wyjeżdżałem z domu, już na Słowacji, gdy mijałem ten ich rozdupczony slams za Zborovem, to miejsce przy szosie na wzgórzu, tę prowizorkę i kpinę ze wszystkich pokus ładu i dostatku. Tam moje serce zawsze drży z podziwu, że można mieć ten świat w dupie i uprawiać starożytne zbieractwo pośród postmodernistycznego postindustrialu (...). W gruncie rzeczy robią to samo, co wszyscy, czyli próbują przetrwać, ale się tym nie chwalą, bo nie zapisali swojej historii i wolą swoje bajki i legendy, swoje bajania z pokolenia na pokolenie, swoje "pewnego razu" zamiast, powiedzmy: "trzynastego grudnia roku pamiętnego, dajmy na to, w Kopenhadze". Dlatego dokądkolwiek się wybiorę, zaraz rozglądam się za nimi, za tą żywą obrazą cywilizacji śródziemnomorskiej oraz chrześcijańskiej (...). [podkreślenia - znów ja]

Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Czarne w 2008 roku i polecam ją ja, Wojtek.

Nie-krypto reklama mojej współlokatorki - kup prezent na święta!

2011-12-16T18:11:00.004+01:00

No bo ten. Moja współlokatorka Kinga jest artystką. No, rzemieślnikiem. W sensie, że robi różne ładne rzeczy. Kolczyki witrażowe, dekuparzowe (cokolwiek to znaczy), wisiorki, mydełka, pierdółki... No w każdym razie na pewno macie ten problem, że nie macie co kupić na święta swoim mamom, babciom, siostrom, dziewczynom, kochankom, byłym kochankom, przyszłym kochankom, wujkom (a to wujkowie nie mogą nosić kolczyków?) albo nawet sobie... Wtedy to zajrzyjcie na stronę Nasycalni Marzeń. Oczywiście nie róbcie tego zbyt często proszę Was, bo potem to ja będę musiał wysłuchiwać tych narzekań że och aj aj a ileż to pracy. Ale tak z jeden kolczyk to każdy odwiedzający bloga mego powinien kupić ja myślę. Zdjęcia przykładowe:

Zdjęcia dodane!

2011-12-14T23:48:00.000+01:00

Wreszcie dodałem wybrane zdjęcia wyprawy w wakacje 2011. Zachęcam więc do obejrzenia zdjęć z kolejnych lokacji:

Stacja benzynowa niedaleko Vanku, Górski Karabach

Tkwarczeli, miasto czekające na koniec świata, Abchazja

Ponad chmurą o poranku, w drodze na Kazbek, Gruzja

Cudowne łańcuchy górskie Tuszetii, jakieś 3 km w przeciwną stronę jest Czeczenia

Slajdowisko u matematyków

2011-11-28T22:28:00.005+01:00

Kopnął mnie zaszczyt. Koło Matematyków Studentów UJ (bo tak swoją drogą to ja matematykę też studiuję prócz fizyki) umyśliło sobie organizować Ogólnorozwojowe Seminarium Kołowe. Czyli takie seminarium, tylko że nie o matematyce (i nie o piwie). I wyobraź sobie Czytelniku drogi, że na pierwszego swego prelegenta wybrali właśnie mnie! Ale granda, heca i inne takie! Jakby ktoś nie wierzył, to tu jest link do nich. No ale do rzeczy: co to będzie? Pokaz slajdów i przegląd opowiastek Wojtka z ostatniej podróży po Iranie, Karabachu, Abchazji i łażeniu po Kaukazie tu i tam. Przyjdźcie, podobno będą ciastka.

Konkrety:

kiedy: 1 grudnia (czwartek)
godzina: 12.00
gdzie: Wydział Matematyki i Informatyki, ul.Łojasiewicza 6, sala 1106 (I piętro)

Z tej okazji matematycy narysowali plakat. Niektórzy nawet mówią, że postać przedstawiona na plakacie przypomina nieco mnie, ale ja traktuję to jako potwarz.

No tak, powiecie - ale sobie wymyślili. Nie dość, że w czwartek, nie dość, że na końcu świata, to jeszcze w środku dnia. Zdaję sobie z tego sprawę. Zdaję sobie sprawę, że aby przyjechać, będziecie musieli porzucić domy, mężów, żony oraz ssących piersi, pracę, zajęcia, łóżko etc. więc muszę mieć jakiś solidny argument aby Was jednak zachęcić. I znalazłem! Otóż mili Państwo warto przyjść nie tylko ze względu na fantastyczne zdjęcia, bogatą oprawę muzyczną, ciastka, klimatyzację na wydziale, ale także dlatego, że prelegent (ja czyli) to osoba niezwykle kreatywna! W związku z czym na pewno nie będziecie się nudzić! Jak Wam to udowodnię - zapytacie. A, odpowiem, ostatnio np. realizuję się w sztuce. W sztucę użytkowej. W pewnym sensie związanej z podróżami (rowerowymi). Słowa nie oddadzą - przejdźmy więc do obrazów. Przedstawiam Wam mój świecznik-żyrandol i zapraszam w czwartek!

Zdjęcia z Iranu

2011-11-28T00:27:00.001+01:00

Hoho! Wykonałem tytaniczną pracę i wybrałem z 1150 zdjęć jakie zrobiłem w Iranie (podczas mej ostatniowakacyjnej autostopowej włóczęgi) jakieś reprezentatywne 180. Było trudno, walczyłem ze sobą (a to najtrudniejsze) niczem lew. Koniec końców nie zawsze są to zdjęcia najpiękniejsze, ale - zdaje mi się - reprezentatywne właśnie i na swój sposób interesujące. Nie jest może pięknym zdjęciem mur byłej ambasady USA w Teheranie, ale chyba jest 100 razy bardziej interesujący niż kolejne zdjęcie przepięknych swoją drogą pałacy w Kashanie. Tak tak. Oglądajcie:

o tu (klik hir myster!)

Ardabil i coś jeszcze, czyli pierwsze dni w Iranie

2011-11-28T00:07:00.001+01:00

Dobrze. To ja może zacznę. Zaczynam więc epopeję pt. Wojtek w Iranie. Pomijam już te wszystkie perypetie związane z dojazdem tam. No jedzie się przez Słowację, Węgry (np. z handlarzem warzywami, dowiadując się przy okazji wszystkiego o rynku warzywnym w Krakowie), Serbię (gdzie nocuje się u przyjemnych młodych ludzi spod Suboticy), Bułgarię (gdzie - jak zawsze - najgorzej łapie się stopa), Turcję (gdzie jak zawsze na początku wakacji widać pełno rejestracji niemieckich, francuskich, austriackich... tylko ci zachodni Europejczycy wszyscy jacyś tacy o ciemnej karnacji, mają zawsze dokładnie tyle dzieci ile miejsc w samochodzie i do tego jeszcze mówią po turecku). O tym jak się załatwia wizę napisałem już tutaj. O tym jak spędzałem czas oczekiwania na wizę w Trabzonie napisałem z kolei tu. O tym, że cały ten dojazd, łącznie z załatwianiem wizy i związanym z tym postojem w Trabzonie (co się wiąże też z lekkim nadrabianiem drogi) zajął mi jakiś tydzień nie pisałem, więc właśnie piszę. Po tym tygodniu znalazłem się na równinie pomiędzy pasmami wielkich gór w okolicach Dogubayazit, a wyglądało to mniej więcej tak:

Zaraz po tym jak wyskoczyłem z ciężarówki przed Dogubayazit, wschodnia Turcja

Niedługo też udało mi się znaleźć na granicy i nawet ją przekroczyć. Nim to jednak zrobiłem złapałem... a właściwie złapał mnie pierwszy stop w Iranie. Zabrał mnie do siebie Ali i Solmaz, małżeństwo w wieku lat około 50 wracające z urlopu w Turcji (co jest o tyle dla Irańczyków atrakcyjne, że się m.in. można legalnie uraczyć alkoholem). Właściwie miałem jechać do Tabrizu, a moi dobroczyńcy jechali do Ardabil, ale nie dałem się prosić i po usłyszeniu wielokrotnych zaproszeń ugiąłem się. Warto było, a na gorąco pisałem o tym w poście tym. Ale teraz napiszę porządniej i z polskimi znakami. Ali był całkiem zamożnym kierownikiem fabryki kluczy. Fabryka kluczy:

Fabryka kluczy Alego

Myślę, że to fajnie kierować fabryką kluczy, ale tam strasznie huczy (hohoho!). Ali karmił mnie w drogich restauracjach (tak, tak, próbowałem płacić - nic z tego, z perską gościnnością nie zawalczysz) i świeżym chlebem z naprzeciwka. Obwiózł mnie też po mieście i okolicy. Cóż to tam można uwidzieć?

Cóż, Ardabil jest dość sporym (>400tys.) miastem. Może nie jest to perła turystyki, ale całkiem miłe miejsce. Znajdujemy się w irańskim Azerbejdżanie, zamieszkiwanym przez drugą co do wielkości grupę etniczną w Iranie, czyli Azerów, czyli Turków, czyli Azeri. Ardabil jest zasadniczo całkiem historycznym miastem, kiedyś podobno nawet stolicą, w związku z czym ma pewną ilość interesujących muzeów i ładnych meczetów. Tu parę zdjęć:

Figury woskowe w historycznej łaźni - pełno tego typu obiektów w Iranie

Dziedziniec meczetu, Ardabil

We wnękach które widzicie stały niegdyś gliniane naczynia ze zwojami Koranu, muzeum Ardabil

W jednym z takich muzeów zobaczyłem plakat o nomadach i pokazałem go Alemu, dzięki czemu zostałem zabrany samochodem w góry aby takich nomadów uwidzieć (ogółem w ponad 70-milionowym Iranie jest ponoć aż 2 miliony nomadów!). Najpierw zajechaliśmy do jakiegoś uzdrowiska, gdzie były wody termalne i setki turystów irańskich rozbitych namiotami na chodnikach. Trzeba wiedzieć, że północ Iranu, mimo że pochmurna, jest ulubionym miejscem wypoczynku Persów - w lecie jest tu tylko 30-35 stopni, a nie 48 jak np. w Qom w interiorze. W każdym razie Ali myślał że to mi się właśnie podoba - gorące źródła i religio-disco. A ja nomadów chciałem koniecznie, no nie mógł zrozumieć. To tak jakby przyjechał do Was gość z zagranicy i koniecznie upraszał się, żeby go zabrać do jakiejś zapadłej, brzydkiej wsi żeby zobaczyć ludzi tam żyjących. No co za dziwak - pomyślało by się... Wyjechaliśmy więc w końcu wyżej w góry (piękne, na prawdę piękne góry), gdzieś w oddali już majaczył szczyt Sabalan (4811m, trza zdobyć), a tu i tam zaczęli się pojawiać nomadowie.

Chleb wypiekany na ognisku opalanym owieczkową kupą

Namioty nomadów

Wielbłądy, raczej komercyjne

Całkiem ładne góry w okolicy Ardabil

Napotkawszy nomadów (takich komercyjnych, żyjących przy drodze) pożywiliśmy się chlebem wypiekanym na ognisku opalanym suszonym łajnem i wróciliśmy. Po drodze jednak w górach widać było gdzieniegdzie namioty nomadów niekomercyjnych. Tacy nomadzi żyją sobie w lecie w górach, zimą schodzą trochę niżej. Po tego typu rozrywkach byłem przez mojego gospodarza dobrze odżywiany. Pierwszy obiad odbył się w tradycyjnej restauracji urządzonej w starej łaźni. Na obiad oczywiście kebab (tak już będzie przez następny miesiąc z drobnymi wyjątkami). Potem przeszliśmy do części herbacianej. Cudowne miejsce! Mimo, że na zewnątrz upał, w pomieszczeniu panowała miła atmosfera, i to bez klimatyzacji elektrycznej, do tego woń miękki dywan, herbaty, fajek wodnych, delikatna tradycyjna muzyka... Wszystko to sprawia, że w takim miejscu można by siedzie absolutnie długimi godzinami.

Teahouse przy restauracji i wesołe ardabilskie chłopaki

Jedna z kolacji odbyła się zaś w restauracji Maneli. Ali koniecznie chciał, żebyśmy poszli właśnie tam. Maneli to irańska mieszanka McDonalda, KFC i PizzyHut: symbolem Maneli jest kurczak serwujący pizzę, na głowie ma czapkę z charakterystycznym żółtym M. Można zjeść oczywiście hamburgery, smażone kurczaki i pizzę. Wszystko to ohydne, albo coś koło tego, natomiast lokal wypełniały dziesiątki ludzi. Dziesiątki bogatych (bo tam drogo) ardabilczyków, w dość eleganckich strojach (jak na Irańczyka przystało) pałaszujących śmieciowe żarcie z jakiegoś kartonu lub papierowego talerzyka. Rząd dojrzałych pań w czarnych czadorach pałaszujących hamburgery - niezapomniane. Do tego jeszcze grupka ludzi czekających przy wejściu na wolne miejsca. A wszystko to, żeby jakoś zaznaczyć swój związek z zachodem, żeby chociażby w tak pokraczny sposób dać prztyczka reżimowi, który chce odciąć swój lud od całego świata. U nas na początku lat 90'tych McDonald chyba też był wzorem szyku i szpanu, nie? Nie wiem, młody jestem... Ale chyba tak... No i było dość sporo instytucji udających McDonalda, PizzeHut...

W międzyczasie próbowaliśmy załatwić mi irańską kartę SIM. Zdawałoby się - co w tym trudnego - idziesz, kupujesz, wkładasz do telefonu, dzwonisz. O nie nie! Najpierw paszport, formularz, cała masa rubryczek, rejestracja w systemie...czekać...iiii..... nie da się! Poland - nie ma takiego kraju. Ostatecznie sprzedawca przymknął oko i moja karta SIM oficjalnie należy do Alego.

Ruch uliczny. Niebywałe! W Europie ktoś wpadł na pomysł, żeby założyć światła, ale ja na prawdę nie rozumiem po co. Światła powodują korki. Serio. Dowód? Jedź do Iranu. Tam nie ma świateł. Są tysiące tysiące tysiące samochodów, jest ich absolutnie pełno w centrach miast, wszystkie są w ruchu. Nie ma takiego momentu że wszystko stoi i jest jakaś masakra, przyjeżdża TVP i pokazuje w wiadomościach (zaraz po tym, że Schetyna powiedział Tuskowi, że ten drugi jest głupi i zaraz przed tym, że Doda występując w Szczecinie nie miała na sobie majtek i wśród innych równie istotnych informacji) że jest korek w stolycy. Nie nie nie. Nie ma takiej opcji. Wszystko jest w ruchu. Wszyscy jadą, wymijają się na centymetry, przeskakują z pasa na pas (zresztą: jaki pas, jakie linie?) i wszystko gra. A przechodzenie przez ulice - to jest rozrywka! U nas - nuda. Czerwone - czekasz, zielone - idziesz. A w Iranie - no bajka! Najlepiej, jak ulica jest wielopasmowa. Wtedy przeskakujesz pas po pasie. Jeden pas - mija Cię z przodu i z tyłu kilka samochodów, robi się troszkę miejsca - drugi pas - itd.

No to może tyle o Ardabil. Posiedziałem tam dwa dni i udałem się do Tabrizu. Oczywiście Ali próbował zawieść mnie na dworzec autobusowy i zapłacić mi za transport, ale się nie dałem i pojechałem stopem. Tak. No to do zobaczenia w Tabrizie!

Wojna Izreala z Iranem?

2011-11-03T13:43:00.005+01:00

Widzieliście tę informację w Rzeczpospolitej o chęci wszczęcia wojny z Iranem przez Izrael ? Przeczytałem, najpierw sprawdziłem kalendarz - nie, dzisiaj nie jest prima aprilis. Zresztą byłby to raczej niewybredny dowcip. A więc Iran, ten kraj który tak mi się podoba, z milionami przesympatycznych dobrych ludzi, ma być zaatakowany? Tak nagle?

Chodzi jak wiadomo o to, że Iran rozwija swój program nuklearny (niedaleko pustynnego Natanz, niedaleko uroczego Abyaneh zresztą) który mógłby doprowadzić do skonstruowania broni atomowej i użycia jej wobec znienawidzonych syjonistów. Czy rzeczywiście byłby użyty? Trudno powiedzieć. Z jednej strony chociaż Iran zamieszkuje jakieś 70mln sympatycznych dobrych ludzi to u władzy siedzą radykalni i nieobliczalni ludzie, tj. Chomenei i Ahmadineżad. Należy jednak zauważyć, że ekstremalnie powoli, ale jednak się transformuje. Dwa lata temu podczas oszukanych wyborów prezydenckich "coś drgnęło", ludzie wyszli na ulice, w umysłach pojawiła się świadomość sytuacji i determinacja do zmiany. Wtedy protesty nie przyniosły skutku, ale wszyscy czekają ze zniecierpliwieniem na następne wybory, które mogą - i z pewnością przyniosą - zmianę w postaci innego prezydenta i powolną ewolucję prawa (wszyscy ludzie z którymi rozmawiałem w Iranie byli jednocześnie stanowczo przeciwni tak obecnie urzędującej władzy jak i rewolucji: ona nie niesie nic dobrego - mówili) lub ugięcie się władzy pod protestami. Twierdzenie, że z całą pewnością obecnie kierująca Persją elita z pewnością zbombarduje Izrael nie jest do przyjęcia bez dyskusji.

Z drugiej strony mamy Izrael. Cóż oni mogą powiedzieć? Owszem, nie jest pewne że Iran skonstruuje i użyje arsenału nuklearnego, ale nawet jeśli istnieje jakieś 2% szansy na to, to jest to 2% szansy, że kraj o nazwie Izrael praktycznie przestanie istnieć (w pierwszym przybliżeniu). Swoją drogą jednak Izrael jest na tamtym terenie nieproszonym gościem - państwem sztucznie utworzonym po długich wiekach zasiedlenia okolic Jeruzalem przez muzułmanów różnych nacji. Skutek tego taki, że właściwie wszyscy dookoła delikatnie mówiąc nie za bardzo lubią Izrael. W związku z czym w wypadku ewentualnego rozpoczęcia działań wojennych w Iranie (lotniczych, o jakich pisze Rzeczpospolita) błyskawicznie będziemy mieli gigantyczny młyn w samym Izraelu - inwazję chyba wszystkich wojsk sąsiedzkich.

Tymczasem Palestyna właśnie została pełnoprawnym członkiem UNESCO i za chwilę z pewnością stanie się pełnoprawnym członkiem ONZ, a tak zwana społeczność międzynarodowa zdaje się coraz bardziej popierać Palestyńczyków w ich działaniach wyzwoleńczych. W Egipcie istnieje pewne prawdopodobieństwo, że władzę przejmą nieprzyjaźni syjonistom Bracia Muzułmanie. Stany Zjednoczone - największy (jedyny?) przyjaciel Izraela - brną głęboko po pachy w kryzysie a prezydent Obama nie wypowiada się o konflikcie izraelsko-palestyńskim tak jednoznacznie jak jego konserwatywny poprzednik. Prawdopodobnie Izrael z jednej strony czuje, że traci grunt pod nogami, z drugiej zaś stwierdził, że obecnie jest całkiem dobra okazja do przeprowadzenia ataku. We wszystkich państwach regionu panuje niestabilna sytuacja polityczna - rewolucja właśnie zakończyła się lub trwa. W państwach, gdzie rewolucja jest w toku, np. w Syrii, można by było się spodziewać, że reakcja wojskowa będzie wolniejsza i słabsza. Natomiast można wręcz liczyć, że będące świeżo po rewolucji Egipt czy Libia, naciskane przez zachodnich krzewicieli demokracji, w ogóle nie zareagują.

Trudno mówić o powodzeniu takiej wojny. Izrael ma gigantyczną przewagę technologiczną, wobec czego jego działania ofensywne z pewnością szły by wyśmienicie. Zresztą chętnie do tej zabawy dołączyłyby się zapewne Stany (chociaż w dobie kryzysu nie wiem czy Chińczycy utrzymujący Amerykanów będą chętni kredytować im nowe wojenne zabawki). Z drugiej strony jednak przytłaczająca przewaga liczebna połączona z determinacją sąsiadów by wreszcie pozbyć się niechcianego Izraela może doprowadzić do sporych spustoszeń (rewolucje rewolucjami, ale Arabia Saudyjska zawsze chętnie pomoże petrodolarami jeśli sprawa tyczy się zniszczenia Izraela).

Obie wizje: atak nuklearny Iranu na Izrael jak i atak bombowy Izraela na Iran brzmią dla mnie równie przerażająco i niedorzecznie. Miejmy nadzieję, że żadna z tych wizji się nie spełni.

"Ostateczną decyzję Izrael ma podjąć 8 listopada po opublikowaniu raportu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej na temat Iranu."

Dodateczek: no szczęśliwie Izrael się pohamował, ale ciekawe co z tą bronią będzie dalej...

Jak zdobyć wizę do Abchazji? (How to get an abkhazian visa?)

2011-11-01T13:10:00.008+01:00

To już drugi post z cyklu rady dobrego wuja o tym jak zdobyć wizę. Także i tym razem poniżej zamieszczam wersję angielską, bo się wielu ludzi dopytuje i szuka. Tak. (english version at the bottom)

Istnieje bardzo rozpowszechniona legenda o tym, że wjazd do Abchazji jest niemożliwy. Otóż jest to kompletna nieprawda. Wjazd jest jak najbardziej możliwy, ba, jest wręcz dziecinnie prosty. O tym jak to zrobić pisze na swojej stronie Ministerstwo Inostrannych Djeł Respubliki Abchazji. Ja natomiast niniejszą notką chciałbym potwierdzić, że wszystko co oni piszą na tamtej stronie to jest prawda (dziwne, nie? kontrolują ich Ruscy, a oni piszą prawdę) oraz opisać jak to wygląda w praktyce.

Najpierw trzeba wypełnić aplikejszyn form dostępny na podanej wyżej stronie i wysłać wraz ze skanem paszportu na adres konsulskiej służby midraconsul(at)mail.ru . Mają meila na ruskiej domenie - co specjalnie chyba nikogo nie dziwi. Zdjęcie nie jest potrzebne.

Istotna informacja. A właściwie dwie. Po pierwsze do Abchazji można wjechać od strony rosyjskiej lub gruzińskiej - należy to zaznaczyć w aplikejszyn formie. Ja jechałem od strony gruzińskiej i o tym będę dalej pisał. Pamiętajmy o konsekwencji faktu, że Gruzja uznaje Abchazję jako część swojego terytorium, a Rosja uznaje Abchazję jako odrębny kraj (jeszcze nie jako część swojego terytorium, ale spodziewam się, że już niedługo). Jeśli jedziemy od strony rosyjskiej liczmy się z tym, że nie wjedziemy z Abchazji do Gruzji - wg gruzińskiego prawa będąc w Abchazji już jesteśmy na gruzińskim terytorium a nie mamy pieczątki z granicy. Jeśli jedziemy od strony gruzińskiej to liczmy się z tym, że jeśli dalej pojedziemy do Rosji, to do Gruzji już nie wrócimy, bo dostaniemy w paszporcie stemple wjazdu/wyjazdu do Rosji, a nie będziemy mieli wyjazdowej z Gruzji. Jeśli jedziemy od strony gruzińskiej, wjeżdżamy do Abchazji, a potem - nie odwiedzając Rosji - wracamy do Gruzji, to jest to jak najbardziej możliwe i nie ma z tym żadnych problemów.

Most przez Ingur

Na stronie piszą, że na odpowiedź konsulskiej służby czeka się 5 dni roboczych, ja dostałem odpowiedź już po dwóch dniach. W odpowiedzi dostajemy pozwolenie na wjazd do Abchazji, w którym najprawdopodobniej zrobią błąd w naszym nazwisku. To potwierdzenie należy wydrukować i schować ładnie do plecaczka. Wszyscy młodzi Abchazi mówią, że wojna z Gruzją poszła m.in. o wolność języka abchaskiego, więc jak łatwo się domyślić owe pozwolenie jest w języku... rosyjskim. Z tym oto pozwoleniem jedziemy na granicę na Ingurze. Na abchaskim posterunku granicznym spotkamy masę żołnierzy aaaabch...rosyjskich, którzy nas skontrolują i zabiorą nam naszą wesołą karteczkę. Jesteśmy już w Abchazji. Żeby się z niej wydostać musimy kupić wizę. W tym celu należy udać się do Suchumi. Tzn. do Suchumu.

Tam mieści się Ministerstwo Inastrannych Djeł na ulicy Lakoba 21 i pracuje od poniedziałku do piątku w godzinach 9:30 - 16:00 (przynajmniej teoretycznie, w praktyce od 10, a do której... no ja bym nie ryzykował iść tam o 16, o 14 jeszcze na pewno pracuje, byłem). Tam nam powiedzą, że powinniśmy zapłacić opłatę wizową w odpowiednim banku i tam nas odeślą. Jeśli jest się wyedukowanym czytelnikiem mojego bloga, to zamiast iść najpierw niepotrzebnie do ministerstwa można iść od razu do Sber Banku, który znajduje się koło Morskiego Wokzalu i pracuje od poniedziałku do piątku w godzinach 9:30 - 16:30 z przerwą od 14 do 15 i tam dokonać opłaty stosownej do tego jaka wiza nas interesuje (najtańsza, 30-dniowa kosztuje 20$, jednak trzeba zapłacić te 20$ wg bieżącego kursu w rublach - rosyjskich ma się rozumieć). Z potwierdzeniem z banku maszerujemy do ministerstwa, gdzie miły młody pan wyrabia nam wizę w jakieś 15 minut. Wizę dostaje się na osobnej karteczce nie wklejanej do paszportu, żeby przypadkiem nie dostać od kogoś w mordę na granicy tej czy innej. Eta wsio!

english version

How to get the abkhazian visa?
Travel to Abkhazia is not so difficult as you maybe have heard about it. It is quite well discribed on the abkhazian MFA website. Here I just want make you sure that it really works. First fulfill the application form and send it with the photocopy of your passport to MFA consular service midraconsul(at)mail.ru (yeah, of course, russian e-mail adress). Your two recent photos are not required in fact. Note that you have to mark in the application form which border you want to cross to get to Abkhazia*. Up to 5 working days you should get reply (I received it in 2 days only). The reply e-mail contains pdf document attached. It is written in russian. It confirms that you are allowed to enter Republic of Abkhazia.

*Consider the consequences of the fact, that according to the Georgian law Abkhazia is a part of their country. So going to Abkhazia from Russia you are not allowed to enter Georgia from Abkhazia after that. From the other hand: going to Abkhazia from Georgia and then going to Russia after that you are not allowed to go back to Georgia (never, as you will have russian stamps and no exit georgian stamps in your passport). But going from Georgia to Abkhazia and going back to Georgia (without any visit in Russia in the meantime!) is of course possible and acceptable.

Print your confirmation document and go to the border (I passed the border at Ingur, i.e. I was going from Georgia). Russian soldiers at the border will take the confirmation and let you in. Then go to Suchum(i) to the Sber Bank (it is placed near the port - Morski Vokzal) with oppening hours 9:30am-4:30pm with the break between 2 and 3pm. Pay the appropiate toll (e.g. 20$ - in russian rubels! - for 30 days visa), take the confirmation and go to the abkhazia MFA at Lakoba st. 21 (official oppening hours 9:30am-4:00pm) where young nice guy will make you a visa in 15 minutes. This visa is "safe" - it is a separete card, not glued into your passport. That's all!


Not so far after the border one can see huge and brand new russian military bases and stuff like that. Of course these bases are for safety purposes only, cause Russia is a democratic country, Putin is a nice tolerant guy. At least as long as EU buys gas from them.

Strona w przebudowie

2011-10-30T14:33:00.001+01:00

Jak już może ktoś z Was ostatnio zauważył na podstronach (takich jak np. Iran) pojawiły się tajemnicze informacje w nawiasach komunikujące, że strona jest w przebudowie. O co chodzi? Chodzi o to, że ostatnio zreflektowałem się, że obecna organizacja strony nie odpowiada moim potrzebom. No i ogólnie chyba jest dość niepraktyczna. Obecnie podstrony dotyczyły dłuższych podróży jakie odbyłem kiedyś tam i chciałem je zaznaczyć i opisać dokładniej właśnie na takiej podstronie. Jednocześnie dodawałem tam krótki opis państwa w którym się znajdowałem. No ale np. w Gruzji byłem i w tym roku i w poprzednim, więc co: upychać obie wyprawy w jednej podstronie, czy zakładać nową? Szczególnie, że byłem nie tylko w Gruzji, większą część czasu spędziłem w Iranie. Stwierdziłem, że przeprowadzę reorganizację. Otóż teraz podstrony będą dotyczyły krajów lub regionów, które poznałem nieco lepiej i które chciałbym przybliżyć już osobno, abstrahując od samej podróży. Natomiast w zakładce Podróże znajdziecie linki do postów podsumowujących lub rozpoczynających cykl postów o wszystkich istotniejszych podróżach jakie odbyłem.

Tak. Reasumując "(strona w przebudowie)" oznacza mniej więcej tyle, że w najbliższym czasie chcę tę stronę przekierunkować z opisu konkretnej podróży na opis danego kraju czy regionu. No i tyle. Mam nadzieję, że starczy mi na to czasu i determinacji. A także, że strona zorganizowana w nowy sposób będzie dla Was czytelniejsza i łatwiej będzie mogła pomóc osobom szukającym tu informacji. Co o tym myślicie?

Rozstanie

2011-10-21T22:26:00.004+02:00

Wszyscy się zachwycają to i ja się zachwycę. Szczególnie, że byłem ostatnio w Iranie. No ale do rzeczy. Złotego Niedźwiedzia tegorocznego festiwalu w Berlinie zdobył film Rozstanie irańskiego reżysera Asghara Farhadiego. Tak. W zasadzie to zainteresował mnie już sam fakt że film irański i że sytuacja się dzieje w Iranie właśnie i stęskniony za perskimi klimatami udałem się do kina. No i się nie zawiodłem.

Najpierw troszeczkę ogólnie o filmie. Mamy tu historię rozpadającej się rodziny: ojca od którego odchodzi żona, córki, która trzyma jego stronę i żony, która chce wyemigrować i zabrać ze sobą córkę. Do tego jeszcze dochodzi chory na Alzheimera dziadek. Autor jednym filmem porusza cały szereg problemów. Od typowych dla Iranu (choć nie tylko) jak pragnienie emigracji wśród młodych Irańczyków (a z drugiej strony chęć pozostania w ojczyźnie pomimo zniewolenia przez religijny reżim), przez sprawy zdawałoby się typowo zachodnie jak trudności w opiece nad chorymi na Alzheimera starszymi ludźmi po problemy psychologiczne, ogólnoludzkie: rozwód, kontakty rodziców z córką i wiele wiele innych. Przy czym Farhadi nie bombarduje nas nachalnie tymi kwestiami - wszystko naturalnie wpisuje się w ciąg wydarzeń. Znakomita jest konstrukcja tego filmu: autor właściwie nie rozwiązuje żadnego z pytań - pyta i zostawia odpowiedź widzom. Podobnie jest z bohaterami filmu, z których żaden nie jest do końca prawy lub zepsuty - każdy za to pozostaje najzupełniej ludzki. Farhadi nie daje prostych rozwiązań: chociaż czasem myślimy, że zaraz wszystko się wyjaśni, to jednak nigdy się tak nie dzieje. Nie ma cudownych przypadków. Nawet w momencie kiedy wydaje się, że deux ex machina konflikty rozwiążą się dzięki przysiędze na Koran - nic z tego. Film trzyma w napięciu od początku do końca. Jednak co jakiś czas daje odetchnąć dzięki sympatycznym obrazkom takim jak żołnierz podnoszący rękę wspólnie z przykutym do niego kajdankami ojcem, który przysięga swojej córce. Córka imieniem Termeh pełni w filmie niezwykle istotną rolę: właściwie można powiedzieć że w dużym stopniu twórca ogniskuje uwagę widza na jej poszukiwaniu prawdy i drogi w walącym się świecie własnej rodziny. Świetne są dialogi Termeh z ojcem: krótkie, ale bardzo konkretne. Chwała zresztą Farhadiemu, że nie rozwleka niepotrzebnie rozczulających scen, nie stara się tanio grać na emocjach widza. Jest w Rozstaniu scena w której Naader, po dniu kiedy - można powiedzieć - wszystko zwaliło mu się na głowę, myje schorowanego ojca i w pewnym momencie opiera się na nim płacząc. Spodziewam się, że w holywoodzkiej produkcji przeciągnięto by tę scenę na kilka minut serwując widzowi ckliwe zwierzenia. Farhadi ukazuje nam tylko scenę. I koniec. Elegancko i inteligentnie.

A wszystko to osadzone jest w fascynującej irańskiej rzeczywistości. Dla mnie było to jak wspomnienie. Dla tych zaś, którzy nie odwiedzili jeszcze Iranu - zupełna nowość. Niezwykle ciekawym było dla mnie porozmawiać o tym filmie właśnie z tej perspektywy. Słyszałem głosy zaskoczenia, że ten Iran to taki cywilizowany jest... (no jest, i to często bardziej niż my). A poważniej (ale poprzednie zdanie to autentyk): dla niektórych np. wydaje się przekoloryzowana scena w której uboga opiekunka chorego na Alzheimera dziadka dzwoni do przywódcy religijnego z pytaniem, czy będzie grzechem jeśli obmyje staruszka. Ale tak właśnie jest! Mało tego, publiczna telewizja w Iranie nadaje w dużej mierze właśnie programy o tego typu charakterze - pytania do mułły w stylu: "czy będzie grzechem gdy...". W filmie mamy okazję poznać Persję z wielu perspektyw. W scenach przedstawiających środowisko Hodjata - męża rzeczonej opiekunki - zobaczymy irańską wspólnotowość. Dowiadujemy się o przepaści dzielącej dobrze i gorzej sytuowaną część społeczeństwa. W rozmowach, które też mogą wydawać się sztuczne (choć są zupełnie autentyczne, naturalne dla tamtejszych realiów) poznamy uprzejmość z jaką nawzajem traktują się Irańczycy. Zwróćcie uwagę, że Naader, wyrzucając z domu opiekunkę która niemal doprowadziła do śmierci jego ojca, zachowuje całkowite opanowanie, niemal nie podnosi na nią głosu, a o wyprowadzenie kobiety z mieszkania prosi swoją młodziutką córkę nie chcąc jej dotykać osobiście. Specyficzne stosunki damsko-męskie widzimy zresztą na każdym kroku, w szczególności jedna ze scen kręcona jest w autobusie miejskim w części tylnej - tylko dla kobiet. Szkoła Termeh jest dla tylko dla dziewczynek i mężczyźni nie mają nawet do niej wstępu. Poza tym możemy poobserwować ubiory: czadory i hidżaby u kobiet oraz długie spodnie i zazwyczaj eleganckie koszule u mężczyzn. Warto również zwrócić uwagę na detale: porostawiane na ulicach niebieskie skrzynki na datki dla ubogich czy kupowany przez matkę Simin irański płaski (czy tam cieniutki) chleb. Tak. A wszystko to opowiedziane dźwięcznym perskim językiem i okiem dobrze ustawionej kamery (niestandardowe zdjęcia, dużo bardziej ukierunkowane na człowieka niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni).

Film jest więc wg mnie wartościowy z wielu powodów. Po pierwsze oczywiście daje do myślenia. Po drugie zachwyca perfekcjonizmem, dopracowaniem, przemyśleniem tak całej fabuły, konstrukcji jak i drobnych detali, epizodów. Po trzecie wreszcie można dzięki niemu całkiem nieźle poznać irańską rzeczywistość. Polecam gorąco tym, którzy jeszcze nie widzieli oraz proszę o opinię tych, którzy mieli już okazję. A na koniec jeszcze zwiastun:

Jak zdobyć wizę do Iranu w Trabzonie? (How to get iranian visa in Trabzon?)

2011-10-14T12:43:00.001+02:00

Przed wyjazdem w moją ostatnią podróż szukałem informacji na temat tego gdzie najlepiej i najszybciej wyrobić wizę do Iranu. Dość ciężko było mi znaleźć jasną informację na ten temat, tak na forach i stronach polsko- jak i anglojęzycznych. Dlatego chciałbym zamieścić taką informację na swojej stronie: po polsku i po angielsku (english version at the bottom).

W Polsce, w ambasadzie Islamskiej Republiki Iranu, można wizę irańską wyrobić. Ale po co? Trwa to strasznie długo: około 30 dni. Do tego trzeba wybrać się dwukrotnie na wycieczkę do Warszawy (jeśli ktoś akurat tam nie mieszka). Koszt: 50 euro. Nie wygląda to zbyt ciekawie (szczególnie, że słyszałem o niejednej odmowie uzyskania wizy w ambasadzie warszawskiej), dlatego warto zastanowić się nad wyrobieniem wizy za granicą. Jeśli do Iranu lecimy samolotem można zamówić wizę w internecie - nie wiem dokładnie jak się to robi bo z tego nie korzystałem. Więcej informacji tutaj (klik). Jeśli jedziemy do Iranu drogą lądową najprościej zakupić wizę w Turcji. Placówki dyplomatyczne Iranu znajdują się w Stambule, Ankarze, Erzurumie i Trabzonie. Z szerokiego wywiadu internetowego który prowadziłem dość długo, uzyskałem (zwykle trochę sprzeczne ale jednak) informacje o tym, że w Stambule, Ankarze i Erzurumie wyrobienie wizy trwa od tygodnia do dwóch, natomiast w Trabzonie może być lepiej. Zdecydowałem się na Trabzon i dobrze zrobiłem - to chyba najlepsze miejsce do wyrobienia irańskiej wizy.

Wiza irańska w Trabzonie
Konsulat irański (tur. iran konsoloslugu) mieści się dość blisko centrum miasta przy Kiziltoprak sokak 3. Godziny otwarcia dla petentów od poniedziałku do piątku: 9:00-12:00 i 14:30-16:30. Jeśli zjawimy się w godzinach porannych otrzymamy wizę w godzinach popołudniowych, jeśli złożymy w popołudniowych otrzymamy wizę w godzinach porannych następnego dnia. Jest to wspaniałe - wiza w jeden dzień. Druga wspaniała rzecz to atmosfera panująca w konsulacie. Rok wcześniej byłem w ambasadzie Iranu w Erewanie. Sekcja konsularna to mały pokoik z trzema okienkami obsługiwanymi przez niemiłych mężczyzn, za to sam pokoik zatłoczony jest przez tłum przepychających się petentów. W konsulacie w Trabzonie dzwonimy w dzwoneczek, pani wicekonsul nam otwiera, sadza przy eleganckim niskim stoliku w przytulnym gabinecie, podaje formularz do wypełnienia. A gdy pytamy co wypełnić w tak abstrakcyjnych rubryczkach formularza jak "adres w Iranie" odpowiada "leave it!". Koszt jest nieco większy niż w Warszawie, bo 75 euro (+ jedno zdjęcie paszportowe), ale jakby sobie doliczyć czas i koszt dwóch wycieczek do stolicy to chyba i tak w praktyce wychodzi taniej. W każdym razie: jak już wypełnimy ten formularz pani nam daje świstek papieru z którym musimy się udać do Merkes is Bankasi (5 minut piechotą, fantastycznie klimatyzowany bank :) ). I już. Teraz wystarczy poczekać do godziny 14:30 i można jechać do Iranu! Fantastyczne! Więcej o moim pobycie w Trabzonie tu (klik).

english version

How to get iranian visa in Trabzon?
Trabzon is for sure the best place to get iranian visa - it is just very fast and easy there. How to do it? First you have to go to iranian consulate (tur. iran konsoloslugu) at Kiziltoprak st. 3 (tur. Kiziltoprak sokak, it is close to the downtown) in opening hours: 9:00-12:00am and 2:30-4:30pm. If you apply in the morning you get your visa afternoon, if you apply in the afternoon you get your visa next day in the morning. All you need is to fulfill the form in consulate and provide them one (only one!) 3.5x4.5cm photo. Next you have to go to Merkes is Bankasi (a bank near by) with small piece of paper given by consulate lady and pay 75 euro there. That's all! Then you just have to go back to consulate in the proper time (in the afternoon or next day in the morning). As far as I know this is the fastest way - in other consulates or embassies you have to wait usually 1-4 weeks. You can use on-line way of getting iranian visa if you travel by plane but I have not used it (more info here). Have a nice trip in Iran!

Mazury - dodateczek

2011-10-05T16:37:00.001+02:00

Może ktoś czytał w poprzednim poście, że pod koniec września pływaliśmy z Tomaszem po Mazurach. Otóż Tomasz ostatnio zamieścił na swojej stronie przepis na prawdziwe żeglarskie żarcie które spożywaliśmy dnia któregoś i które to żarcie i przepis każdemu gotującemu żeglarzowi się z pewnością przyda, więc polecam. A tak poza tym to na stronie znalazł się również wywiad ze...mną! O cebuli. Tak. Więc go zamieszczam poniżej za zgodą autora - Tomasza.

Dlaczego należy jeździć na Mazury we wrześniu?

2011-10-02T13:20:00.049+02:00

Dziś Drogi Czytelniku mam zamiar Cię przekonać, że najlepiej jeździć jest na Mazury jesienią, we wrześniu. Ba, dokładniej to w drugiej połowie tego miesiąca. Tak w ogóle to wpis ten ma konotacje żeglowne i w takim kontekście należy me złote rady rozumieć. Otóż wybraliśmy się z kolegą Tomaszem na rejs mazurski w dniach 19-28 września iśmy są z tego zadowoleni że hej (a raczej ahoj czy coś).

Zaobserwowaliśmy na własne oczy szereg powodów dla których druga połowa września to najlepszy termin na rejs:

Nie ma ludzi (+ wszystkie zalety, które się z tym wiążą, a których jest po prostu mnóstwo)! Tzn. ludzie są, ale w ilościach znikomych. Można zaznać trochę dzikiej przyrody a nie tylko dzikiego jazgotów dzieci i młodzieży. Można zobaczyć takie niespotykane widoki jak puste jeziora, puste porty... Można zaznać świętego spokoju podróżowania jachtem od jeziora do jeziora, skupić się na podziwianiu krajobrazów a nie na wymijaniu innych jachtów.
Czartery jachtów są 2-3 razy tańsze niż w sezonie. Jak się dobrze poszuka można znaleźć na prawdę rewelacyjne oferty (patrz niżej).
Pogoda nie jest zła.Tzn. no wiem, że mieliśmy szczęście, że nie padało, ale nie tylko o to chodzi. We wrześniu jest z jednej strony jeszcze ciepło, z drugiej zaś są lepsze wiatry niż w lipcu i sierpniu (mieliśmy 4 dni raczej słabych, jedynkowych wiatrów i 6 dni dobrych, 2-3 w skali B.). Ponadto wrzesień nie jest tak burzowy jak miesiące letnie.
Ogólnie jest taniej: na zwykle płatnych bindugach nie ma już ludzi zbierających kasę za cumowanie (podobno zazwyczaj ich umowy na dzierżawę wygasają z 15 września). Także w portach zdarza się, że nikt nie interesuje się wpływającymi z rzadka jachtami (w Giżycku i w Mikołajkach tak właśnie było).
Zachody słońca są ładniejsze moim skromnym zdaniem. W ogóle ładniej jest: w krajobrazie do granatowego jeziora, błękitnego nieba z białymi chmurami i zielonych drzew dochodzą jeszcze żółte i czerwone jesienne liście dla kontrastu, przełamując przełamując przytłaczającą większość zimnych barw. Cudnie jest : )

Parę chwil po zachodzie słońca nad Jeziorem Nidzkim

No ale dobrze: jak to było w naszym przypadku? Taki szerszy opis troszkę będzie, żeby jak ktoś nie pływał nigdy a popływać kiedyś chciał to aby o tym wyobrażenie miał (hej).

Załoga
Załogę stanowiło
dwóch nieogolonych facetów:

czyli poczynając od lewej Tomasz i Wojtek (ja czyli). Tomasz (na zdjęciu łapie łabędzia na lasso) był pierwszym oficerem (jeśli akurat podawał mi mapę), drugim oficerem (jeśli akurat robił kanapki) lub załogantem (jeśli akurat wybierał szoty) natomiast ja byłem kapitanem ; ). Dwie osoby to raczej zupełnie wystarczająca ilość by prowadzić dowolny jednomasztowy jacht na Mazurach. Podział można poczynić następująco: jedna osoba dowodzi a druga wykonuje jej rozkazy. A tak poważnie to 2 osoby wystarczają do przybicia do portu, odbicia od portu, złożenia masztu, płynięcia - bez problemu. Zwykle pływałem na rejsach w 5-6 osobowym składzie i muszę przyznać, że 2-osobowy bardzo przypadł mi do gustu.

Jacht
Znaleźliśmy chyba najlepszą z możliwych ofert - wypożyczyliśmy Sportinę 680 za 60zł za dobę (!). Jacht sprawował się świetnie. Co prawda osprzęt pozostawiał wiele do rzeczenia - nie tyle że był jakiś stary czy coś, tylko po prostu knagi zaciskowe dla fałów to dość idiotyczny pomysł - przy większym wietrze żagle się przez to lekko osuwają. Na szczęście była jedna duża porządna zwykła knaga do której po kilku dniach (kiedy zaczynało bardziej wiać) zaczęliśmy owe fały przymocowywać. Trzeba jednak przyznać, że jacht miał kabestany firmy Lewmar. A Lewmar to wiadomo - dobra firma!

Zresztą - osprzęt to już sprawa wykończenia, natomiast sama konstrukcja jachtu wydaje mi się bardzo dobra. Łódź jest zwrotna, szybka i dynamiczna (łatwo nabiera prędkości). Mimo że jest w zasadzie niewielka (ma 24 metry żagla) i pomimo że większość napotkanych na jeziorze jachtów miało więcej żagla (jako że nawet duże jachty we wrześniu są stosunkowo tanie ludzie wolą brać większe) to i tak zazwyczaj wyprzedzaliśmy wszystkich na jeziorze (jeżeli w ogóle ktoś na nim był). Przy słabych wiatrach wypracowaliśmy za to system miar prędkości jachtu: w kaczkach (prędkość 1 kaczki, prędkość 2.5 kilokaczek itp.), w mewach lecących i w jeżach mechanicznych. Najwięcej przyjemności nasza Sportina sprawiła nam przedostatniego dnia kiedy po nocy ogniskowej z czwórką krakowskich studentów spaliśmy dość mocno. Rano, gdy nasi towarzysze już wypływali na swojej Sasance o nazwie "Swoja" my jeszcze kończyliśmy śniadanie. Wypłynęliśmy gdy byli już w połowie Jeziora Bocznego (a staliśmy na jego początku, na przeciwko Rydzewa). Nie dość, że szybko dogoniliśmy "Swoją", to jeszcze zrobiliśmy trzy kółka dookoła niej i popłynęliśmy dalej. Tak. Ale nasz jacht nie miał nazwy, co jest zdecydowanie wadą. Roboczo nazwaliśmy go za radą pierwszego oficera "Kupa na falach".

Cumowanie przy resztkach pomostu na Jeziorze Jagodnym

Trasa (i w ogóle)
W ciągu 10 dni przepłynęliśmy Mazury z południa na północ i z powrotem. Zaczęliśmy w Rynie (po prawej zamieszczam mapkę coby nie gadoć po próżnicy - hej - kliknij tam na nią to się weźmie i powiększy), skąd pierwszego dnia zapłynęliśmy za Mikołajki. Następna noc to Ruciane Nida, potem wpłynęliśmy na Jezioro Nidzkie gdzie zatrzymaliśmy się w pobliżu tzw. Czapli gdzie popływałem sobie przy zachodzie słońca w jeziorze (och, ach). Czwartego dnia zapłynęliśmy w okolice Kamienia na Bełdanach gdzie trafiliśmy na (już bez)płatną ładną bindugę z długim pomostem do którego można było się przycumować longsajdem.

Binduga na przeciwko Kamienia i leżący Tomasz

Resztki pomostu, Jezioro Jagodne

Dalej skierowaliśmy się na kanały w stronę Giżycka i noc zastała nas już na Jagodnym. Tego dnia zaczęło wreszcie konkretnie wiać, jednak żeglowanie skutecznie spowolniły nam dwa wypadki: na Tałtach zerwał się achtersztag a za czterema kanałami zapomniałem zakręcić dopływu paliwa do silnika i przechyliłem go. Silnik się trochę zalał - na szczęście nie w trupa. Udało nam się go zreanimować (dzięki wnikliwej analizie układu silnika przez Tomasza), więc mogę Wam teraz powiedzieć co należy zrobić. Otóż po pierwsze należy próbować odpalić silnik z zakręconym paliwem: gdy je odkręcicie paliwa jest za dużo by je spalić, więc silnik nie odpala, tylko się krztusi. Jak już odpalimy należy spróbować parę razy już z odkręconym paliwem. Prawdopodobnie nie będzie działał poprawnie (pamiętajcie, że te silniki chłodzą się wodą, jeśli z działającego silnika po chwili nie zacznie lecieć woda to lepiej go wyłącznie jeśli nie chcecie oprócz paliwa spalić także motoru). Wtedy należy czekać bojąc się i trwożąc że spaliliśmy wirnik pompujący wodę. W tym czasie, jeśli akurat jesteście w tym samym miejscu co my byliśmy, możecie pokontemplować resztki pomostu. Po jakimś czasie silnik powinien zacząć znowu działać^^. Tak. W międzyczasie odkręciła nam się wajcha od silnika, więc szóstego dnia stanęliśmy w Giżycku żeby zakupić odpowiednią śrubę (stara wpadła do wody), po czym odpłynęliśmy dalej kończąc ten dzień w Sosnówce, gdzie następnego dnia oglądaliśmy hitlerowskie bunkry (jasne, że za darmo).

Podpis na zdjęciu

W niedzielę przycumowaliśmy przed południem do kei ZHP w Węgorzewie, umyliśmy się pod prysznicem, powędrowaliśmy do kościoła po czym zjedliśmy obiad w BARZE VEGAS (oferującym kuchnię polską, kanapki greckie i turecki kebab - cóż za multikulti!). Gdy wypłynęliśmy z Węgorzewa wiatr się skończył był, udało nam się zapłynąć na Jezioro Dargin, które przyszło nam przepłynąć na silniku żeby zatrzymać się na noc na Królewskim Rogu. Rano, ósmego dnia, wpłynęliśmy na Jezioro Dobskie by zobaczyć Wyspę Kormoranów z uschniętymi drzewami i skierowaliśmy się prosto na południe gdzie zatrzymaliśmy się na początku Jeziora Bocznego (gdzie też spotkaliśmy opisaną już "Swoją"). Dziewiątego dnia kontynuowaliśmy powrót do Rynu, ale zahaczyliśmy jeszcze o Śniardwy - największe jezioro w Polsce - gdzie z brzegu nie widać brzegu (tego drugiego).

No że niby to na Śniardwach to brzegu nie widać, jak na morzu

I zatrzymaliśmy się na nocleg tam, gdzie pierwszego dnia. Ostatniego dnia zahaczyliśmy jeszcze o Rybical (który pamiętam z dawnych lat) i oddaliśmy jacht w Rynie (no, nie oddaliśmy go tak łatwo - udało nam się namówić właściciela by pozwolił nam się przespać do następnego dnia kiedy to mamy pociąg).

Jedzenie

Risotto a'la Tomasz

Za pożywienie śniadaniowo-drugośniadaniowo-kolacjowe służyła nam głównie cebula. Do tego trochę konserwy, chleba, pomidora i sera. Ach no i marmolada twarda i margaryna. Natomiast za obiady służyła nam głównie cebula. Do tego trochę konserwy. Ach no i makaron czy ryż. Tzn. no wiecie, bierzemy konserwę, rozdrabniamy, dodajemy przecier pomidorowy, cebulę, czosnek, przyprawy, jak na bogato to i ser - obiad jak malowany! Raz Tomasz, w końcu kucharz, popisał się przygotowując risotto z tuńczykiem (i cebulą oczywiście). Bo cebula jest zdrowa. I pachnie.

Tak. A poza tym to widzieliśmy "Biegnącą po falach", puste jeziora, porty i w ogóle piękności same.

"Biegnąca po falach" na Bełdanach

Pusty port w Rynie

Jezioro Jagodne wieczorem

I chociaż czasem goniły nas łabędzie zdołaliśmy porządnie wypocząć:

Tak. Mazury we wrześniu są super i w następnym roku chciałbym koniecznie w podobnej porze tam zawitać, hej! (czy tam tej czy tam ahoj)

Już kormorany odleciały stąd / Poszukać ciepłych stron ...

Dla zainteresowanych -> dodatek kulinarno-warzywny

Co piszą o świecie

2011-09-30T18:13:00.005+02:00

Post taki trochę nie związany z podróżami, ale właściwie to trochę związany. Otóż wygłośmy truizm, że żyjemy w ciekawych czasach: arabska "wiosna ludów" dzieje się na naszych oczach, Chiny po cichu przejmują władzę nad światem (bo skoro wszyscy są u nich zadłużeni to co to innego znaczy?), Unia Europejska chyli się ku upadkowi, Stany same nie wiedzą co chcą, Hindusów dalej przybywa, w Iranie za rok wybory, Rosja praktycznie przejmuje stery nad Białorusią no i takie tam różne. Tymczasem co znajdziemy w Polskiej prasie? A to że Tusk powiedział, że Schetyna jest głupi, a Schetyna mówi, że wcale nie, a to że ktoś ma na kogoś haki ale nie powie, albo to że Niesiołowski lub Kaczyński to wariat (w zależności czy ktoś czyta Rzepę czy Wybiórczą), albo w końcu, jak ostatnio śpiewa Muniek: "w Dzienniku smażą, że się zsikała Doda". W Weselu kulega Wyspiański raczy nam sugerować, że nawet proste chłopy wiedziały, że [Cóż tam pani w polityce?] Chińczyki trzymają się mocno tymczasem obecnie, jako społeczeństwo wolne, demokratyczne, wykształcone nawet podobno, karmieni jesteśmy śmieciowymi informacjami z życie przeciętnych ludzi na nieciekawej rodzimej scenie politycznej, która zresztą od objęcia władzy przez POpulistów coraz bardziej wycofuje się ze światowej polityki (swoją drogą dość zabawny jest fakt, że partia zwana PSL reklamuje się w kampanii wyborczej bezpieczeństwem energetycznym, partia, której prezes podpisał umowę na dostawy gazu z Rosji do 2040 roku, pozdrawiam chłopaki, czy tam chłopy!). No więc od jakiegoś czasu już odczuwałem ten głód informacji o świecie, który to głód został wzmożony przez moją ostatnią podróż kiedy to - no powiedzmy - kawał świata jednak zobaczyłem. I to te części świata, które obecnie są na prawdę ciekawe. Przyjechawszy do Krakowa miałem chwilę czasu, więc zacząłem szperać po gazeciarniach. Szukam, szukam... no nic nie ma! Nasze tygodniki opinii zwykle zawierają tam jakieś dwa, w porywach do trzech artykułów o świecie, zwykle raczej powierzchownych - to wszystko. Jest jeszcze Forum, które przedrukowuje artykuły prasy zagranicznej, ale są to zwykle artykuły "lekkostrawne", nie zagłębiające się dalej niż fakty typu Palestyńczycy nie za bardzo lubią się z Izraelem. Są periodyki literackie, religijne, najróżniejsze niszowe pisma o tematyce historycznej... Ale żeby tak się dowiedzieć co się na świecie dzieje to nie ma skąd. W końcu znalazłem! Le Monde diplomatique - edycja polska. Cena jest dość piorunująca: 7.90zł. Miesięcznik, stron 48 formatu rzepowego. Nakład znikomy: 10 000 egzemplarzy. Ale wreszcie się człowiek może czegoś dowiedzieć co się na świecie dzieje! Co tam w Libii, Egipcie, Rosji, Indiach, Chinach, Francji, Sudanie. Całkiem nawet rzeczowe, ciekawe, kilkustronicowe artykuły. Trzeba przyznać, że gazeta ma lekki odchył lewicowy... No dobra, jest to stricte lewacka gazeta (jak ktoś tęskni za używaniem w prasie słów typu lud i burżuazja niech sięga bez zastanowienia), no ale jak się bierze to pod uwagę i odcedza pewne rzeczy to da się z tego wyłowić pewien obraz sytuacji na świecie, a nie tylko to czy minister Grabarczyk dłubie w nosie czy też nie oraz komu Napieralski robi zdjęcie komórką. Tak. A jak ktoś zna coś lepszego to niech mi koniecznie napisze, ja chętnie przeczytam. Ja wiem, że jest internet i różne rzeczy tam też są, ale jednak w internecie artykuły są zwykle bardziej niedbałe, krótkie, powierzchowne. Prasa to jednak prasa! Papierowa! (tu proszę o kłótnię)

A swoją drogą: jak ktoś się rzeczoną rodzimą sceną polityczną za bardzo frustruje, to mu proponuję piosenkę:

Autostopem przez Iran, Górski Karabach i Abchazję - podsumowanie

2011-09-15T12:14:00.005+02:00

Przyszedł czas (tzn. znalazłem trochę czasu) na podsumowanie mojej ostatniej podróży autostopowej. Otóż, jak może któryś z Zacnych Czytelników wie, w wakacje 2011 roku pojechałem autostopem do Iranu, następnie do Górskiego Karabachu, zaraz potem do Abchazji, po której to Abchazji zdobyłem górę Kazbek i spędziłem trochę czasu w górach Tuszetii. A że najbardziej przemawiają do człowieka obrazki i liczby - zamieszczam niżej obrazek przedstawiający z grubsza trasę jaką pokonałem i trochę liczb.

trasa podróży

A teraz liczby (i inne takie tam...):
czas podróży: 64 dni
długość trasy: ok. 17 000 km
ilość odwiedzonych krajów: 9 (Czechy, Słowacja, Węgry, Serbia, Bułgaria, Turcja, Iran, Armenia, Gruzja)
ilość odwiedzonych krajów, których nie ma: 2 (Abchazja i Górski Karabach)
zrobionych zdjęć: jakieś 2300
wydane pieniądze: ok. 1800zł
zarobione pieniądze: 600 000 IRL czyli jakieś 180zł (zarobione grając w filmie w Kermanie)
potrzebne wizy: Iran (75 EUR), Armenia (3000 AMD, czyli jakieś 24zł), Górski Karabach (3000 AMD), Abchazja (20 $)

Do tego setki złapanych stopów (i kilka stopów które same mnie złapały) i jeszcze więcej pomocnych, życzliwych i otwartych ludzi. W związku z czym chciałbym najserdeczniej podziękować wszystkim, którzy mi pomogli lub chcieli pomóc: poprzez podwiezienie, wskazanie drogi, przenocowanie, nakarmienie, rozmowę i nie tylko. Dziękuję Wam (jeśli to czytacie) gorąco, bo bez Was ta podróż w żadnym razie nie byłaby możliwa (i nie jest to czcze gadanie - autostopem jeździłoby się dość trudno gdyby nikt stopowiczów nie zabierał)!
Ale nie chodzi tu tylko o podwiezienie. Chodzi o możliwość kontaktu z ludźmi z wszystkich regionów przez które przejeżdżałem, możliwość poznania życia prawdziwych ludzi (jak choćby przez wpadnięcie do kuzynów kierowcy wypasających owce czy do domu kolegi kierowcy na herbatę) co byłoby absolutnie niemożliwe bez otwartości i zaufania jakim byłem obdarzany. Pomocnych ludzi było tak wielu, że trudno byłoby tu wymienić choćby 1/10 z nich - po takiej wyprawie człowiek zyskuje na nowo wiarę w ludzi. I poznaje wiele nowego, jak np. piosenkę której teledysk załączam poniżej. Piosenka jest o tym, że na obiad mamy tylko spleśniały chleb ale i tak jest fajnie ("niam niam niam niam"), chociaż nasi sąsiedzi mają pełną lodówkę ("mortadela i nutela") : ). Ta radosna pieśń towarzyszyła nam podczas szalonego nocnego rajdu z granicy bułgarsko-serbskiej pod sam Wiedeń ("niam niam niam niam").

Dziękuję również osobom, które przez pewien krótszy lub dłuższy czas towarzyszyły mi w podróży i z którymi spędziłem wspaniały czas. Warto tu wymienić w szczególności Astę (Islandia) z którą jeździłem stopem w okolicach Yazd i Shirazu, Karla (Islandia) z którym wszedłem na Kazbek i przedreptałem przez Tuszetię, Katarinę (Słowacja) z którą chodziliśmy po Abyoneh i Esfahanie, Mikela (Hiszpania) z którym grałem w filmie w Kermanie oraz Natalię i Michała (Polska) z którymi spotkałem się w Górskim Karabachu.

Dziękuję również Wam, tzn. wszystkim tym, którzy czytali na bieżąco notki z podróży, zostawiali komentarze, pytali czy jeszcze żyję (albo nie czytali tylko w ogóle czasem pytali czy jeszcze żyję, albo chociaż myśleli o mnie czasem : ) ) - Wasze wsparcie było dla mnie bardzo miłe.

Tak. Przejeździłem więc ponad miesiąc w kraju, który wszystkim kojarzy się zazwyczaj z terrorystami i wojną (zupełnie nie wiedzieć czemu) czy też islamskimi oszołomami (to tak jakby twierdzić, że wszyscy obywatele PRLu byli zatwardziałymi komunistami). Następnie odwiedziłem dwa kraje, które de facto nie istnieją, a ich wyobrażenia to zwykle coś w stylu pół narodu ukrytego w krzakach z karabinami. A jako że podróże kształcą zobaczyłem na własne oczy, że to wszystko nie prawda. Nie prawdą jest również, że na Kazbek trzeba wchodzić w turbo spodniach z super membranami. Oczywiście, że to bzdura, da się w jeansach. Tak.

I co teraz? Teraz mam tematów do pisania na blogu na cały następny rok ; ). Dużo miejsc, sytuacji, informacji (takich jak np. zdobycie wizy) czeka na opisanie i będę chciał to jakoś sukcesywnie robić. Mam też, jak już napisałem, ponad 2 tysiące zdjęć, z czego część wrzucę gdzieś w internet niedługo (obecnie nie mam internetu w mieszkaniu, ale myślę że tak w październiku zdjęcia znajdą się na picasie czy innym flikerze). Może wybiorę też jeszcze mniej zdjęć i zrobię jakieś slajdowisko? Hm hm. Ale nade wszystko to czeka mnie przeczytanie wielu książek o których słyszałem, które mi polecono lub które sam gdzieś sobie wynajdę. O historii, sytuacji politycznej i kulturze regionów, które widziałem. Historię, szczególnie tę najnowszą, czyta się zupełnie inaczej kiedy zna się ludzi których ta historia dotyczy.

Tak. Czyli na koniec taka reklama: czytajcie, sprawdzajcie, oglądajcie, bo dużo rzeczy zamieszczonych tu będzie (hej!).

A jeśli ktoś nie wie o co chodzi, to tutaj zarzucam linki do wszystkich postów z podróży:
Jadę!

Trabzon pozdrawia radiosłuchaczy

Ardebil ist zo szun

Teheran!

Podróże z Grupą Wyszehradzką i takie tam

Zdjęcia

Przypadki Wojtka na wschodzie Iranu

Zaległe zdjęcia

Armenio witaj (czy coś)

Mały problem w Karabachu

Abchazja i Kazbek w jeansach

W Tuszetii jest pięknie

No to wracam!

Wojtek wrócił!

na zakończenie moja szczęśliwa gęba na Kazbeku

Wojtek wrócił! [z trasy]

2011-09-10T01:42:00.001+02:00

Witam z Polski! Bawię w naszym kraju nie od dziś (jak Miś, który zna się z dziećmi). Tak konkretnie to bawię od wczoraj. Cała podróż zajęła mi więc w sumie jakieś 4.5 dnia: wyjechałem w Tbilisi w niedzielę po południu, dojechałem w czwartek wieczorem (nie takim nawet późnym). W Krakowie zastałem droższe bilety MPK (a to spryciarze - w wakacje podwyższyli!) i brzydką pogodę. A pani w sklepie z chlebem stwierdziła, że chyba skądś wracam bo taki opalony jestem, czorny jak murzyn (co chciałbym jednocześnie zdementować). A dzisiaj przyjechałem do Wrocławia gdzie odbywa się Europejski Kongres Chałtury o którym ładnie napisał kolega Ziemkiewicz tutaj. Tak.

A więc byłem już w dwóch tych miastach i ciągle się nadziwić nie mogę widokiem tych ludzi takich ładnie ubranych i chodników schludnych, czystych i równych (to ostatnie to raczej tylko we Wrocławiu, Kraków jest bardziej zainteresowany stawianiem postojów dla dorożek żeby centrum miasta było jeszcze bardziej czymś zapchane). No więc nie mogę się nadziwić tą taką europejską porządnością. No i ciepłą wodę mam. Piję z czystego kubka. Siedzę przy stole. Wszystko takie dziwne dla mnie. I dużo sobie myślę o tym wszystkim. O tej różnicy między życiem w mieście a życiem wśród azjatyckich pustkowi. Oczywiście tendencyjnie krytykuję miasto, ale myślę sobie, że powinienem coś zachować na co dzień z tego co przeżyłem. Jakby to nakreślić... Jakąś taką lekkość, przejrzystość patrzenia na świat czy coś... Jakoś tak jest, że będąc w mieście łazimy jak te karły patrząc pod swoje nogi i myśląc o tym malutkim świecie naszego małego miasta i naszego małego ja, o zapewnieniu sobie wszystkich możliwych wygód i takie tam. Natomiast błądząc po tych bliskowschodnich rubieżach czy tez krocząc po potężnych górach Kaukazu dba się o tyle żeby była woda, żeby miejsce na namiot nie było zbyt strome i żeby zostało jeszcze trochę jedzenia. To tyle jeśli chodzi o dbanie o cokolwiek, a tak poza tym patrzy się na świat szerzej, z podziwem ale i z uznaniem, pokorą dla jego wspaniałości i piękna (jak już bredzę to powiedzcie, może za dużo spalin się nawdychałem od wczoraj). I to jakoś pozwala zupełnie inaczej, z lekkością i dystansem patrzeć na wszystko nawet jak się myśli o tych wszystkich okropnych rzeczach które czekają po powrocie. No i właśnie tę taką lekkość fajnie by było jakoś zachować. To pierwsze. A po drugie to z czym się ciągle stykałem w Iranie: nieskończona wręcz i niewiarygodna gościnność (pospołu z ogólną otwartością). Przeogromne przejęcie ludzi faktem pt. "pomóc przybyszowi". Co rozszerzyć należy na "pomóc drugiemu" (czy może jakby napisał Tischner "pomóc innemu, spotkać innego") i wcielić w życie. Myślę, że to skrajnie trudne ale próbować można. W każdym razie życie wtedy jest dużo ładniejsze.

Tak. No właściwie to chciałem napisać taki post, że przejechałem tyle to a tyle kilometrów (i walnąć mapkę z trasą), odwiedziłem tyle i tyle krajów i nie zapłaciłem za to prawie nic ale zrobię to następnym razem (bo jak już znalazłem w miarę fajną stronę do zrobienia takiej mapki i ją zrobiłem to mi się przeglądarka zawiesiła a drugi raz takiej mapki tego samego dnia robić nie będę, szczególnie że jutro podobno mam rano wstać, o).

To może jeszcze jakieś zdjęcie. I do zobaczenia w Krakowie, Wrocławiu czy gdzieś tam : )!

że Persepolis

No to wracam! [z trasy]

2011-09-03T21:42:00.003+02:00

Zanim przeczytasz tego posta przeczytaj tez poprzedni bom tak szybko dodal jeden po drugim zes pewnie tamtego nie przeczytal (Czytelniku Drogi).

Jestem w Tbilisi i jutro zaczynam wielki kom bak (czy cos)! Rano na 10 jeszcze wybiore sie do kosciola (jesli ktos jest zainteresowany informacja pt. msza w Tbilisi: kosciol sw Piotra i Pawla ul.Javakhishvili 55, wysiadka z metra przy Marjanishvili, msza po angielsku o 10 po angielsku, 11.30 po gruzinsku, 17 po lacinie w niedziele, 9 w dni powszednie lub katedra blisko pl. Wolnosci: Abesadze: niedziela 12, dni powszednie 18), potem metro na Didube ("dworzec" autobusowy w kierunku Gori), nastepnie 500 metro piechota w lewo kurodze na Gori i dalej Kutaisi i Batumi... Potem jeszcze z 3-4 tys. kilometrow przez Turcje, Bulgarie, Serbie (moze Rumunie?), Wegry, Slowacje (moze Czechy?) i Polska! Trudno powiedziec ile mi to zajmie. W zeszlym roku jechalismy z A. do Gruzji 6.5 dnia a z Iranu wracalismy tylko 3.5 dnia. W tym roku sam jechalem do Trabzonu (czyli prawie-ze-do-Gruzji, a wlasciwie to tak rozwazajac stare granice to do Gruzji) 5 dni. Tak wiec do tygodnia powinienem do kraju nad Wisla wrocic. Tak tak. Jak ja tam wytrzymam? Znowu trzeba bedzie bys odpowiedzialnym obywatelem i pracowitym studentem. Ech. Skoncza sie problemy typu znalezienie miejsca na rozbicie namiotu w ktorym jest jednoczesnie strumien/zrodlo i drewno na ognisko. Albo ile herbaty mozna zuzyc zeby zostalo do konca wyprawy. Albo za ile dni dojdziemy do wsi w ktorem bedzie mozna jakos zdobyc chleb. Och. Ech. Ach. Mam nadzieje ze jakos uda mi sie wdrozyc.

bo w tym kraju nad Wisłą
starczyć musi za wszystko

ta nadzieja i więcej nic

No ale zeby nie bylo. Calkiem sie ciesze ze wracam. Stesknilem sie. Ale po prostu dziwnie bedzie miec ciepla wode. Codziennie! I prad elektryczny! I dziwnie bedzie wiedziec gdzie sie bedzie spac nastepnej nocy. I ze to bedzie ciagle to samo miejsce. Miejsce, ba, lozko! Spanie w lozku... No duzo dziwnych rzeczy sie bedzie dzialo. Tak. Ale calkiem sie stesknilem nawet. I mysle ostatnio nawet o tym powrocie.

Bo tylko tutaj sprzedają chleb który z dzieciństwa pamiętam

Skrzypi pod nogą wczorajszy śnieg i najpiękniejsze są święta

Calkiem milo bedzie wrocic. Chociaz takie 2 miesiace w podrozy to dosc duzo czasu. Mozna po prostu przywyknac do takiego stylu zycia. Zycia - nie zycia. Obserwowania zycia innych. Ale mysle ze to zdrowo tak sobie pojechac samemu na 2 miesiace albo i wiecej. Wiecie pewnie ze w Izraelu (w Gruzji jest pelno turystow z Polski, zaraz potem z Izraela) maja 2 letnia (kobiety) i trzyletnia (mezczyzni i kobiety chcace wykonywac meskie zawody) sluzbe wojskowa. Tak. A potem maja powinnosc przez rok czy pol podrozowac. Ciekawe (chociaz faktycznie dosc obrzydliwe organizowanie ludziom zycia wbrew ich woli).

Te strony gdzieś są, gdzieś daleko za mgłą,

Więc idę i dalej przedzieram się wciąż.

Zbierają się ptaki, ruszają na szlak,

Już lecą, wprost lecą, nie błądzą jak ja.

No to wracam. Pewnie niedlugo sie zobaczymy : )

Kazbek (Mkinvarcveri) widziany z Tuszetii wieczorem

No to wracam (oraz w Tuszetii jest pieknie) [z trasy]

2011-09-03T21:00:00.005+02:00

Wlasnie wrocilem z Tuszetii - to chyba najpiekniejsze gory do wedrowek. Wspaniale krajobrazy (zielone pagory, osniezone spiczaste szczyty, granica z Czeczenia zawsze w zasiegu od kilku do pol kilometra), kamienne wieze strazniczem, wsie niczym twierdze (zlozone czesto zazwyczaj z jednego zamieszkalego domu) i sladowe ilosci turystow (w porownaniu do duzo bardziej znanej Swanetii). Lazilismy tam 5 dni, palilismy ogniska, jedlismy resztki wygrzebywane z plecakow i swiezy ser zakupiony we wsi Parsma. Bylo naprawde wspaniale. Jesli ktos chce kogos zarazic lazeniem po gorach niech go zabierze do Tuszetii - efekt murowany! Dojechalismy tam oczywiscie stopem - szalona podroz najpierw rozpadajaca sie lada a potem na pace jeepa poprzez gory, wodospady i takie tam rozne. Polecam (oczywiscie opisze to dokladnie pozniej...na pewno...!). A teraz kilka zdjec:

Lada sie zepsula

Autostop jeepem przez gory

Chinkali recznie lepione. I walkowane butelka! Tak! Zwroccie uwage na pania w czerwonym kubraczku: chinkali nalezy walkowac butelka!

Wieze w Omalo

Lazac lancuchem gorskim z Omalo w strone Parsmy natrafilismy nagle na rozlegle polany

Karl kontempluje...

Pokontempluj sam!

Cos w stylu kapliczka na szczycie plus widok dookola

Pieknych gor ciag dalszy

Dolina w okolicach Parsmy

Widok z przeleczy Acunta (~3.5tys mnpm)

Ser i lawasz pieczony na kamieniach

Znow wieza w kolejnej wsi zlozonej z jednego domu. Bodajze Czeszo

Wieza do gory - gora do wiezy

Wojtek reklamuje butle gazowe za przelecza Acunta gdzie nie ma drewna

Szatili - kolejna wies-jak-forteca

A teraz post o powrocie...

Abchazja i Kazbek w jeansach [z trasy]

2011-08-25T16:41:00.003+02:00

A wiec (nigdy nie zaczynaj zdania, ba, w ogole niczego nie zaczynaj od "a wiec") ostatnio napisalem tylko troszke o Karabachu. Od tamtego czasu wiele sie bardzo wydarzylo wiec tymczasowo reszte opowiesci o Karabachu odsune na bok. Napomkne tylko ze spotkalem tam mniej lub bardziej przypadkowo Natalie i Michala (pozdrawiam), ze jest tam bardszo pieknie i generalnie mi sie podobalo. A na przyklad w Abchazji mi sie juz tak srednio podobalo. Sadzilem (z przekazow medialnych i opowiesci Gruzinow) ze jest to generalnie kraina podwyzszonego hardkoru, ludzie pochowani w krzakach z karabinami czy co. Otoz nie, nic z tych rzeczy (no jaka szkoda). Abchazja sklada sie w glownej mierze z 4 milionow ruskich turystow rozlozonych rzedem na plazy, noszacych blyszczace ruskie ubrania i w zasadzie niewiele wiecej tam do zobaczenia jest (lubicie szyk przestawny?). No gory sa jeszcze. I jest drogo. A wszystko wyglada jak hmm niewiem... Kolobrzeg 15 lat temu - ogolnie raczej brudno i tandetnie (nie chce urazic Kolobrzegu, z gory przepraszam jesli w Kolobrzegu 15 lat temu bylo na prawde fajnie). Z ciekawych wydarzen to spalem tam w daczy Stalina. Za darmo. Tak sie milo zlozylo ze nad jezioro Risa moim autostopowym kierowca byl dyrektor daczy Stalina (muzeum+hotel). Dzieki temu nie placilem za wjazd do czegos na ksztalt parku krajobrazowego (250 rubli, tak, w Abchazji maja tez ruska walute, mowia tez po rusku, tzn. niby maja swoj jezyk ale uslyszalem go chyba dopiero trzeciego dnia), zostalem nakarmiony niedobra ryba jedzana na plastikowym stoliku (300 rubli z gorka) i za darmo przenocowany w tandetnym hoteliku. Wszystko jest tam tak okropnie postsowieckie i tandetne. Po Abchazji wydaje sie ze Gruzja to kraina mlekiem i miodem plynaca, niczem Szwajcaria. W Abchazji jedyna ciekawa rzecza (dla ktorej rzeczywiscie warto wydac 20$ na wize) sa
rozmowy z ludzmi, poznanie abchaskiej wersji historii, zobaczenie na wlasne oczy zniszczonych domow po wygnanych Gruzinach i przekonanie sie, ze Rosjanie w "bardzo pokojowych celach" buduja tam 7 bardzo duzych i jeszcze troche mniejszych baz wojskowych. Abchaska wersje historii jak i sposob zdobycia wizy zamieszcze jakos porzadnie pozniej, a teraz jeszcze kilka zdjec.

Plaza w Suchumi

Pogruzinski dom w Suchumi - takich domow sa tam setki jesli nie wiecej

Rosyjska baza wojskowa w Gali (gruzinscy pogranicznicy byli ze mnie dumni jak pokazalem im to zdjecie)

Mur w Zugdidi

Po Abchazji udalem sie do Tbilisi gdzie

spotkalem znow Aste i Karla z Islandii. Odebralem swoj sprzet wspinaczkowy ktory mi przywiozl Marcin, Maciek i Ania z hostelu i poszlismy z Islandczykami spac do Marata, Uzbeka, ktory niedaleko scislego centrum Tbilisi gosci ludzi za darmo. Szalone miejsce i szalony czlowiek ; ). Maciek, Marcin i Ania, z ktorymi umawialem sie na zdobywanie Kazbeku, wyjechali w gory 2 dni wczesniej. Tymczasem Karl zdecydowal sie zeby wchodzic rowniez na szczyt a Asta postanowila towarzyszyc nam przez jakis czas (bo po kilku dniach miala samolot do Berlina). Tak wiec nastepnego dnia wyjechalismy w gory, we wsi na dole zakupilismy zywnosc i zaczlismy na wysokosc 2200 metrow gdzie w okolicach kosciola Cmida Sameba mial rozbity swoj namiot Marcin. Maciek i Ania poszli juz w gore, wiec sklad ostateczny ekipy przedstawial sie nastepujaco:

czyli Karl, Wojtek, Asta i Marcin. Pierwszego dnia zawedrowalismy od kosciola na 2200m przez kamienie i lodowiec do bylej stacji meteorologicznej na okolo 3700m. Rano przywitala nas piekna pogoda:

Ladna pogoda przy stacji meteo

wiec zdecydowalismy sie z Karlem wchodzic dalej na plateau (nie aklimatyzujac sie w okolicach stacji meteo). Asta wrocila z polska grupa na dol a Marcin stwierdszil ze chyba nie da rady. Poszlismy wiec i rozbilismy swoj namiot na plateau na wysokosci okolo 4500m. Bylo zimno i czulismy sie dosc fatalnie, ja bardziej. Tzn. bolala nas glowa i nie za bardzo chcialo nam sie przyjmowac pokarmy. Tak, wiec jesli ktos przypadkowo nie ma nadmiaru czerwonych krwinek na codzien to ja bym radzil sie aklimatyzowac. Ale i tak bylo fajnie.

Rozbijanie namiotu na plateau

Obok nas byly (jak widac) rozbite jeszcze dwa namioty. Rano wyszlismy jako ostatni - po naszych sasiadach i po polskich, izraelskich i tureckich grupach ktore kolo 3 w nocy wyruszyli ze stacji meteo. My wyruszylismy kolo 9tej. Im bylismy wyzej tym - ku naszemu zdziwiewniu - czulismy sie lepiej, bol glowy ustepowal. Przegonilismy dwie duze grupy i kilka pojedynczych osob i stanelismy oko w oko z ostatnim podejsciem ktore jest no musze przyznac dosc strome. Troche trzeba sie czekanem namachac. I nie wiem jak inni ale ja tam sie troche balem, szczegolnie w jednym momencie w ktorym brnelo sie waska "sciezka" wydlubana czekanami w solidnym lodzie. Jakby sie czlowiekowi raki powinely to nawet nie ma jak czekana wbic zeby sie zatrzymac. Takze bardzo powoli, krok po kroku, sprawdzajac kazde wbicie rakow i czekana brnalem do gory (i tu polowa wczesniej przegonionych osob mnie przegonila - jako ze byli zabezpieczeni linami nie bali sie chyba specjalnie). Po drodze zostalismy nazwani z Karlem kamikadze. Ze niby wchodzenie w jeansach i bez zabezpieczenia jest niebezpieczne... Po pierwsze to wiekszosc osob tego dnia wchodzila bez zabezpieczenia, az tak strasznie stromo to tam nie jest. No ale w jeansach to wchodzilem tylko ja ; ). W obozach natomiast oczywiscie slyszalem nie raz rady zeby zmienic wreszcie te jeansy tudziez dyskusje na temat tego kto ma wiecej membran czy czego tam. Ja tam polecam jeansy, conajmniej z 5cioma latami, czapke z targu w Laskowicach i bawelniane kalesony. Biale! Super czad! Wchodzilo sie wysmienicie, szczyt zdobyty!

Szczyt zdobyty - Kazbek 5037m!

Widok ze szczytu na swiat pod chmurami

Zlazenie w dol

A teraz jestesmy w Tbilisi, jest cieplo i bezpiecznie. I jak zawsze obiecuje ze po powrocie do domu sporzadze jakies porzadniejsze notki. A do domu wracam juz niedlugo, pewnie kolo 10 wrzesnia powinienem byc w Krakowie. A teraz? Chyba Tuszetia.

Maly problem w Karabachu [z trasy]

2011-08-15T21:42:00.002+02:00

(ta notka miala pojsc dwa dni temu jednak z pewnych przyczyn technicznych idzie dopiero teraz)

Teraz szybka notka w stylu wiesci z frontu. Nie bede sie rozpisywal o wszystkim - tylko ostatnie wydarzenia. Otoz wczoraj bylem w Agdamie. Niby w informacji turystycznej mowia ze nie mozna, ale wiadomo, ze to najwieksza atrakcja. Agdam to dosc duze miasto kompletnie zniszczone w walkach w '94tym. Jechalem ze Stepanakertu do Askeranu. Spytalem kierowcy czy to prawda ze do Agdamu jechac nie mozna. Stwierdzil ze mozna i ze wlasnie tam jedzie.Pojechalem, przeszedlem sie po miescie. Na prawde duze, piekne miasto z ciekawa architektura - a doszczetnie - co do domu - zniszczone. I martwe - zywej duszy. No moze od czasu do czasu jakis samochod przejezdzjacy do miasta za Agdamem lub patrol policji. Lub zolnierze. I zolnierze i policja machala mi tylko wesolo lapkami mowiac 'priwiet' wiec stwierdzilem ze widocznie nie jestem tu nielegalnie. Udalo mi sie wejsc na niezniszczony minaret meczetu (Azery w swoje nie strzelali) i zrobic zdjecia z gory. Niewiele, bo skonczyla mi sie bateria... Widok kompletnie zniszczonego, zarastajacego drzewami i jezynami miasta robi piorunujace wrazenie - zniszczone budynki po horyzont, dookola. Ale do rzeczy. Dzisiaj kontrolowala mnie policja. Do wizy w paszporcie dostaje sie taka kartke z wypisanymi regionami gdzie mozna jechac. Przedwczoraj bylem tez w Dadiwank ktore jest zaraz za granica ostatniego regionu gdzie moge byc. Gdy pytali mnie gdzie bylem zdecydowalem sie zataic Dadiwank, o Adgamie powiedzialem. W koncu widzialem tam sporo policji i wojska i nikt nic nie mowil. Kontrolujac policjant troche sie na Agdam wzburzyl, spisal mnie i kazal sobie pokazac zdjecia. Zobaczyl zdjecia z Agdamu i polecil mi je skasowac. Takie cenne zdjecia! Zaryzykowalem - przegladalem zdjecia, wciskalem 'usun' a potem 'anuluj'. Na koniec policjant spytal czy na pewno skasowalem. A jak bedzie chcial sprawdzic? Dobra, ryzykuje, powiedzialem ze owszem, wsio skasowane. Ok. Poszedl. Udalo sie. Ale od tego czasu troche sie boje. Pojechalem wlasnie do Stepanakertu zeby w kafejce zgrac sobi zdjecia na pendriva. Dzisiaj wracam do Armenii, ciekawe czy uda mi sie przekroczyc granice... Ciekawe czemu mi sie udalo. Wydaje mi sie ze sa 3 mozliwosci:

1. Wzieli mnie za idiot turiste ktory zrobi wszystko co rozkaza
2. Sami byli idiotami ze nie zorientowali sie co robie
3. Zdawali sobie sprawe ze pewnie i tak nie skasuje, ale chcieli mnie ostrzec i wypelnic swoj obowiazek

Najprawdopodobniej prawda jest gdzies po srodku. Zarowno oni mnie jak i ja ich wzialem za idiotow, wszyscy mieli po troche racje i wszyscy dobrze na tym wyszli. Oni mieli racje bo bylo idiotyzmem przyznac sie ze bylem w Agdamie - jakbym sie nie przyznal nic by sie nie wydarzylo. Ja mialem racje, bo kretynska jest taka kontrola - moglem im powiedziec cokolwiek, a po drugie kazde dziecko by sie zorientowalo ze wcale nie kasuje zdjec. Minimum rozsadku nakazuje sprawdzic czy rzeczywiscie to zrobilem czy nie. A wszyscy na tym dobrze wyszli bo ja (poki co) mam zdjecia a oni mysla, ze wykonali swoj obowiazek. I na koniec kilka zakazanych zdjec.

PS Ale tak w ogole to w Karabachu jest bardzo ciekawie i przede wszystkim pieknie. I dobrzy ludzie tu mieszkaja, polecam. Tylko nie polecam przyznawac sie, ze sie bylo w Agdamie.

Armenio witaj (czy cos) [z trasy]

2011-08-08T21:49:00.001+02:00

To jest drugi post ktory dzisiaj pisze, wiec tylko poinformuje ze jakby ktos nie zauwazyl to jest tez pierwszy, stricte zdjeciowy. A wiec (nigdy nie zaczynaj zdania od "a wiec") ostatnio skonczylem na tym ze jestem w Mashhadzie. Po Mashhadzie udalem sie do Gorganu gdzie goscilem u nauczyciela jezyka angielskiego. Jako ze byl co nieco zajety zlecil swojemu znajomemu aby obwiozl mnie po okolicy. Bylismy m.in. w Bandar Turkman gdzie widzialem Turkmenow (o skosnych oczach i kolorowym ubiorze) i kawalek wyschnietej ziemi. A wieczorem spotkalismy sie z kolejnym znajomym, ktory to znajomy skolei piknie gral na tarze.

Odplyw w Bandar Turkmen nad Morzem Kaspijskim

Prezencja i szyk - gra na tarze

Po Gorganie udalem sie dalej na zachod. Zatrzymalem sie w Ramsar, gdzie wreszcie wykapalem sie w Morzu Kaspijskim, po czym zaczepil mnie jakis mlody autochton ktory zaprosil mnie do siebie. Spedzilismy razem troche czasu grajac na gitarze, chodzac po plarzy, jedzac. No i tak tez uzyskalem nieoczekiwanie nocleg nie-namiotowy (bo mialem spac opodal Rasht, ale moj niedoszly gospodarz napisal mi ze jednak go nie bedzie). Tak. Nastepnie zas udalem sie do Masuleh - pieknej wioski polozonej na stromych zboczach gorskich co sprawia ze dach jednego domu stanowi droge tudziez taraz domu powyzej. Nie mam zbyt pieknych zdjec (tj. np widoku calej wsi z daleka) bo byla okropnie gesta mgla.

Masuleh - ludzie na dachu

Masuleh - impresje

Wkoncu mijajac pola ryzowa i takie tam dojechalem do Ardabil gdzie nocowalem znow u Alego ktory bardzo chcial zebym jeszcze raz go odwiedzil. Tak tez uczynilem a Ali polecil swym synom aby zawiezli mnie nad piekne jezioro nieopodal Ardabil.

... mijajac pola ryzowe.

Chodzenie po wodzie

Owce

Nastepnie pojechalem do Tabrizu gdzie mialem odwiedzic Hameda po raz drugi, jednak Hamed nie dotarl z Orumieh wiec spalem w namiocie przy drodze wylotowej na idealnym, iranskim trawniku. To moze dziwic ze w Iranie, kraju w ktorem wiekszosc powierzchni stanowia pustynie lub polpustynie, maja wspaniale, geste, zielone trawniki niczem dywan. Wyjasnienie jest bardzo proste - oni posiedli wiedze tajemna. Otoz trawa, aby rosnac, potrzebuje.... WODY! Na prawde, nie zartuje. Bo np. w Polsce o tym nie wiedza, wiec moze dla niektorych wlodarzy polskich miast, jesli to czytaja to pewna niespodzianka. Otoz tak, trawe trzeba podlewac. I wtedy jest ladna i autostopowicze moga na niej wygodnie spac. Wieczorem odwiedzilem jeszcze Nassera z informacji turystycznej ktory pomogl mi znalezc co trzeba na bazarze. A rano udalem sie do Jolfy i Norduzu gdzie przekroczylem granice i znalazlem sie znow w Armenii (znow bo bylem tu juz w zeszlym roku). Musze przyznac ze granice przekraczalem z drzeniem rak i lezka w oku - jednak spedzilem w tym kraju miesiac i bardzo mi sie podobalo. Spotkalem wielu wspanialych, pomocnych ludzi, zobaczylem i przezylem wiele. Echu echu. Armenia przywitala mnie deszczem. Pierwszego dnia zajechalem tylko w okolice Goris gdzie dwoch gosci z malej wsi Khnatsak blisko Karabachu zaprosilo mnie do siebie. Rano koniecznie chcieli bym pojechal taksowka ale oczywiscie sie nie zgodzilem - byli tacy biedni, na prawde... Khnatsak to duza wioska, sporo domow, jest szkola, ale nie ma nawet drogi. W domu w kuchni nie bylo podlogi tylko jakies klepisko, no biedni ludzie. Ale nakarmili mnie chlebem, serem, oczywiscie wmuszali mi wodke ktora ja odmawialem i takie tam... No. Ale rano blyskawicznie zlapalem stopa i to od razu bezposrednio do Erewania gdzie zlozylem wniosek o wize do Karabachu ktora odbiore jutro i tam pojade. I pewnie dlugo internetu nie zobacze. No to jeszcze zdjecie z drogi i z Erewania i do napisania po Karabachu!

W drodze do Erewania

Chmury

Zalegle zdjecia [z trasy]

2011-08-08T21:23:00.002+02:00

Wrocilem na lono cywilizacji chrzescijanskiej! Jestem w Armenii i mam szybki, niefiltrowany internet, wiec napisze dwa posty! Pierwszy z nich, tj. tenze, bedzie skaldal sie ze zdjec ilustrujacych wydarzenia w poprzednim poscie.

Zwiedzanie miasta Yazd z moimi islandzkimi znajomymi

Trzyosobowy autostop do Shirazu - beznadziejne poruszone zdjecie i moja krzywa geba ale jest wesolo, nie ; )?

Wojtek oglada Persepolis

Persepolis oglada sie samo

Wesoly piekarz z Shirazu (no bo w Iranie - w Gruzji zreszta tez - chleb sie kupuje prosto z pieca i z ulicy zwykle panow piekarzy widac)

W okolicach Bandar Abbas dobra kobieta zakrywa twarz specjalna maska zwana burka

Ulica na wyspie Hormoz

Pan przerzucajacy ryby na wyspie Hormoz

Malenki bazar tamze

Mikel - co horyzont muska smutnym wzrokiem swym - i Kerman widziany z gory

Film sie kreci! Wojtek i czesc ekipy filmowej

Sie jedzie do Mashhadu - Wojtek lapie stopa w ostatnim miescie przed pustynia

Widzialem dwa stada wielbladow i dziesiatki takich znakow

Mashhad - swiete miasto szyitow - wiec kogo tam spotkalem? Dziewczyny bez hidzabow! (czyli w wolnym tlumaczeniu na kulture europejska: polnagie dziewczyny!)

Przypadki Wojtka na wschodzie Iranu [z trasy]

2011-08-01T07:33:00.002+02:00

Witam! Wreszcie doczekalem sie internetu i moge cos napisac. W dzisiejszym odcinku dowiecie sie jak Wojtek gotowal sie w Zatoce Perskiej, wlamywal sie do mieszkania i gral w filmie.

Ostatnio skonczylem chyba na tym ze pojechalismy do Yazdu. Od tamtego czasu bardzo duzo sie wydarzylo. W samym Yazd wlamywalismy sie do mieszkania. Nasz gospodarz zapomnial kluczy gdy jechalismy na kolacje z dziewczyna ktora nas podwozila dzien wczesniej. Gdy wrocilismy ze stoickim spokojem stwierdzil ze musimy sie po prostu wlamac. I czynil to tak jakby wlamywal sie do domu co najmiej codziennie. Ceglowka wybil okno a potem z nasza asysta otworzyl drzwi od srodka kijkiem trekingowym. A ze byla piekna noc wyciagnal jeszcze profesjonalny teleskop i moglismy podziwiac ksiezyc, bylo pieknie i wspaniale. A Asta odwazyla sie wyjsc na dwor bez chusty i z odkrytymi lydkami (co oczywiscie w Iranie jest surowo wzbronione, ale byla juz 2ga w nocy).

Nastepnie udalismy sie do Shirazu. Tym razem jechalismy stopem juz w trojke. Oczywiscie udalo sie bezproblemowo. Jechalismy wiekszosc trasy dwiema ciezarowkami. Ta druga zatrzymala sie jak tylko zrzucilismy plecaki przy drodze^^. Kolo Shirazu jest Persepolis - ruiny starozytnego perskiego palacu. Pojechalismy tam nastepnego dnia rano. Niemal cala reszte dnia przelezelismy w parku zmeczeni pustynnym upalem, jedzac iranski chleb, pomidory i arbuza. I zachwycajac sie tutejszym zwyczajem siadywania w parkach, jedzenia, rozmawiania i po prostu korzystania z parkowej przestrzeni. Tabliczki "nie deptac trawnikow" tu nie uraczysz. Tutaj trawniki sa dla ludzi. U nas trawniki czesto sa po to, zeby byly.

W Shirazie polsko-islandzkie sciezki rozeszly sie. Kalli i Asta ruszyli w strone Tabrizu (by potem przedostac sie do wschodniej Turcji przez iracki Kurdystan) a ja ruszylem do Bandar Abbas. Myslalem ze ci wszyscy ludzie ktorzy mi mowili zeby tam nie jechac bo jest diabelsko goraco i parno przesadzali. Nie przesadzali. Jak tylko wysiadlem z samochodu natychmiast bylem mokry. A byla juz noc. Zatoka Perska jest jak wielki gar z zupa. Mieszkaliscie kiedys nad garem z zupa? Nie lubie tego slowa ale tutaj chyba nalezy go uzyc: to jest masakra. Albo cos jak sauna parowa (nie bylem nigdy w saunie ale pewnie tam tak jest). Wystarczy ze sie tam jest - juz sie jest spoconym i mokrym. Wystarczy ze sie przejdzie dystans powiedzmy 500 metrow by miec mokra cala koszulke plus polowe spodni. Ugh. Chcialem tam byc 2 dni, ale szybko zdecydowalem ze jeden mi wystarczy. Tego jednego dnia poplynalem na dwie wyspy. Na jedna z nich plynalem dosc mala, odkryta motorowka skaczaca na falach. To bylo przezycie! Za kazdym skokiem czlowiek mial wrazenie, ze tym razem lodka juz na pewno rozpadnie sie na tysiace kawalkow. Jakims cudem sie nie rozpadla a 40minutowa podroz dostarczyla mi mnostwo wrazen. I wlasciwie to byla najfajniejsza rzecz jaka mnie tam spotkala. Bo delfinow nie zobaczylem, do wioski rybackiej nie dotarlem bo na dlugiej na ponad 100km wyspie Qeshm nie ma autobusow, ludzie nie mowia po angielsku ni w zab, nie mialem mapy, nikt nie potrafil wskazac mi drogi wylotowej zebym mogl lapac stopa noo i ogolnie moj pobyt na wyspie Qeshm byl raczej nieudany. Zdarza sie, coz rzec. Poza tym mam wrazenie ze ludzie tam sa duzo mniej sympatyczni. Nikt nie wolal za mna "hej myster, where are you from" ani nawet "hej myster, whats your name" a gdy pytalem kogos o droge czy cokolwiek to ludzie odpowiadali baardzo niechetnie. Druga rzecz jaka zaobserwowalem to fakt ze na wyspie Qeshm ludzie sa znacznie bogatsi niz na ladowym Iranie. I mysle ze zaobserwowanie tych dwoch rzeczy jest nieprzypadkowe. Ach, i jeszcze woda w Zatoce Perskiej. Jest goraca. Jak sie wlezie do wody to nie chlodzi jeno grzeje. Nie znalazlem co prawda miejsca na kapiel (musi byc specjalne, otoczone murami, zeby nikt nie zobaczyl polnagiego meskiego ciala) jeno na nog zmoczenie, ale nie jest mi sopecjalnie smutno z tego powodu. Kapiel w zupie chyba nie jest przyjemna. Poplywam w Morzu Kaspijskim.

Z Bandar Abbas udalem sie do Kermanu. Na drodze z Kermanu do Bam podobno handlarze narkotykow porywaja dla okupu, ale nie jechalem do Bam (po ostatnim trzesieniu ziemi miasto zostalo odbudowane, ale miejsce gliniano-blotnych domow zajely nowoczesniejsze konstrukcje i juz nie jest tam ladnie... no, ale tak ogolnie to w Iranie jest bardzo bezpiecznie jesli akurat nie jestesmy przy granicy z Pakistanem gdzie podobno zglaszajac podroz na posterunku policji dostaje sie zbrajna eskorte... tak, ale ja nie jade w strone Pakistanu tylko na polnoc). Poczatkowo chcialem od razu jechac do Mashhadu, ale ostatecznie zostalem dwa dni. Dlaczego? Zostalem zaangazowany do filmu. A takie rzeczy jak miedzynarodowa slawa filmowa zawsze mnie krecily ; ))). Po Kermanie lazilem z Mikelem - Hiszpanem bedacym od roku w trasie. On juz gral w filmie zanim przyjechalem. Lazac z nim znow natrafilismy na gupe filmowa, a rezyser okropnie chcial bym zostal na nastepny dzien i wzial udzial w nagraniu. Nastepny dzien spedzilismy wiec glownie z grupa filmowo, wiec bylo bardzo wesolo. Film jest raczej glupawy wiec... tym bardziej bylo wesolo ; ). Ostatnia noc w Kermanie spedzilismy w filmowym mieszkanku i ku naszemu zaskoczeniu dostalismy niezla pensyjke za dzien nagran - 600 000 IRL (tj. jakies 50$). No. Takze jestem teraz rich&famous. Jak film bedzie gotowy to postaram sie go jakos zdobyc i gdzies tu zamiescic ; ).

Po pobycie w Kermanie udalem sie do Mashhadu gdzie wlasnie siedze. Wlasnie zaczal sie tez Ramadan co jest problematyczne dosc jesli chodzi o jedzenie i picie. W ogole to jestem z siebie dumny ze udalo mi sie dojechac do Mashhadu w jeden dzien. 900km przez gory, pustynie i nie-autostradowe drogi. Poza tym chcialbym sie jeszcze wypowiedziec apropos zachodow slonca. Otoz zachody slonca nad morzem czy jeziorem sa przereklamowane! Zachod slonca na pustyni - o, to jest to! Slonce jakby rozmazane szeroko po horyzoncie, intensywnosc kolorow i ostro odcinajace sie wzgorza robia wrazenie (nie mam stamtad zdjec, se jedzcie i zobaczcie).

Tak. Jestem wiec w Mashhadzie, swietym miescie szyitow niejako, jakies 150km od Afganistanu, zaczal sie Ramadan, jestem glodny, ide do sklepu cos kupic, ukryc sie w jakim zaulku i potajemnie zjesc. A jutro zaczynam krok po kroku zblizac sie do konca mej podrozy po Iranie. Za kilka dnia powinienem byc w Armenii. Oooo, cywilizacjo chrzescijanska, fajnie jest w Iranie, ale tesknie za Toba!

PS Wlasnie zdalem sobie sprawe ze moze powinienem bardziej opisac co tu widzielem. Ze np. Yazd to pustynne miasto z tradycyjnym, gliniano-blotnym budownictwem, ze spacery waskimi uliczkami pomiedzy takimi murami i domami sa urzekajace czy cos... Ale chyba wlamywanie sie do domu jest ciekawsze? Zreszta nie wiem. Walory turystyczne opisze na spokojnie (i na pewno rzetelniej... i z polskimi znakami!) po powrocie. A teraz...

ZAGADKA! Uwaga, zagadka! Uslyszalem ja w Kermanie. Nie wiem, moze ja znacie, ale mi sie podoba. Kto pierwszy zamiesci prawidlowa odpowiedz na zagadke w komentarzach ten... moze byc z siebie dumny! Otoz: na zewnatrz pokoju sa trzy wlaczniki swiatla (zwykle takie) a wewnatrz pokoju - trzy zarowki. Co nalezy zrobic zeby wszedlszy do pokoju dowiedziec sie ktory wlacznik jest do ktorej zarowki? Mozemy tylko raz wejsc do pokoju, powrot do wlacznikow jest niemozliwy!

Zdjecia [z trasy]

2011-07-23T06:29:00.001+02:00

Czesc! Dzis swieto - mam troche wiecej internetu. Jestem w pustynnym miescie Yazd (na pustyni wody nie ma, ale internet owszem). W zwiazku z tym wybralem szybko (do internetu jest kolejka) kilka zdjec i zamieszczam je nizej. Nie sa to zdjecia fotograficznie najlepsze, ale uznalem je za w miare ciekawe. Mam tych zdjec po prostu setki, ale nie mam kilku tygodni zeby je wszystkie wrzucic na picase (internet jest, ale predkosc dalej iranska). Tak w ogole to jestem w mieszkaniu couchsurfera ktorego jeszcze nie widzialem. Sa ze mna islandczycy z ktoymi tu przyjechalem i Grupa Wyszehradzka, ktora przyjechala wczesniej. My przyjechalismy wczoraj wieczorem - Kalli autobusem a Asta zapragnela poznac smak autostopu z Iranie i pojechala ze mna. Oczywiscie bylismy szybciej niz Kalli : ].

Dach bazaru w Kashanie (gdzie zakradlem sie potajemnie, hoho!) i moj plecak

W drodze do Esfahanu - tu jeszcze nie jest tak calkiem pusto, zazwyczaj jak sie jedzie z miasta do miasta to rozposciera sie po lewej i po prawej kompletne pustkowie + czasem gory na horyzontcie wyrastajace nagle z plaskiej pustynnej ziemi

Kobieta z Abyoneh w ludowym stroju (oni na prawde nosza swoje ludowe stroje, to mile)

Herbata w teahousie zainstalowanym w bylej tureckiej lazni

Jeden z meczetow w Kashanie

Plac Imama Chomeiniego w Esfahanie (tak jak kiedys w bloku wschodnim glowne place i ulice byly Lenina/Stalina, tak tu sa Chomeiniego)

"Delikatna" indoktrynacja na ulicach miast: czasem cytat z Koranu...

... czasem cos bardziej jak dobra rada madrego wuja.

Nomadki piekace chleb na ognisku (uprzedzajac pytanie: tak, nomadowe maja folie)

Sympatyczne murale na bylej ambasadzie amerykanskiej (obecnie siedzibie strazy rewolucji, wiec zdjecie trzeba robic bardzo uwaznie, potajemnie wrecz)

Moje ulubione zdjecie pt. "Pelna chata". 9 gosci u couchsurferowego gospodarza z Esfahanu ktorego zreszta nie bylo bo byl akurat w Chinach. 9 osob, 7 krajow kolejno od gory od lewej: Islandia, Czechy, Wegry, Islandia, Polska, Czechy, Slowacja, Francja, Japonia. Mlodziezowe buziaczki i papatki dla esfahanowej gromady!

A tak poza tym to wczoraj ogladalismy film dokumentalny "Prostitution behind the veil" - o prostytucji w Iranie, ktory dostalem od gospodarza mego w Tabrizie. Hipokryzja i obrzydliwosc - musicie to zobaczyc, robi wrazenie. Pewnie lezy na jakichs torrentach czy cos. Film jest dystrybuowany darmowo, wiec jak ktos jest legalista jak ja to informuje go, ze moze rowniez z czystym sumieniem sciagac. Oczywiscie w Iranie film ten jest nielegalny.

Podroze z Grupa Wyszehradzka i takie tam [z trasy]

2011-07-21T18:35:00.003+02:00

Witam, macham Wam lapka z Esfahanu. Ale po kolei (dluga historia). Najpierw bylem w Qom podczas szyickiego swietowania urodzin 12stego imama (cos jak byc w Boze Narodzenie w Jerozolimie). Jeden wielki meczet i mnostywo ludzi - nic specjalnego. Specjalne bylo to ze rozdawali zimne napoje i ciastka za darmo, a tak poza tym to bez szalu. Szybko wiec zdecydowalem sie ewakuowac do Kashanu. Stanalem przy wylotowce i lapalewm. Zlapalem tak Mehdiego ktory nie mowil po angiel\sku, ale jechal do Kashanu (a przynajm,niej tak twierdzil). Za jakis czas zjechal z drogi glownej na jakas boczna i przekazal mi cos w stylu ze jedzie tam tylko na chwile a potem jedziemy do Kashanu. Byla to jego rodzinna wies. Co chwila sie zatrzymywal i z kims gadal. W koncu zawiozl mnie gdzies w gory. Bylo cudownie swieze, chlodne powietrze. Zatrzymal;ismy sie przy obozowisku gdzie jego znajomi/rodzina wypasali zwierza. To bylo cos niesamowitego byc tam z nimi i patrzec jak wyprawiaja skore jakiegos zwierzaka, robia sery i doogh. Wypilismy tam herbate i przeszlismy sie po polpostynnych gorach. Wracajac napilismy sie jeszcze herbaty z rodzina Mehdiego na tarasie oslonietytm winogronem i czeresniami. Tak. I wrocilismy do Qom. Z tego co zrozumialem to Mehdi jechal do Qom nastepnego dnia. W Qom znowu zatrzymywal sie co chwile i gadal z kims. W miejscu gdzie dawali darmowa kolacje (dalej trwa swieto szyitow)nagle deux ex machina pojawil sie gosc mowiacy po angielsku (w Qom nikt nie mowi po angielsku) i okazalo sie, ze Mehdi wcale nie jedzie jutro do Kashanu. Tak. Ale za to moge sie przespac u jegoi znajomego. Tak tez zrobilem i rano udalem sie do Kashanu jadac z gosciem ktory zaprosil mnie do swojej posiadlosci nad morzem. Skorzystam : ).

Kashan jest cudowny. Podczas dwoch dni w Kashanie i Abyaneh zrobilem 2 razy wiecej zdjec niz w calej dotychczasowej podrozy. Mnostwo wspanialej, tradycyjnej, prostej ale urzekajacej architektory. Male miejscowosci i genialny klimat. Trzeba zobaczyc zdjecia ktorych teraz nie zamieszcze bo to graniczy z cudem, ale czekajcie na polowe wrzesnia kiedy wroce ; ). W Abyoneh zas spotkalem Grupe Wyszehradzka, tj. Czecha, Czeszke, Wegra i Slowaczke (mowiaca w farsi i po polsku i kto wie w czym jeszcze). Razem ogladalismy Abyaneh, potem ja udalem sie stopem, a oni autobusem do Esfahanu. Mialem tam kontakt z couchsurfingu gdzie moglem spac. Wysiadlem na przedmiesciach, wyciagnalem kartke z adresem i rozgladalem sie przez chwile. Zaraz zatrzymalo sie samochodem dwoch mlodych gosci i spytali co ja tu robie. Powiedzialem ze szukam tego adresu, a oni stwierdzili ze w takim razie poszukamy razem - i zawiezli mnie tam (a trafic nie bylo latwo). Na miejscu okazalo sie, ze mojego couchsurfingowego gospodarza - Mohammada - nie ma. Jego funkcje spelnia niejako Japonczyk ktory siedzi tam juz od miesiaca i uczy sie perskiego oraz siostra Mohammada nie mowiaca po angielsku. Do tego jest jeszcze Francuz ktory przyjechal na rowerze. Okazalo sie rowniez, ze Mohammad pietro swego domu mozna powiedziec przeznaczyl na couchsurfing :D. Pomyslalem wiec o moich srodkowoeuropejskich znajomych a siostra Mohammada zgodzila sie by ich goscic. Szalone, wszystko ogromnie szalone :D. Bylo wiec w mieszkaniu 7 gosci a nastepnego dnia dojechala jeszcze para Islandczykow (bardzo fajnych zreszta, dzisiaj z nimi sobie zwiedzam, wczoraj lazilem z "Grupa Wyszehradzka" ; ) ). Wiec w sumie 9 gosci z 8 roznych krajow. Mamy niezla slit focie, zamieszcze ja jak wroce! Ech, tyle sie dzieje! Szalone to wszystko i niesamowite. A Esfahan tez bardzo piekny. Wczoraj wloczylismy sie troche po bazarze z handlarzem dywanow ktory oprowadzil nas po miejscach gdzie dokonuja sie kolejne stopnie przygotowywania dywanow i tych niebieskich kafelkow na meczety. Opowiadal nam tez o dywanach robionych przez nomadow (handluje nimi), pokazywal przy tym wiele zdjec. Swoja droga wiecie ze w Iranie zyja jakies 2 miliony nomadow - ludzi mieszkajacych w namiotach, szalasach i przemieszczajacych sie z miejsca na miejsce? Ech, Iran to genialne miejsce na wakacje. Na prawde. Chyba poczulem taka misje zeby mowic wszystkim ze po pierwsze primo Iran to nie Irak (tak, niektorym sie to myli), nie ma tam zadnej wojny, po drugie primo mieszkajacy tu ludzie nie sa terrorystami, borykaja sie tylko z problemem dyktatorskich rzadow i szpiegowskiej policji, krotko mowiac z taka bardziej hardkorowa wersja PRLu, i po trzecie primo ze ci udzie sa niezwykle mili i goscinni a ich kraj piekny i niezwykle interesujacy. O. To mowilem ja, Jarzabek Waclaw, trener drugiej klasy.

Teheran! [z trasy]

2011-07-16T10:29:00.002+02:00

Mili Panowie i mile Panie - Wojtek jest juz w Teheranie! Udalo mi sie zdobyc wize w Trabzonie, potem calkiem gladko dostalem sie na granice turecko-iranska gdzie zagadnal mnie kierowca z Ardabil imieniem Ali. Sprawy potoczyly sie tak, ze spedzilem troche czasu w Ardabil, Ali obwiozl mnie samochodem po pieknej, gorzystej okolicy, nakarmil w niezlych restauracjach, napoil herbata w fantastycznej tradysyjnej czajowni mieszczacej sie w dawnych lazniach ze wspanialym przeplywem powietrza tak ze bez zadnej elektronicznej klimatyzacji czlowiek czul sie tam tak doskonale ze moglby zostac na dluuugo. Ali przystal nawet na moje zyczenie by zobaczyc nomadow ; ). To byl bardzo mily czas a Ali i jego zona Solmaz okreslili sie jako moi iranscy rodzice : ]. Nastepnie pojechalem do Tabrizu (stopem, chociaz Ali, kierwnik fabryki kluczy, upieral sie abym jechal autobusem i chcial mi nawet go oplacic) gdzie spalem u piszacego prace magisterska studenta filologii angielskiej imieniem Hamed. Dzieki niemu poznalem druga, "podziemna" strone Iranu. Tak, bo Iran to nie tylko oficjalne zakazy, ale takze nieoficjalne ich lamanie w ukryciu na wszystkie sposoby. Okazalo sie np. ze w Tabrizie istnieje spora rzesza fanow Behemotha i Vadera (muzyka obcojezyczna jest w Iranie zakazana, a co dopiero... a oni nie tylko tego sluchaja, ale tez graja!) a jednym z ulubionych programow jest VIVA Polska (telewizja inna niz iranska jest oczywiscie zakazana). W mieszkaniach wszyscy maja ogromne salony. Po co? By odbywaly sie tam dosc okazale imprezy, wygladajace dosc normalnie, zachodnio: mezczyzni w szalonych fryzurach, dziewczyny z ostrym makijazem i w miniowkach (w Iraine oficjalne imprezy sa dzielone: tylko damskie lub tylko meskie, ubior jest oczywiscie rowniez okreslony prawem: kobieta ma zaslonic - no w skrocie - prawie wszystko, mezczyzna ma miec dlugie spodnie i zakryte ramiona). Uslyszalem tez wiele o historii, o rewolucji, o tym ze mullowie sa jak alfonsi majac po kilka zon, o tym jak plytki w swej filozofii jest islam (np. w Koranie jest napisane, ze jesli zona cie nie slucha to nie rozmawiaj z nia, jesli dalej cie nie slucha to nie uprawiaj z nia seksu, a jesli dalej cie nie slucha to ja pobij) i wiele wiele innych rzeczy. Powymienialismy poglady na temat swiatowej polityki i tak zastala nas godzina druga w nocy. To byl niezwykle ciekawy wieczor. Jak bede wracal z podrozy do Iranu to chce jeszcze raz odwiedzic Hameda. Tak. Odwiedzilem tez oczywiscie Nassera prowadzacego punkt informacji turystycznej przy bazarze. Nasser - tak jak i w zeszlym roku - glosil wszem i wobec ze jest kasanowa i "ogier luzak", co chwile czestowal herbata, pytal czy wszystko dobrze a sam mowil ze jest "zajebiscie" :]. Posiedzialem u niego troche, wypilem z 4 herbatki i zakupilem przewodnik Lonely Planet. Nastepnie, tj. wczoraj udalem sie do Teheranu. Dojechalem w srodku nocy i spalem w parku. Moj kierowca co prawda nie jechal wolno, ale co chwile zatrzymywal sie na tankowanie gazu do ktorego kolejki sa tu straszne. Tankoiwal go zawsze tylko po 5 kilo, w zwiazku z czym tych tankowan bylo z 6. Po drodze spedzilismy 3 godziny z jego kolega w Zinjan. Przy okazji zjadlem tania wersje "kebaba: - jajko, ziemniak i pomidor zawiniete w nalesnik. Nauczylem sie by sie nie spieszyc, nie denerwowac tym, ze podroz przedluza sie w nieskonczonosc. Takie rzeczy jak wlasnie odwiedziny u kolegi z Zinjan lub picie herbaty tu i tam to wspaniale chwile ktorych nie przezyje sie podrozojac samolotami, luksusowymi dalekobieznymi autobusami i taksowkami. Autostop to swietna okazja poznania jak zyja zwykli ludzie, poznania ich zachowan i zwyczajow (wiem ze brzmi to dosc patetycznie, ale na prawde strasznie fajnie jest ich poobserwowac - sa rzeczywiscie inni od nas, np. zupelnie inaczej niz u nas wyglada przyjmowanie gosci, noo dlugo by pisac). Tak. A teraz krece sie po Teheranie i zaliczam muzea. Wieczorem jade do Qom - swietego miasta takiego tu. A jutro jest do tego wielkie szyickie swieto - urodziny 12stego imama - wiec bedzie niezla rzeznia : ]. Pozwole sobie jechac autobusem. Teheran jest ogromny - jakies 12 mln mieszkancow - wiec znalezienie i dotarcie do wylotowki zajeloby mi mase czasu. A do Qom jest tylko 130km a autobus kosztuje w przeliczeniu na nasze jakies 2.5zl...

Jeszcze tylko krotko o Iranczykach. Sa ogromnie otwarci. Co chwile ktos mnie zaczepia na ulicy i pyta co tam jak tam skad jestes WELCOME TO IRAN itp. (z czasem robi sie to dosc meczace... tzn.czasem zdazaja sie goscie trudni do splawienia, zakladam ze sa z pochodzenia Turkami) Iranczycy strasznie dbaja o czystosc. Np. jak bylem w domu Alego to co chwila doslownie podawano mi pudelko z chusteczkami jednorazowymi zeby wytrzec rece po kazdej czynnosci. Przeklada sie to tez na mniejsze smieciarstwo. Turek wyrzuci ci z samochodu wszystko: lupki slonecznika, papierki, puszki, butelki... Jakby mial stary telewizor to pewnie tez by go wywalil przez okno. Iranczycy smieca troche bardziej niz europejska srednia, ale tylko troche bardziej. Wyrzucaja przez okno tylko drobne przedmioty : ]. Fajnie jest w Iranie, serio : ).

Ardebil ist zo szun [z trasy]

2011-07-13T21:50:00.002+02:00

Witam w kolejnym beznadziejnym poscie bez polskich znakow z cyklu "tak, Wojtek jeszcze zyje". A wiec: Wojtek jeszcze zyje, jest w Iranie. Od wczoraj gniezdzi sie u kierownika fabryki kluczy, ktory ma dom jak krol. Kierownik podwiozl go autem a potem zaprosil do siebie. Kierownik ma na imie Ali i mowi ajn bisien dojcz. Wojtek also szpricht ajn bisien dojcz. Ech, musze przypominac sobie, wygrzebywac resztki niemieckiego z liceum.

Teraz czesc misyjna. Mysleliscie, ze tylko telewizja publiczna ma misje? Nie, ja tez mam, tylko ja za te misje nie zbieram abonamentu radiowo-telewizyjnego. Otoz czesc misyjno-edukacyjna brzmi: dzieci drogie, uczcie sie jezykow! Jak nie macie motywacji, nie wiecie po co sie ich uczyc to ja Wam powiem - zeby jezdzic stopem! Podczas podrozy mej (na razie tydzien) uzywalem juz 4 jezykow: angielski (standard, znam na poziomie takim zeby nie wyjsc na kretyna), niemiecki (resztki z liceum: Kali mowic, Kali potrafic), ruski (ciut ciut nauczone w ostatnim roku: umiem powiedziec ile mam lat, ze jestem iz Polszy i takie tam) i nawet francuski (nie umiem prawie nic, ale umiem m.in. powiedziec ile mam lat i wlasnie o to zostalem raz zapytany ; ) ). Czyli tak serio to nie znam za bardzo jezykow :p. Take home message w kazdym razie jest taki, ze wystarczy chociaz troszke znac jakis jezyk i to juz baaaardzo pomaga. A koncowki, odmiany... Jak bardzo nie chcecie to sie nie uczcie, na autostop sie nie przyda ; ).

Pojechalem z Alim do Ardebil chociaz mialem jechac do Tabrizu. Ale to byl dobry wybor. Wypoczalem, zostalem srogo wykarmiony i wyspalem sie w lozku. Dzisiaj Ali wozil mnie po okolicy i zobaczylem rzeczy ktorych normallnie pewnie bym nie zobaczyl, m.in. wielblady (wiedzieliscie ze w Iranie sa wielblady? ja myslalem ze one zyja w Egipcie i amerykanskich filmach) i ludzi zyjacych w namiotach. Widzialem wioski z domamy lepionymi z gliny tudziez budowanych z cegly suszonej. Ogolnie hardo. No i widzialem piekne gory. Na prawde bylem zachwycony i stwierdzilem ze musze tam wrocic i zdobyc ichniejszy najwyzszy szczyt ktorego nazwy nie znam, ale ma jakies 4800 metrow. Ogolnie okolice gorskie przy Ardebil sa zachwycajacy i przywodza mi na mysl po trosze Kaukaz, po trosze Karpaty Wschodnie. Pustka, trawy i potega gor.

Ech. Jutro jade do Tabrizu, potem Teheran i dalej, dalej na podboj Persji! Bywajcie Drodzy Czytelnicy!

Trabzon pozdrawia radiosluchaczy [z trasy]

2011-07-10T16:29:00.003+02:00

Czesc. Wyjechalem z Krakowa w srode a dzis dojechalem do Trabzonu(gdzıe jutro bede sıe staral o iranska wize) przejezdzajac przez Slowacje, Wegry, Serbıe, Bulgarıe no ı Turcje. Wlasnie tez zauwazylem pewien problem w pısanıu bloga na bıezaca w podrozy: nıe dosc ze nıe zawsze jest ınternet cafe to nıe zawsze da sie dzıalac na polskıej klawıaturze... Normalnıe az wstyd mı tak pisac bez polskıch literek. No ale dosc tych impresji - pare konkretow.

Autostop w Turcji wcale nıe jest takı wspanıaly jak mı sıe wydawalo. Autochtonı czesta nıe rozumıeja o co chodzı. Ale pozostaje w mocy twıerdzenıe o tym, ze ludzıe sa bardzo zyczlıwı ı pomocnı. Jednak dzısıaj pomımo ze mıalem do przebycıa ultrakrotkı dystans 260km to pewnıe by mnıe tu jeszcze nıe bylo jakby nıe to, ze zabral mnıe pewıen mlody Gruzın. Jechal do Tbılısı. Najchetnıej pojechalbym z nım bo jednak troche sıe obawıam tego Iranu. Zawsze czlowıek jakos bardzıej cıazy do tego co znane. Szczegolnıe jeslı to znane tak bardzo lubı.

Generalnıe mnıej wıecej od Serbıı obserwuje jak cala Europa walı pedem na wschod. Nıemcy, Austriacy, Francuzı, Holendrzy, Belgowıe... Ale dzıwnı jacys: zawsze maja gromade dzıecı (podejrzewam, ze jakby samochody mıaly standardowo 4 mıejsca z tylu to by zawsze mıelı 4ke dzıecıö jeslı 5 to 5tke... ale radza sobıe, czasem jezdza busamı) ı samochody zaladowane dzıadamı po dach. Oczywıscıe wszystko to tureccy gastarbajterzy wracajacy na lono macıerzy na wakacje. Smıeszne to po czescı ı po czescı jakıes takıe nıe wıem.. zalosne.

Obserwacja numer dwa (sklonılo mnıe do nıej zaobserwowanıe nızej wymıenıonego zjawıska po raz kolejny przed chwıla). Turcy uwıelbıaja bezceremonıalnıe, publıcznıe ı bez zenady drapac sıe po jajach.

Dobraö tak w sumıe to nıc nadzwyczaj cıekawego sıe nıe dzıalo. Zaraz ıde na plaze szukac dobrego mıejsca na rozbıcıe namıotu. W kazdym razıe zyje ı mam sıe dobrze : ).

Dodatek poniedzialkowy
Z zycia Turkow w Trabzonie - zycie nocne. Lazenie calymi rodzinami - to ciekawe = po nabrzezu morza i rozrzucanie smieci. Ogolnie stwierdzam wszem i wobec ze w moim subiektywnym rankingu najbardziej syfiastych miast i obywateli prowadzi od dzis Trabzon. Az zal patrzec jak ci ludzie - mlodzi i starzy, w okularach i bez, kobiety i mezczyzni - po prostu ida i rzucaja smieci. Lupki slonecznika, butelki, opakowania po czymkolwiek sa po prostu wszedzie. Obrzydliwe. Nad nabrzezem unosi sie cieplutki zapach szamba rozsiewany przez rury ustawione dosc gesto na nabrzezu wylewajace prosto do morza to, co sie zwyklo w szambach znajdowac.

Obserwacja numer kolejny. Po dosc obfitej sadzie ulicznej stwierdzam, ze odsetek ludzi mowiacych w Trabzonie po angielsku wynosi 0% albo cos kolo tego. Rozmawialem tu po angielsku z trzema ludzmi, a byli to turysta z niemiec spotkany w ambasadzie, pracowniczka ambasady czyli Iranka bylo nie bylo i przyjezdny Saudyjczyk. Ludzie tu nie mowia po angielsku. Po prostu.

Pozytyw jest taki, ze zdaje sie ze udalo mi sie zalatwic wize. Bede ja mial tego samego dnia, tzn. za dwie godziny. Jak juz dostane to napisze jakiegos pozadnego posta z polskimi znaczkami o tym jak to sie robi. Moze sie komus przyda.

Jadę! [z trasy]

2011-07-04T19:16:00.002+02:00

Mili Państwo, mili Państwo, jadę! Po najrozmaitszych zawirowaniach kadrowych zdecydowałem się jechać sam. A po niezwykle miłych słowach od różnych ludzi, którzy wyrazili obawę o moje życie w podróży na wschód (nie wiem czy to z troski, czy z tego że np. pożyczyłem od nich książkę i chcieli by ją kiedyś jeszcze zobaczyć, albo przeciwnie: pożyczyli ode mnie namiot i jeśli miałbym nie wrócić to sobie będą mogli go zabrać), postaram się dawać co jakiś czas jakiś znak życia tutaj. Spodziewam się, że będzie to znak życia zwykle raczej bezzdjęciowy, gdyż zazwyczaj łącza internetowo-kafejkowe na wschodzie bywają wolne.

Jakby ktoś z Was jechał samochodem i zobaczył takie oto zjawisko, to proszę się zatrzymać i zabrać - bo to ja jestem : ]

Plan jest taki, żeby pojechać najpierw do Trabzonu (Turcja), kupić tam wizę do Iranu (jeśli trzeba będzie czekać to zwiedzić coś w okolicy), następnie udać się do Iranu, przejechać go wzdłuż i wszerz, wrócić do cywilizacji chrześcijańskiej tj. do Armenii, tam zajrzeć do Górskiego Karabachu a następnie do Gruzji (wreszcie znów pożrę wytęsknione lawasze!), gdzie chciałbym też zobaczyć życie w Abchazji. 20 sierpnia zaś spotykam się z dwoma górołazami polskimi, z którymi planuję zdobyć Kazbek (realizacja marzenia z zeszłego roku) a jak zostanie jeszcze trochę czasu to i przejść się po Tuszetii. A więc głównymi celami podróży mej są: 1 kraj zwykły (Iran), 2 kraje, których nie ma (Górski Karabach i Abchazja) i jedna duża góra (Kazbek). Życzcie mi powodzenia : ).

Pomidory lub Tomasz poszukuje

2011-06-30T15:33:00.001+02:00

Współlokator mój imieniem Tomasz, znany kucharz prowadzący znanego bloga o znanym gotowaniu http://student-gotuje.blogspot.com/ wybiera się do Hiszpanii porzucać się z ludźmi pomidorami. Bo tam, w tej Hiszpanii (a konkretnie to w Buñol), mają taki dzień pod koniec sierpnia jak Tomatina kiedy to wszyscy mieszkańcy i przyjezdni rzucają się pomidorami. Ot taka zabawa. A więc Tomasz, znany kucharz prowadzący itd. wybiera się tam autostopem i szuka towarzystwa, co by nie jechać sam (np. jak zostanie zabity pomidorem to żeby miał go kto znieść z placu boju). Wyprawa jest to nie byle jaka, dlatego Tomasz opublikował skrzętnie wymagania stawiane kandydatkom/kandydatom (to link jest, trzeba kliknąć).

Sam Tomasz jest przedstawicielem rozlicznych zalet. Ograniczmy się do tego, że jest optymistą i jak trzeba to i latawiec zrobi, o. Ponadto zna Niedźwiedzia Janusza (hoduje go w pokoju) i tak jak i on czasem horyzont muska smutnym wzrokiem swym.

Paragon z podróży

2011-06-29T19:56:00.002+02:00

A mogę się pochwalić mogę mogę mogę? Bo istnieje sobie taka strona jak Paragon z podróży (podlinkuję, a niech mają). Ogólnie rzecz biorąc na stronie owej możemy znaleźć krótkie opisy - "paragony" - podróży takich jakich lubię, czyli niskobudżetowych. Ostatnio odbył się konkurs na taki paragon. Moje Zakaukazie oraz Gorgany zajęły odpowiednio trzecie i trzynaste miejsca. Resztę, łącznie 15 nagrodzonych paragonów, możecie zobaczyć tutaj. Ogólnie całkiem fajna idea. Myślę, że może się taki paragon komuś przydać (ale chyba reklamacji na jego podstawie nie zrealizujemy).

Wszystkie kopce Krakowa

2011-06-28T22:49:00.004+02:00

Od dawien dawna miałem zamiar zrealizować tę wycieczkę: przejechać się rowerem po Krakowie odwiedzając jego wszystkie kopce. W sensie te takie znane i z nazwą. Takich kopców jest pięć (tak tak, pięć, nie cztery). Najbardziej znany jest oczywiście Kopiec Kościuszki. Za tę sławę jednak trzeba zapłacić (8zł ulgowy, 10zł normalny). Drugi kopiec związany z polskim bohaterem narodowym to Kopiec Piłsudskiego. Dwa kolejne mają bardziej legendarne konotacje: Kopiec Kraka i Kopiec Wandy. Niewielu słyszało natomiast o Kopcu Jana Pawła II, ale to zrozumiałe. Dlaczego? Przekonacie się niżej. W Krakowie był jeszcze jeden kopie - Kopiec Esterki, niby to kochanki króla Kazimierza Wielkiego. Pochodził z (niby to) XIV wieku. Został zniszczony w latach 50. minionego wieku gdy budowano stadion WKS Wawel. Nie ma go, więc go Wam nie pokaże. Wszystkie inne zobaczycie niżej. Najlepszy jest oczywiście Kopiec Kraka, wiadomka.

Kopiec Piłsudskiego

Podróż swą rozpocząłem od odwiedzenia Kopca Piłsudskiego. Kierowałem się tam najpierw drogą rowerową wzdłuż ulicy Księcia Józefa. Była to tradycyjna, krakowska droga rowerowa: asfalt kończył się po jakichś 300 metrach, dalej trzeba było lawirować między koleinami suchego błota i resztkami asfaltu (zapewne zabytkowymi i nie można ich ruszyć, jesteśmy wszak w Stołecznym Królewskim i W Ogóle Zarąbistym Mieście Krakowie). Po jakimś czasie skręciłem w aleję Wędrowników, tam było już dość równo, i począłem wspinać się na wzgórza Lasku Wolskiego. Po drodze nie omieszkałem (a i Wy nie omieszkajcie!) wstąpić do klasztoru Kamedułów. Dalej ruszyłem alejkami parkowymi w stronę kopca. Tak na marginesie to strasznie miłe miejsce ten Lasek Wolski, mieszkam w Krakowie całe 4 lata i jeszcze tam nie byłem. Alejki, polanki, ławeczki, cisza, spokój. Całkiem fajnie. Sam kopiec prezentuje się dość pokaźnie - zdaje się, że ma ze 110 metrów średnicy u podstawy i 35 metrów wysokości. Potężna bryła. Obok niej stoi tablica gdzie można przeczytać całkiem ciekawą historię o jego budowie i o tym jak władze Polski Ludowej chciały kopiec zniszczyć. Na szczyt prowadzi utwardzona, wybrukowana dróżka. Ze szczytu rozwija się widok na Kraków i okolice. Jak to z kopca. W tym wypadku, ze względu na położenie, jest to że tak powiem boczny widok Krakowa. I to do tego dość odległy. Ale na pocieszenie widzimy jak na dłoni lotnisko i lądujące na nim samoloty.

Kopiec Kościuszki

Po zejściu z Kopca Piłsudskiego ruszyłem w stronę ZOO i zjechałem ze wzgórza dość już taką terenową ścieżką. Muszę przyznać, że jakbym miał tamtędy wjeżdżać to bym raczej moim miejskim rowerkiem nie dał rady. Natomiast dla ludzi z bardziej terenowymi rowerami to wymarzone miejsce. Czy coś... No w każdym razie aleją Waszyngtona zajechałem pod otoczony fortyfikacjami Kopiec Kościuszki. Za każdym razem kiedy myślałem o tym, żeby się nań wybrać miałem opory. No bo co - płacić 8zł żeby wejść na jakiś pagórek? Bez przesady! No ale w końcu zapłaciłem. I muszę powiedzieć - zostałem pozytywnie zaskoczony. Kopiec jak kopiec, widok z kopca jak widok z kopca. No ładne. Ale do tego jest jeszcze kilka wystaw. W tym o krakowskich fortach, o Twierdzy Kraków. Całkiem ciekawe, polecam.

Kopiec Jana Pawła II

Nieszczęsny Kopiec Jana Pawła II mieści się przy ulicy Zielińskiego na posesji Towarzystwa Chrystusowców. Ja rozumiem, że chcieli uczcić wielkiego Papieża Polaka, no ale jak tak chcieli to mogli mu walnąć jakiś solidny kopiec, na skalę jego, papieskich, dokonań. Co najmniej taki jak Piłsudskiemu. A nie tak na oko pięciometrowy....

Kopiec Wandy

Kopiec Wandy mieści się na Hucie. To jest od tej Wandy co to podobno Niemca nie chciała. Kopiec jest dość daleko więc widok Krakowa już taki trochę jak przez mgłę. Ale warto się przejechać. Dla leniwych pod kopcem jest nawet przystanek tramwajowy Kopiec Wandy (NŻ).

Kopiec Kraka

I na koniec najlepszy z kopców. Jego rozliczne zalety można by wyliczać w nieskończoność. Właściwie to nie jest w Krakowie, tylko w Podgórzu (dołącz do grupy kultystów Podgórza). Z Kopca Kraka roztacza się zdecydowanie najlepszy widok na Kraków. Wawel, Kościół Mariacki, Kościół Piotra i Pawła i wiele innych obiektów mamy jak na wyciągnięcie ręki - wszystko możemy starannie odróżnić i nazwać. Wszystkie kopce są położone raczej peryferycznie względem miasta, natomiast Kopiec Kraka w pewnym sensie jest w środku, dzięki czemu widok na Kraków mamy w każdą stronę. Jeśli staniemy twarzą do starówki to po prawej mamy Hutę, po lewej dojrzymy Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, za sobą komin Bonarki (niestety) i południowe osiedla miasta. A patrząc dalej w przód dojrzymy zabudowania prądnickie a jeszcze dalej pola rozciągające się już poza granicami grodu Kraka. Przy dobrej pogodzie widok jest na prawdę kapitalny. Do tego kopiec otoczony jest terenami trawiastymi na których można leżeć, czytać książkę, robić grilla, żonglować, rzucać frisbi, puszczać latawce itp. Do tego ludzi tam zwykle nie ma wielu (najczęściej nie ma ich wcale). Zimą można zjeżdżać z kopca na kartonie :D. Wczesnym latem (tj. teraz) można się najeść owoców z czereśni rosnącej opodal. A zaraz obok kopca jest nieczynny kamieniołom Liban (z Siedzibą Szatana, serio serio). Co ja Wam będę gadał, przyjdźcie sami. A po drodze możecie mnie odwiedzić, bo mieszkam zaraz pod kopcem : ).

Więcej kopiastych zdjęć --> tu.

Poszukiwana, poszukiwana!

2011-06-19T15:33:00.008+02:00

lifeasanexperiment.com

Poszukiwana jest towarzyszka podróży! (Jakby to czytał jakiś obrońca/obrończyni równości płci i bardzo był oburzony/oburzona, że akurat towarzyszka, a nie towarzysz, to informuję iż delikatnie mówiąc podróżowanie dwóch chłopów autostopem jest niełatwe.)

Cel: wschód, przez co się rozumie głównie dużo czasu w Iranie, ale też Gruzja, Armenia, Syria może, a może jak się da załatwić wizę to Uzbekistan + Abchazja i północny Kaukaz jak się uda załatwić wizę do Rosji

Transport: autostop

Czas: lipiec i sierpień

Koszt: szacowałbym na 2000zł (tylko nie mówcie, że dużo, na pewno niewiele więcej, niż normalnie się wyda w 2 miesiące za mieszkanie, jedzenie itp.)

Ja: jestem Wojtkiem z Krakowa i lat mam 23 : )

Ogólnie to będzie super, wrażenia gwarantowane, podróż życia i te sprawy. Na pewno wszyscy marzą o tym od zawsze, a tu taka okazja no! Może się nie powtórzyć, więc piszcie, piszcie!

Odcinek IV: Stalin Avenue. Z cyklu Gruzja, Armenia i Iran autostopem.

2011-06-15T00:08:00.003+02:00

(celem wprowadzenia zajrzyj tu lub tu)

Z Adżarii udaliśmy się do Kutaisi. Jest to jedno z większych miast w Gruzji. Nie ma tam może nic nadzwyczajnego ponad to, że mieliśmy tam nagrany nocleg z Hospitality Club. U Mirzy. Mirza był oczywiście bardzo miłym gruzińskim młodzieńcem. Mieszkał w niewielkim domku na ulicy Kostawy (postać z bardzo niedawnej historii Gruzji z tego co pamiętam), przed domkiem ogródek solidnie ocieniony gęstymi sieciami winogron. Matka Mirzy uraczyła nas kolacją i ogólnie było bardzo miło. Zdziwił nas natomiast fakt, że Mirza z matką rozmawiał czasem po gruzińsku a czasem po rosyjsku (my rosyjski niespecjalnie znamy więc bynajmniej nie był to ukłon w naszą stronę). Nieopodal Kutaisi jest piękny monastyr Gelati - wspaniałe, klimatyczne, ciche miejsce (akurat nie mam stamtąd zdjęć, ale umieszczę zdjęcia kolejnych monasterów i zobaczycie sami, że wszystkie są bardzo podobne - to jest niesamowite, że czy to monastyr z VIII wieku czy kościół w centrum Tbilisi sprzed kilku lat to styl jest mniej więcej zachowany) oraz katedrę Bagrati (była w remoncie dość intensywnym, więc może w przyszłym roku będzie gotowa?). Poza tym w Kutaisi jest górka, na której to górce jest wesołe miasteczko. Prowadzi na nią kolejka gondolowa. Jak zobaczyliśmy ją domyślaliśmy się, że będzie kosztować - jak to kolejki gondolowe w Polsce - horrendalnie drogo. Ale że kosztowała równowartość jakichś 80 groszy to wybraliśmy się na wesołe miasteczko, gdzie konie zdobny były w szczotki do kurzu.

Korzystając z dobroci naszych gospodarzy wybraliśmy się na wycieczkę do innego miasta, aby wieczorem wrócić z powrotem na miły nocleg w Kutaisi. Pojechaliśmy do Gori - tak, to stamtąd pochodził Soso Dżugaszwili aka Stalin. Jest to droga długości około 200km z tego co pamiętam, ale jako wprawni autostopowicze poradziliśmy sobie z tym dystansem wyjątkowo sprawnie ; ). Co tam jest ciekawego? Ciekawe jest to, że to spore miasto w centralnej części Gruzji było bombardowane podczas wojny pięciodniowej. Ładna jest twierdza z której rozciąga się widok na pustynne okolice.

Nie jest na pewno fajne muzeum Stalina. Ani nawet to, że mają tam Stali Avenue (jako że Gruzja obecnie polega raczej na USA i generalnie Zachodzie, to po pierwsze drogowskazy są pisane alfabetem gruzińskim i łacińskim - a nie cyrilicą - a ulica Stalina tłumaczona jest na Stalin Avenue).

Z tym muzeum Stalina to raczej domyślaliśmy się, że szału nie będzie. Do tego było drogie (10 lari - koszmar!). Do tego oglądać wystawę o zbrodniarzu - to nawet moralnie wątpliwe. No ale być w Gori a nie być w muzeum Stalina... Usiedliśmy przed muzeum i stwierdziliśmy, że na pewno zaraz wyjdzie jakiś Polak i nam opowie czy warto. A więc za chwilę wyszedł jakiś Polak (w całym mieście żywej duszy nie było, w muzeum też, no ale oczywiście kto jak kto, ale jakiś Polak się znalazł) i był okropnie zachwycony tym co zobaczył. No dobrze, stwierdziliśmy, że skoro tak to pójdziemy. I to był błąd. Mogliśmy za te pieniądze zjeść tyle lawaszy... No beznadzieja: kupa zdjęć, tuzin podarków od ludu dla wodza (w tym coś tam z Polski, jakiś talerz chyba czy co) i sala pamięcia. Sala pamięci, czyli marmurowa (chyba) głowa Stalina otoczona kolumnadą, czarne barwy i te sprawy. Jak weszliśmy tam to ryknęliśmy śmiechem - a zdaje się trzeba było się zadumać. No nie warto, nie idźcie tam. Gruzini ogólnie, szczególnie ci z Gori, są mimo wszystko bardzo dumni ze swojego rodaka, a muzeum jest delikatnie mówiąc nieobiektywne. A, byłbym zapomniał: przed głównym (ogromnym zresztą) budynkiem muzeum stoi rekonstrukcja domku biednego szewca, ojca Stalina (zadaszona i z jakąś taką kolumnadą - patrz drugie zdjęcie). Obok muzeum zaś stoi jeszcze specjalny jego wagon - można zobaczyć. A na ławeczkach siedzą policjanci. Jeden bawi się piłeczką a drugi rozwiązuje krzyżówki. Pocieszne chłopaki.

W Gori spotkaliśmy też kobietę wygnaną z Suchumi*. Opowiedzieliśmy jej naszym łamanym ruskim co tu robimy, że zwiedzamy Gruzję, a potem pojedziemy do Armenii. Powiedziała nam wtedy, że Ormiańce to są na twarzach wszyscy tacy CZJORNI. No, i miała racje muszę Wam powiedzieć. Miała racje.

* No bo wiecie jak to było z Suchumi i z Abchazją ogólnie. I z Osetią Południową. Otóż Ruscy od setek lat stosują tę samą taktykę i wszyscy cały czas się na nią nabierają. Ktoś ich woła (np. w polskiej historii jacyś tam dajmy na to konfederaci targowiccy, a w tym wypadku Osetyńcy czy Abchazi) a oni dobrotliwie przyjeżdżają, pomagają a potem anektują sobie kraj. W Abchazji przykładowo żyło tych Abchazów kilkanaście procent, reszta głównie Gruzini. "Mądrzy" Abchazi wezwali na pomoc ruskich i teraz zamiast być mniejszością wśród Gruzinów są mniejszością wśród ruskich którzy sobie bezkarnie terytorium Abchazji skolonizowali przepędzając przy tym Gruzinów. A co na to Zachód? No jak to co. Rosja? Imperializm? Jaki imperializm! Przecież to wspaniały, nowoczesny kraj. Prezydent Miedwiediew jest taki demokratyczny, wprowadza takie wspaniałe reformy i ogólnie jest sympatycznym misiakiem, no prawie jak Szewi&Gorbi. Prawie wcale nie morduje się tam dziennikarzy i nie zamyka biznesmenów. I nawet na Białorusi wspaniałomyślnie wprowadzają prywatyzację (czy tam zajmują kraj poprzez wykupienie jego majątku, ale czy to ważne). A tak w ogóle to kupujemy od nich gaz więc musimy siedzieć cicho. A Wy Polacy to zwłaszcza się nie odzywajcie, bo co Wy tam wiecie. No jasne, bo co my tam wiemy...

Odcinek III: Witamy Państwa Gruzinów! Z cyklu Gruzja, Armenia i Iran autostopem.

2011-06-09T11:20:00.002+02:00

(celem wprowadzenia zajrzyj tu lub tu)

Witamy Państwa Gruzinów! - tak łamana polszczyzną z uśmiechem na ustach przywitał nas pogranicznik patrząc w nasze paszporty. Chodziło mu oczywiście o Państwo Gruzinów - Sakartwelo - jak nazywają tam swój kraj. Niemniej jednak już na granicy dostaliśmy wyraźny sygnał, że jako Polacy jesteśmy w Gruzji mile widziani. Zaraz za granicą, w kantorze, zostaliśmy wypytani czy wybraliśmy nowego prezydenta, a przy jednym z barów na podgranicznym bazarku spotkaliśmy (a kogo mogliśmy spotkać?) dość liczną grupę Polaków. Byli ze Śląska zdaje się i okropnie narzekali na wszystko. Że w Gruzji jest brudno, że nie ma co zjeść, że nie ma nic ciekawego, że wszystko jest przeterminowane itd... Oczywiście, jak się okazało później, we wszystkim się mylili. Nie wiem jak oni zwiedzali ten kraj. Co do brudu - fakt, większość miast nie grzeszy czystością. Ale jeśli chodzi o jedzenie to jest ono wspaniałe. Spotkani Polacy narzekali że nie ma mięsa (WTF?). Za każdym razem kiedy jedliśmy coś w barze czy restauracji było to z mięsem. Czy chinkali, czy szaszłyki czy co tam jeszcze... Jeśli zaś chodzi o przeterminowanie - wystarczy znać cyrylicę by przeczytać sobie, że daty pracowicie wyklepywane na produktach to daty produkcji a nie przydatności do spożycia - nietrudno się więc dziwić, że nasi malkontenci wszystko mieli "przeterminowane". Natomiast jeśli chodzi o zabytki to jest naprawdę dużo niesamowitych rzeczy do zobaczenia, ogromne bogactwo kulturalne - ale to już się sami przekonanie w kolejnych postach. Ale Polacy jak to Polacy - ponarzekać muszą.

A właśnie: co do chinkali. Cóż to takiego? Na pierwszy rzut oka niby nic takiego: pierogi z mięsem. Ale po pierwsze mięso jest świetnie przyprawione. Po drugie pierogi mają charakterystyczny kształt z takim dziubkiem do chwytania ich rękami i jedzenia. A po trzecie, najważniejsze, oprócz mięsa jest w nich rosołek! Umieją je robić tylko w Gruzji. W Polsce umie je robić tylko Tomek, tak obstawiam (klik: blog Tomka z przepisem na chinkali i zdjęciami). Tomek co prawda w Gruzji nie był, ale odpowiednio przeze mnie (i przez internet) poinstruowany udoskonalił sztukę robienia chinkali do absolutnej perfekcji. Proponuje się z nim zaprzyjaźnić to może da wam kiedyś spróbować. Chinkali w Polsce można też niby zjeść w sieci Gruzińskie Chaczapuri. Ale tamtejsze chinkali są suche i bez sensu. Jak większość rzeczy w tej restauracji zupełnie nie przypomina gruzińskiego orginału. Niżej zdjęcie: zrobione w mojej własnej kuchni więc chyba mogę wykorzystać.

fot. Rynn

No ale wróćmy do podróży. Zbliżał się wieczór a bus z granicy do Batumi kosztował coś w stylu 50gr więc porzuciliśmy na chwile autostopowe ideały i pojechaliśmy te 20km busikiem. Po drodze krajobraz rodem z Indii - krowy zalegające ulice, krowy stadami, krowy w każdych ilościach, krowy leżące wszędzie. Potem wjazd do Batumi, trochę przerażenie: bieda na ulicach, handlarze wszystkiego porozkładanego na jakichś pudłach itp. Muszę przyznać, że byliśmy nieco przerażeni. Było to jednak swego rodzaju złudzenie: tam po prostu tak wygląda ulica, tak po wschodniemu. Jest biedniej, ale nie tak bardzo jak nam się wydawało. A że był to nasz pierwszy kontakt z TAKIM wschodem, to trochę szoku było. Przeszliśmy się trochę po mieście i już po zmroku wyjechaliśmy rozbić namiot na plaży w niedalekim Kobuleti.

Obudziliśmy się względnie rano. Wychodzę z namiotu, patrzę i moim oczom ukazuje się co? No co się ukazuje? A co się może okazać? No tylko samochód z polską rejestracją. Ba, Krakowską nawet. Tak oto spotkaliśmy fantastyczne małżeństwo z trójka dzieci na sympatycznych wakacjach objazdowych po Iranie, Armenii i Gruzji (a mówią, że jak są dzieci to już nigdzie się nie da wyjechać - nie nie nie, dzieci to tylko wymówka, wystarczy chcieć). Po prawie tygodniu podróży wreszcie odpoczynek: plaża i słodkie nicnierobienie. Rano jeszcze poszukaliśmy prysznica. W pobliskim "hoteliku" spytałem właściciela (?) czy można skorzystać z prysznica i ile to będzie kosztować. Zapytał "ot kuda wy?". "Iz Polszy" odparłem. Następnie dowiedziałem się, że w takim razie to jasne, bierzcie prysznic, za darmo oczywiście, przecież Polacy i Gruzini to przyjaciele od wieków. I tę opinię słyszałem potem jeszcze wiele wiele razy. Kobuleti to typowo wypoczynkowa nadmorska miejscowość: popcorn, dudniące ruskie disko i dmuchane piłki. Była niedziela, więc po południu pojechaliśmy do Batumi gdzie, jak sprawdziliśmy wcześniej, mieścił się kościół katolicki. Msze odprawiał kto, kto, no kto mógł ją odprawiać? Oczywiście odprawiał ją polski ksiądz. Spotkaliśmy wycieczkę duszpasterstwa z Tbilisi prowadzonego przez polskich księży. Tak. Bo Polaków w Gruzji jak mrówków (w ogóle wszędzie) - w dwa tygodnie naliczyliśmy ponad 60 spotkanych rodaków. W Batumi obejrzeliśmy port, kościół ichniejszy autokefaliczny, jakieś muzea nawet ale i tak najlepsza była wizyta w piekarni lawaszy (stałem sobie grzecznie w kolejce i próbowałem zrobić jakieś zdjęcia przez okienko, wtem jeden z kolejkowiczów poprostu mnie wziął i zaprowadził do środka - teraz, mówi, rób zdjęcia :) !). Lawasze są superowe, najbardziej i najdłużej tęskniłem za nimi po powrocie do kraju. Są to placki naklejane na wewnętrzne ściany półkulistego pieca, po paru minutach już gotowe i wręczane klientowi. Niebiańska pyszność!

Pod wieczór wróciliśmy do Kobuleti. Tam zaobserwowaliśmy jeszcze coś ciekawego. Przez miasteczko prowadzi droga. Taka zwykła, nie żadna dwupasmówka czy coś. Przy okazji jest to droga międzynarodowa, idzie tam tranzyt z granicy. Wyobraźcie sobie: miejscowość wypoczynkowa, ludzie w klapkach, lody gałkowe, tiry, samochody, wszystko to wesołe przeplata się na głównej arterii miasteczka. W środku drogi spontanicznie tworzy się trzeci pas ruchu. Samochody ogólnie poruszają się z prędkością pieszego. W tym wszystkim jeszcze jeździ radiowóz i coś nadaje z megafonu. Nadawanie trwało dość długo więc w końcu spytałem kogoś o co chodzi. Otóż policja apelowała do kierowców, aby nie tworzyć tego trzeciego pasa ruchu środkiem drogi. Nie żeby dawali jakieś mandaty, łapali niesfornych kierowców. Nie, taki tam tylko społeczny apel do rozsądku obywatela. Sympatyczne. Tymczasem na nadmorskim deptaku swój nocny występ rozpoczynał wędrowny młody gruziński bard zbierając wkoło siebie liczne grono słuchaczy (w tym nas).

Ogólnie w regionie - a zwie się on Adżaria, jest tak troszkę autonomiczny i jest tam sporo muzułmanów - jest dość parno i tropikalnie, roślinność taka dorodna... Jakbyście byli to zwróćcie uwagę na domy - mają charakterystyczną konstrukcję jednopiętrową, z parterem pozostawionym najczęściej na jakieś pomieszczenia gospodarcze. Zobaczyliśmy to po raz pierwszy w muzeum a potem ze zdziwieniem obserwowaliśmy, że w mijanych miasteczkach nawet nowe budynki zachowują tradycyjny układ. W Adżarii nie zabawiliśmy zbyt długo, zaraz wyruszaliśmy w stronę Kutaisi (jak zwykle - niestety - odrobinę się spiesząc by wszystko zobaczyć). Na koniec jeszcze piosenka - ulubiona chyba mojej mamy, ale kiedyś kontaktowałem się też z pewnym gruzińskim studentem antropologii, który ją znał:

Żagle w Krakowie - Zalew Bagry

2011-06-05T15:58:00.008+02:00

Tym razem podróż bardzo krótka - jak dla mnie to wyszło góra kilometr. Otóż jest tak, że mieszkam na Podgórzu. Podgórze jak wiadomo to centrum wszechświata i kraina wszelkiego dobrobytu, dzięki czemu wszystko mam blisko: kopiec Kraka, Wisłę, hurtownie win gruzińskich, sklep rowerowy, dwa najnowsze krakowskie muzea: Fabryka Schindlera i MOCAK... No słowem wszystko czego potrzeba. Często zresztą dowiaduje się o kolejnych wspaniałych przybytkach, które mam pod nosem. Tym razem był to Zalew Bagry (intryganci powiedzą, że to już nie Podgórze, a Płaszów, ale i tak mam blisko).

zagle.kielce.com.pl

Jestem również okropnie zapalonym żeglarzem (śródlądowym), który drzewiej pływał rok rocznie, a obecnie od lat paru jakoś się nie składa, żeby wyjechać na Mazury. Tym większa była moja radość, że żeby pożeglować muszę przejechać tylko parę przeczniczek rowerkiem/przejść pieszo/zapakować się do samochodu Rynn (tej Rynn od tego bloga) żeby już radośnie i z pasją oddać się żeglarstwu. Tu mapka:

Wyświetl większą mapę

Nad zalewem jest stanica, gdzie wypożyczyć można sobie łódź (Omegę, coś kabinowego, Optymista tudzież jakieś nieżaglowe balie typu rower wodny). Wybraliśmy oczywiście mistrzynię śródlądowych wód - Omegę. Osprzęt (w szczególności patent mocowania bomu na jakiejś takiej zupełnie chamskiej śrubie) mają dość średni, ale przecież to tylko oczko wodne. No bo nie oszukujmy się: na Zalewie Bagry w tygodniowy rejs nie popłyniemy. Ale jak ktoś jest bardzo stęskniony za dzierżeniem steru w dłoni to jest to całkiem miły fakt, że nie trzeba czekać latami aż się zbierze mazurska ekipa, nie trzeba nawet daleko jechać. Zalew Bagry wita (czy coś tam... no... takie podsumowanie że warto i że fajnie).

Rowerem po lubelskiem - dzień III, IV, V i koniec

2011-05-26T23:42:00.003+02:00

Dzień III

Ciąg dalszy podróży po Lubelszczyźnie rowerem - przypomnę jeno, że drugiego dnia dotarłem w okolice Zaklikowa. Dzień trzeci był chyba pod wszelkimi względami najwspanialszy ze wszystkich dni - ale zacznijmy po kolei. Rano jak zwykle zrobiłem zwyczajowe zapasy: butelka woda, butelka soku kubusiopodobnego, czekolada i jakieś jedzenie. Tym razem tego jedzenia trochę więcej bo cały dzień miałem spędzić w lesie. W Lasach Janowskich dokładnie. Tego dnia zacząłem również jeździć po trasach opisanych w przewodniku Lubelszczyzna i Roztocze na rowerze wydawnictwa Pascal. Książeczka zawiera dość dokładne opisy tras plus wzmianki o atrakcjach turystycznych i uważam, że jest warta polecenia. Zgodnie więc z przewodnikiem udałem się w las. Przez pierwsze kilka kilometrów droga była gruntowa i to dość kiepskiej jakości - miałem zaplanowane na ten dzień ponad 100km po tym lesie i jak zobaczyłem trasę to już się bałem, że będę musiał wyjechać z dzikich ostępów na krajówkę do Zamościa żeby zdążyć tam na wieczór. Na szczęście niedługo rozpoczął się asfalt i ciągnął się przez większą część trasy tego dnia. Doskonałe warunki dla rowerzystów! Całkiem niezły, równy asfalt, zazwyczaj bez dziur i bez samochodów, rozlany po długich dróżkach dzikich Lasów Janowskich! Cudo! Świetna nawierzchnia i wspaniała przyroda. Jedzie się przez las, co jakiś czas pojawiają się polany z kilkudomowymi przysiółkami zawieszonymi w czasie i przestrzeni jak małe, odrębne światy, która za chwilę znikają a my znów zagłębiamy się w lesie.

Lasom nie robiłem zdjęcia. No wiecie jak las wygląda, nie? Drzewa tam są. Dużo drzew. No i zdjęcie nie odda tego jak tam jest ładnie - i tej wersji będę się trzymać. Za jakiś czas dojechałem do Łążka Garncarskiego gdzie znajduje się sympatyczna osada garncarska. I kozy (jak wyżej). Potem znów zagłębienie w las i znów wyspa - Szklarnie: kilka domów i polany soczystej trawy. Tam dojeżdża się do bardziej uczęszczanej przez samochody drogę którą za kilka kilometrów dojeżdżam do Momotów Górnych. Oprócz tego, że znajduje się tam drewniany kościółek posiadający miłą historię wybudowania niemal można by rzec: oddolnym w czynie społecznym, to jeszcze stoją tam dość... osobliwe figury. Ich zdjęcia zamieszczam niżej. Pierwsze to kapliczka której wnętrza się przestraszyłem gdy ją mijałem. Zwróćcie też uwagę na figurę księdza i jej detale. I na to, że jak się jest figurą świętego to się dostaje daszek z blachodachówki w promocji.

Także ogólnie to uważajcie na księży na Roztoczu. Nigdy nie wiecie czym będą Was chcieli ewangelizować. Po Momotach ruszyłem dalej na wschód, w stronę Biłgoraju. Po drodze zjadłem swoje zapasy śniadaniowe. Zrobiłem to nie byle gdzie, na unijnej ławeczce w Ujściu:

Trochę to chyba żałosne, że Unia nam kupuje zagrzybiałe kawałki drewna no ale nie wiem, ja tam się nie znam. Za niedługo już Biłgoraj, a potem dalej do Zwierzyńca. Dalej lasy i stare drewniane domostwa. W Zwierzyńcu więcej ludzi, rowerów, klimat uzdrowiskowo-jarmarczny, ale potem dalej lasy i stare drewniane domostwa jadąc przez Kosobudy aż wreszcie Zamość! A, byłbym zapomniał: po drodze jeszcze obrazek osobliwy. W jednej z miejscowości pomniejszych z okazji zbliżającej się beatyfikacji papieża Polaka wzdłuż głównej drogi ustawiono drewniane, świeżo pozbijane z młodego drewna krzyże z flagami kolorów polsko-watykańsko-niebieskich. Niżej możecie zobaczyć jak wygląda montaż takich krzyży. Jedzie sobie traktorek, za nim biegną pacholęta w wieku lat kilku do kilkunastu i krzyże te w ziemie wbijają (hej).

Sam Zamość okazał się - tak jak zresztą o nim słyszałem - bardzo piękny. Wiecie no perła renesansu i te sprawy. Napiszę o nim więcej przy okazji dnia czwartego. Teraz tylko dodam, iż wieczorem usiadłem sobie na rynku z moim wspaniałym rowerkiem i patrzyłem. Siedziałem bez ruchu napawając się swoim sukcesem - przejechaniem kolejnego etapu, i urokami Zamościa. Tego dnia czekało mnie już tylko kilka kilometrów do podzamojskiej wioseczki w której czekał mnie z kolei nocleg hospitalityclubowy. Koniec końców okazało się że troszkę pobłądziłem, ale udało mi się dotrzeć. I chyba nie skłamię jeśli powiem, że był to najwspanialszy nocleg z Hospitality Club jaki zdarzyło mi się odbyć! Cóż za gościnność gospodyni mej, cóż za sympatyczność, radosność i inne tego typu "ości". Dziękuję więc z tego miejsca Agnieszce jeszcze raz! Piękny był to dzień ze względów tak ludzkich jak i przyrodniczych, o.

Dzień IV

Ponieważ dzień trzeci był przecudny to dnia czwartego już tak przeciętnie chciało mi się pedałować. Chyba najchętniej to bym został pod Zamościem. Ale jakoś się przekonałem w końcu, wstałem z łóżka, dostałem od mojej wspaniałej gospodyni poranną wyprawkę i ruszyłem w trasę. Najpierw z powrotem na jakieś zwiedzanko do Zamościa. Miasto to renesansowe, Perłą Renesansu, Padwa Północy, ... no ładny jest, odsyłam na wiki. Są mury, twierdza, ratusz, rynek, słodziaste wąskie uliczki i małe placyki, parki. Wszystko to zadbane, odnowione, urzekające i piękne. A te wąskie uliczki zwłaszcza. Jednocześnie jest to dość niewielkie i spokojne mimo wszystko miasto. Bardzo polecam odwiedzić.

Dalej ruszyłem niechętnie bocznymi dróżkami na północ, kierując się szlakami rowerowymi zaznaczonymi w ww. przewodniku. Pogoda zrobiła się nieco podlejsza i co chwilę popadywało. Tego dnia moim celem był Chełm. Na trasie z kolei znajdował się Krasnystaw. Jak już kiedyś wspominałem jestem oddanym i wiernym fanem produktów mleczarskich z Krasnegostawu, zwłaszcza kefiru i jogurtu Joguś - są nieziemsko gęste, aksamitne i wspaniałe. Marzyłem więc sobie, że gdy wjadę do Krasnegostawu zakupię kefir, rozsiądę się na ławce i będę zadowolony z życia. Niestety gdy dojechałem do rzeczonej miejscowości lało jak jasna cholera. Dodatkowo wszystko było zamknięte bo był 1 maja. Z chęcią zakupiłbym jakąś herbatę chociaż w restauracji, ale wszędzie szyby były ciemne. Zimno, szaro i beznadziejnie. Wtedy uratowała mnie ona! Noga gospodyni! Yyy tzn no pieczone udko z kurczaka podarowane mi przez moją podzamojską gospodynię, o tak. Wzmocniony chyłkiem zjedzoną nogą drobiowego zwierzęcia ruszyłem dalej. Zaraz też okazało się, że nie prawdą było, że wszystkie lokale w Krasnymstawie są zamknięte. Były otwarte. Ale oszczędzały światło. Ponieważ było zimno, szaro i beznadziejnie zrezygnowałem z proponowanej przez przewodnik dalszej trasy po wioskach i wioseczkach i ruszyłem główną drogą nr 814 na Rejowiec i Chełm. Gdy jechałem przez wieś Krupe po lewej stronie zobaczyłem dość pokaźne ruiny zamku. I mam wrażenie że właśnie w tej chwili przestało padać (jak się potem okazało: tylko na chwilę). Dostałem więc taką chwilę szczęścia: zszedłem z roweru, odpocząłem od niepogody i długiej jazdy i porobiłem zdjęcia. Swoją drogą ruinki całkiem miłe, nad rzeczką. Oczywiście są w nich duchy i w nocy straszy - jest tam taka tablica z historią tego miejsca, pozytywnie.

Pooglądałem, zaraz znowu zaczęło padać, i ruszyłem dalej. Za Rejowcem trasa, choć ruchliwa, była całkiem przyjemna - miała pas awaryjny i wiodła przez intensywnie zielony las. Tak wjechałem do Chełma gdzie zatrzymałem się u koleżanki.

Dzień V

Rano przyjrzałem się z bliska miasteczku Chełm. Było ładne i dość pagórkowato-górzyste jak na te tereny. Są tam podziemia kredowe w których straszy duch Bieluch, cerkiew, kościoły i górka z której to wszystko widać (by było jakby nie była zadrzewiona). Ale generalnie Chełm wyglądał jak całkiem sympatyczne miejsce do życia. Były tam równe ścieżki rowerowe, nie to co w Krakowie. Ścieżki te często były wykonane z kostki. Jak wiadomo wykonywanie ścieżek z kostki jest pomysłem kretyńskim bo wtedy jest nierówno jak cholera bo te kostki mają pościnane kanty, przez co droga rowerowa jest zapleciona siecią kanalików na których nasz rower wkurzająco dygocze. Otóż kostki w Chełmie mają niepościnane kanty i ścieżki są równe (niby oczywiste, a jednak tylko w Chełmie na to wpadli)!

Z Chełma pojechałem na Sawin i Urszulin, tam mknąłem wzdłuż granicy Poleskiego Parku Narodowego - bardzo miła okolica którą na pewno warto byłoby zwiedzić dogłębniej. Poleski Park ma własną sieć oznakowanych ścieżek rowerowych, które pewnie bardzo warto by było kiedyś przejechać. Ja jechałem tylko "tranzytowo", kiedyś muszę to nadrobić. Jadąc podziwiałem wspaniałą przyrodą, oddychałem krystalicznie czystym powietrzem, od czasu do czasu pojawiało się jakieś zwierzątko lub drewniany dom. Tzn. drewnianych domów to tam jest w ogóle chyba większość. Spotkałem też stado bocianów co mnie zdziwiło, bo zwykle widywałem je w pojedynkę, ewentualnie parami.

W końcu, przebijając się przez jakieś blokowisko, tryumfalnie wjechałem do Lublina! Postawiłem rower na chwilę na Placu Zamkowym i byłem z siebie okropnie dumny - może to nie jest jakiś wielki wyczyn, ale cieszyłem się, że udało mi się przejechać tę trasę. Pierwszą dłuższą, kilkudniową trasę. Fajnie, polecam : ). W Lublinie gościł mnie sympatyczny człowiek z Hospitality Club również i też strasznie dobrze wspominam tę gościnę.

Dzień VI

Dzień VI? Przecież miało być 5.... Szóstego dnia już nie jeździłem rowerem. Pozwiedzałem sobie trochę Lublin. Podobał mi się. Tu znów kamienice, zakamarki, podwórka, wszystko takie urokliwe i takie... polskie. Nie to co taki np. niemiecki Wrocław. Niby ładny, a jednak jakiś taki nie nasz. W Lublinie nawet zwiedziłem muzeum na zamku. Zbiory są dość obszerne, więc nie oglądałem ich ze zbytnią skrupulatnością, jednak myślę, że warto się tam przejść. Szczególnie godna uwagi jest część o sztuce regionalnej. Wydała mi się na prawdę uderzająco inna od tego co się widzi w innych częściach naszego kraju. Teraz jeszcze parę impresji z Lublina. Zwróćcie uwagę na drugie zdjęcie: są tam malowidła z wnętrza jednej z kamienic która została... wyburzona. I takie malowidła stoją sobie teraz, zaraz koło placu zamkowego, każdy może sobie podejść i je np. zniszczyć. Nikt tego nie zabezpiecza ani nie pilnuje. To chyba niezbyt rozsądne, ale ja tam się nie znam.

Epilog

Wyprawa ogółem udana. Spędziłem 5 dni na rowerze, przejechałem prawie 600km, podziwiałem wspaniałą przyrodę i urocze miasta, wchłaniałem spokojną atmosferę Polski wschodniej, krainy dla mnie w zasadzie bardzo mało znanej. Jechałem w zasadzie bardzo przelotowo, do przodu, nie zagłębiając się w lokalne atrakcje. Nie zagłębiłem się ani w Roztoczański, ani w Poleski Park Narodowy, a na pewno warto. Tak jak warto zobaczyć tam jeszcze wiele wiele innych rzeczy, których mimo że nie zdążyłem zobaczyć, to przynajmniej wiem, że są i na pewno kiedyś tam wrócę.

Na koniec raz jeszcze: link do trasy

oraz: jeszcze więcej zdjęć.

& tejk hołm mesydż: jeżdżenie rowerem to niezła zabawa :F !

Beskid Makowski, Lubomir i góry bez aparatu

2011-05-22T23:01:00.001+02:00

Przerywamy na chwilę program pod tytułem relacja z rowerowej ekskursyi po Lubelszczyznie aby opowiedzieć Państwu o górach. Górkach. Góreczkach. O paśmie najbliżej chyba Krakowa leżącym jak się da tylko. Otóż otóż. Istnieje takie zjawisko przyrodnicze jak Beskid Makowski (zwany również Średnim, istnieje bowiem Mały, ale już Dużego to nie ma). Zjawisko to występuje jakieś 40 km od Krakowa a jego najwyższą formą pozostaje (póki co) szczyt o nazwie Lubomir.

czar-gor.pl

Jako, że kolekcjonuję szczyty wszystkich pasm górskich w Polsce aby potem dostać taką ładną odznakę zdobywcy Korony Gór Polski (wydawaną przez odpowiedni Klub Zdobywców) wybrałem się i na ten zacny, ponad 900metrowy pagór. I był to wyśmienity wybór, zaiste nie sądziłem, że takie miłe miejsca są tak blisko Krakowa. Wysokości gór tych może nie imponujące, ale okoliczności przyrody nader urodziwe. Wybrałem na punkt wyjścia Lubień i podążyłem w górę żółtym szlakiem. Trakt łagodny, spacerowy, ale bardzo atrakcyjny: mnóstwo polan, polanek i innych odsłoniętych miejsc na których można poleżeć, pojeść kanapkę, popatrzeć na okolicę - a najlepiej wszystko to na raz. A do tego pustki - na tym szlaku nie spotkałem chyba nikogo. Doszedłem na szczyt, gdzie mieści się małe obserwatorium astronomiczne. I dalej, na czerwonym szlaku z Lubomira w stronę Myślenic, było już zupełnie inaczej. Tzn dalej były miłe polanki, ciekawie ukształtowane pnie buków, ale ludzi mrowie. Kobiety z dziećmi, dzieci z ojcami, rowerzyści z rowerami itd. Mimo to dalej mi się podobało i chciałbym wszystkim Beskid Makowski polecić. Idylliczna kraina co się zowie. Szczególnie, że tak blisko Krakowa.

No to jak tak pięknie no to pokaż pan! Zdjęcie pan daj - ktoś zakrzyknie. A nie dam! Aparatu nie wziąłem... Czasem jak wychodzę w góry na ostatnią chwilę, idę już na tramwaj który ma na styk dojechać na dworzec, uzmysławiam sobie, że zapomniałem aparatu. Najpierw mi szkoda, a potem mówię sobie - a i dobrze! Przynajmniej nie będę co chwilę stawał i zastanawiał się nad najlepszym ujęciem tylko będę prosto delektował się przyrodą. Tak też czasem warto ja myślę. Tak więc jak ktoś chce zobaczyć Beskid Makowski to niech tam pojedzie, tutaj nic nie zobaczy, co najwyżej mapę: http://www.compass.krakow.pl/kopie_mapy/compass_bsredni.html.

Rowerem po lubelskiem - dzień II

2011-05-19T19:52:00.001+02:00

Dzień II

W poprzednim poście dojechaliśmy do Połańca (tak, to miasteczko ma coś wspólnego z Uniwersałem Połanieckim). Aby nie jechać główną trasą krajową udałem się dalej prosto na południe aby przekroczyć Wisłę. Nie ma tam mostu, za to kursuje prom (koszt za mnie i rower = 2zł) co jest strasznie fajną atrakcją : ). Pomknąłem więc ku nowej przygodzie, co prawda bez Pana Kleksa, ale na promie.

Po przeprawieniu się przez Wisłę ruszyłem w stronę Baranowa Sandomierskiego przez lokalne, ale utrzymane w dobrym stanie drogi między małymi nadwiślańskimi wioskami. Cudo! Zieleń, równy asfalt i piękna pogoda. Od czasu do czasu jaki bocian przeleci jeno, tu i tam jaka rzeczka zaszumi.

W Baranowie znów cichutki, małomiasteczkowy rynek, jakiś zamek w parku nawet. Skład takiego rynku zwykle wygląda podobnie: Poczta, Bank Spółdzielczy, sklep, lodziarnia, kilka ławek. Przesympatyczne miejsce. Z Baranowa ruszyłem już bardziej ruchliwą drogą prosto na Tarnobrzeg. Droga ruchliwa, ale i wielopasmowa, dzięki czemu nie byłem jakoś specjalnie molestowany przez samochody. Po jakimś czasie dobiłem do byłego wojewódzkiego miasta. Jest to miasto o tyle szczególne, że nie ma tam drogowskazów. No nie ma. Ani jednego. A przynajmniej ja nie widziałem. Gród dość duży, kiedyś - jak już wspomniałem - nawet wojewódzki, a jechać trzeba na przysłowiowy azymut. Azymut mnie szczęśliwie nie zawiódł i wyjechałem na szosę w kierunku Sandomierza. A dokładniej: na drogę rowerową wzdłuż tej szosy. Gdzieś na wysokości Trześni droga zniknęła, dalej ruszyłem już krajówką, na szczęście tylko kilka kilometrów. W Gorzycach skręciłem w lewo aby kolejną przeprawą promową dostać się na drugi brzeg Sanu.

Na prom przyszło mi chwilę poczekać. Mimo że droga była tam chyba nawet powiatowa, to ruch był dość mizerny. Pan promowy przebywając ze swym promem po drugiej strony rzeki długo nie kwapił się, żeby płynąć tylko po mnie i po moje 2zł. W końcu jednak złamał się i mogłem jechać dalej. Stamtąd do celu mojej podróży dnia drugiego, tj. do Dąbrowy koło Zaklikowa było całkiem niedaleko. Kiedyś tam już byłem - jakieś 15 lat wcześniej. Mieszka tam moja rodzina od strony mamy, konkretnie wujek, a jeszcze konkretniej: brat babci mej.
Jadąc przypominałem sobie mniej lub bardziej mijane okolice, a gdy zobaczyłem widziany wiele lat wcześniej dom - wątpliwości nie miałem, że to tu (bo ogólnie to bałem się, że nie trafię). Zostałem przez wujostwo wspaniale ugoszczony i wykarmiony (za co również z tego miejsca dziękuję), po czym poszedłem przespacerować się po okolicy przez lasy i zarośla z drzewami brodzącymi po kostki w wodzie. Wszystko takie zielone, spokojne, dzikie i nizinne. I to wszystko też jak się okazało jako tako po tych 15 latach pamiętałem (tu: zdjęć kilka).

Po tym spacerze szybko poszedłem spać. Mimo że tego dnia zrobiłem chyba najkrótszą trasę to spanie było pierwszą rzeczą na jaką miałem ochotę. Byłbym zapomniał: zanim poszedłem spać, a nawet zanim pojechałem na Dąbrowę zwiedziłem pobieżnie sam Zaklików. Jest to jedno z tych małych miasteczek, które w rynku mają lodziarnię, ławki i te wszystkie rzeczy, które mają na swoich rynkach małe miasteczka. Ale jest tam klika elementów godnych dodatkowej uwagi. Po pierwsze: w kościele o 12stej rozdają karkówkę. Po drugie: mają cmentarz żydowski przed którym ostrzegają czerwoną tablicą jak przed najgorszym złem. Po trzecie: mają też zwykły cmentarz (a na nim całkiem ciekawe grobowce) i dziwny zwyczaj przybijania tabliczek nagrobnych do drewnianej (zabytkowej, ale odnowionej) kaplicy cmentarnej (por. zdjęcia poniżej). A kolejne dni już wkrótce!